Het is te gemakkelijk om te zeggen dat de mensen die al jaren beweren dat er een kantelpunt zal komen, dat die mensen nu het gelijk aan hun kant gaan krijgen. Voor alle duidelijkheid, ik geloof ook dat die mensen gelijk zullen hebben, niet alleen omdat ik tot hun kamp behoor, maar gewoon omdat het een wetmatigheid is dat ieder sociaal-economisch systeem vroeg of laat op zijn grenzen. Dat heeft niets met voorspellingen te maken, maar met de logica van het verleden. Het heeft geen zin om binnen onafzienbare tijd te kunnen juichen en zeggen: "Zie je wel: ik had gelijk", grijnzend naar de "tegen"partij die inderdaad zal zeggen: "je had gelijk...". Daar gaat het niet om en dat is nu net de kern van het probleem.

We kunnen geloven in conflict, in die zin dat conflict de oplossing is. Het karakter van socialisten is daarvoor echter te zacht. Socialisten verzoenen, bouwen bruggen. Hoewel het kapitalistisch systeem op mondiaal vlak wellicht deels de oorzaak is geweest van heel wat oorlog en ellende, mogen we ons in West-Europa gelukkig prijzen dat net na WOII in heel wat landen de puzzelstukjes pasten om het "onverzoenbare" toch te verzoenen. Denk maar aan de opbouw van de sociale zekerheid na WOII. Het werd mogelijk om iedereen in een samenleving te laten genieten van de gevolgen van de winstcreatie van het kapitalisme. Vanaf de jaren '70 kwamen de eerste scheuren in het systeem en sinds de bankencrisis van 2008 zijn het ronduit barsten. Die barsten werken blijkbaar verlammend voor het politieke discours. Zo zeggen liberalen: "Er is al een vermogenswinstbelasting en we hebben al zoveel belastingen in ons land". Is het gegeven dat de inkomens van werknemers procentueel veel zwaarder belast worden dan de winstuitkering van aandelen dan van geen tel? Of men zegt: "het zijn de ondernemers die welvaart en jobs creëren". Akkoord, maar mogen de werknemers die ervoor zorgen dat de goederen en diensten gefabriceerd en verkocht kunnen worden ook wat aandacht? Mogen de werknemers ook wat aandacht, als blijkt dat een onderneming winst maakt, dat die winst voor een stuk te verklaren is door het feit dat men het personeel te lang te weinig heeft betaald? Mogen de werknemers ook wat aandacht dat zij als consument ook een heel erg belangrijke schakel zijn in het proces van winstbejag, door bijvoorbeeld systematsich teveel te betalen voor bepaalde producten? Bovendien is de spreidstand van de Vlaams-nationalisten toch wel heel erg merkwaardig. We moeten de "eigen" werkende mensen belonen, zo stelt men, maar dat voor die extra beloning ook een extra inspanning van het vermogen noodzakelijk is, tja, dat lijkt men niet te (willen) begrijpen. En och ja, men zet de deur van de sociale dumping wagenwijd open en die van lagere minimumlonen toch minstens op een kier, terwijl men het luidop toch erg jammer vindt dat Mohammed maar geen Nederlands praat.

Is het niet wat ver gekomen dat werknemers pas in de spotlights komen bij een staking, maar dan door velen met een "scheef" oog bekeken worden? Soms stel ik me de vraag: "wie is eigenlijk aan zet als het kapitalistisch systeem gered moet worden?". Hoeveel keer moet men als werknemer de hand uitsteken om hulp te bieden, alvorens het kalf helemaal verdronken is.

Wel, daarover ging het die vrijdagavond. Nogal een geluk dat nog lukte om nadien een pintje te drinken.