Zaterdagochtend iets na halfnegen en dus ruim op tijd voor een activiteit dat om 9 uur start, komen de eerste genodigden binnen.  Voor elk van hen was het een beetje thuis komen. Met minstens vijftig jaar lidmaatschap moet het geen betoog dat we uitsluitend gepensioneerden op de feestbank zien. Gepensioneerd maar niet minder actief. Het merendeel bekleedt nog een functie in één of ander organisatie of VZW van de partij.

Het was voor de jongere organisatoren leuk en een beetje ongemakkelijk om genegeerd te worden door dit grijs geweld want zet de ervaren socialisten rond een tafel en je krijgt onmiddellijk gesprekken over sociale strijd, de koningskwestie, de congo, de mutuatilteit, “plakken voar de partie” en “ik heb Frank zijn kinderen nog weten geboren worden”.  Het wordt enkel stil bij een woordje van de burgemeester.

Renaat Landuyt richtte een oprechte dankbetuiging aan de jarenlange inzet van al deze mensen. De leden en miltanten hebben ervoor gezorgd dat de sp.a kan doen wat ze vandaag doet! Omdat de trouwe miltanten altijd volgens de eigen overtuiging gewerkt hebben is de partij wat ze vandaag is. 

Daarna moet iedereen met de roos, de burgemeester en de organisatoren op de foto.  

Rond elf uur maakt iedereen zich klaar om huiswaarts te keren. In de gedateerde context en herkenbaar taalgebruik: de kameraden vertrokken huiswaarts met een zilveren pin met de gekende roos en de gezellinnen met een zilveren hangertje. De leden met vijftig, zestig en zelfs zeventig jaar op de conto kijken al reikhalzend uit naar een volgend evenement.