Gisteren kwam N-VA-kamerlid Sarah Smeyers met een opmerkelijk idee op de proppen. Naar eigen zeggen diende ze een wetsvoorstel in om de kinderbijslag afhankelijk te maken van het aantal jaren dat iemand in België verblijft. Nog los van de haalbaarheid of de laakbaarheid van zo’n voorstel leerde navraag bij de Kamer dat er geen enkel ingediend wetsvoorstel in die aard was en dat tot de dag van vandaag.

De discussie ten gronde dan. In volle vluchtelingencrisis is het voor iedereen duidelijk welke groep mensen Smeyers viseert: mensen met kinderen die op de vlucht zijn voor oorlog. We zouden hier een oproep tot ethisch réveil kunnen lanceren zoals KUL-rector Rik Torfs. Waarom moeten kinderen die vluchten voor oorlog het eerste slachtoffer zijn van het onvermogen van N-VA om met haar eigen erkenningsbeleid in het reine te komen? Waarom moeten kinderen die vluchten voor oorlog het eerste slachtoffer zijn van het onvermogen van N-VA om de opvang en begeleiding naar werk en integratie voor vluchtelingen ordentelijk te laten verlopen? Maar neen. Dat doen we hier niet. In tegenstelling tot de partij van Bart De Wever houden wij ons graag aan feiten.

Allereerst is kinderbijslag een Vlaamse bevoegdheid. N-VA heeft zich dus van assemblee vergist. En wie onbedachtzaam een idee lanceert - zonder nog maar te weten in welke assemblee aan te kloppen om het wetsvoorstel in te dienen - handelt met weinig kennis van zaken. Ten tweede, klopt Smeyers’ redenering wel dat een hoge mate van bescherming voor een aanzuigeffect van vluchtelingen zorgt? Worden gezinnen met kinderen daadwerkelijk “aangezogen” door ons genereus stelsel van gezinsbijslag? Gaan kinderen die op de vlucht zijn voor oorlog met andere woorden op zoek naar het land van melk, honing en hoge kinderbijslag?

De feiten zijn wat ze zijn: er is niet het minste aanzuigeffect. Zo ving België in het tweede kwartaal van 2015 net iets minder vluchtelingen op dan het EU-gemiddelde. Er zijn landen die veel meer vluchtelingen opvingen en landen die er veel minder opvingen. En is er dan geen link met de grootorde van de kinderbijslag? Niet het minst, zo blijkt uit de cijfers van Eurostat over het aantal vluchtelingen per miljoen inwoners in het tweede kwartaal van 2015 en de gezinsbijslag per jaar per inwoner. Er zijn landen die op een zelfde niveau zitten wat kinderbijslag betreft als België, maar veel minder (Frankrijk) of veel meer (Oostenrijk) vluchtelingen opvangen. En er zijn landen die op hetzelfde niveau zitten als België wat betreft de opvang van vluchtelingen, maar veel minder (Bulgarije) en veel meer (Luxemburg) gezinsbijslag per inwoner betalen. Smeyers beweert de mosterd voor het voorstel te hebben gehaald in Denemarken. Wat blijkt? In Denemarken is de gezinsbijslag meer dan dubbel zo hoog als in België, en het aantal vluchtelingen per miljoen inwoners quasi gelijk.

Conclusie: kinderen die op de vlucht zijn voor oorlog, worden niet “aangezogen” door onze kinderbijslag. Door de bescherming te verlagen - een schrikbeeld dat N-VA de laatste weken ophangt om oorlogsvluchtelingen te ontraden naar hier te komen -, heeft geen enkel effect. Behalve dat zulke voorstellen pervers en stuitend zijn voor een samenleving als de onze. Dat zeggen niet wij, maar wel de cijfers. In Gazet van Antwerpen van vandaag zegt Sarah Smeyers dat dit nog maar “een eerste voorstel was. Er zijn nog sociale voordelen waar we naar moeten kijken.” Bij deze raden we mevrouw Smeyers en haar partij alvast aan om dat op basis van cijfers te doen. Dan sta je iets steviger in je schoenen.