[image] 'Niet iedereen neemt in deze omstandigheden het voorzitterschap op zich. Sommigen schuilen liever tot het noodweer over is. Ik zit zo niet in elkaar. Ik doe niet aan politiek voor mezelf. Ik heb dikwijls voor hete vuren gestaan. Ik was zogezegd goed zot toen ik van Limburg naar Mechelen verhuisde. Eigenlijk voer ik nu dezelfde missie uit. Ik zie die partij graag, ik geloof in die partij. Ik wil een partijcultuur die jongen mensen aantrekt, enthousiasmeert, opleidt: een we care-gevoel voor de eigen mensen.' Onder de titel "een partij van gewone dromen" verschijnt vandaag in "De Standaard" mijn interview rond de 7 deugden. Ook hier kan je een stukje meelezen.

'Soms overheerst het shitgevoel. Het voorzitterschap is heel eenzaam, zelfs voor iemand als ik die in team tracht te werken. Beslissingen neem je nooit alleen maar finaal draag je de verantwoordelijkheid. Dan kun je je proberen
weg te steken. Of je gaat vol in de wind staan. Ik verkies het tweede. Het is eerlijker. En anders presenteren mensen je vroeg of laat toch de rekening.'

Ik redeneer altijd in het belang van de partij.

'Politiek is een vuil spel. Soms gaan ze over lijken. Dedecker begint. "Wie heeft hier vijfduizend euro om de lijst te trekken?" Open VLD doet mee. "Transfer. Kom bij ons, al kun je niets want je baas zegt het zelf." En dan hup, terug. Gratis en voor niets. Zogezegd. Wie gelooft die mensen nog? Ik ben heel trots dat ik dat absoluut niet doe. Ongeacht wie tegenover me staat, of ik die nu graag mag of niet, ik bekijk het altijd in het belang van de partij.'

'De scheiding met Vl.Pro was een kwestie van consequentie en eerlijkheid. We hadden een afspraak om in kartel naar de verkiezingen te gaan, in het najaar zou er een integratie komen. Als je partner dan zegt: "We zien dat niet zitten", dan wordt de afspraak niet nageleefd. Of Vl.Pro nu nog goed zou zijn voor vijf procent, of 0,6 procent... Dat doet er niet toe. We vechten zelfs om tienden van een procent. Maar als een afspraak niet wordt gehonoreerd, dan kun je niet verder. Het was niet om te lachen.'