"De problemen die N-VA vandaag signaleert waren te voorzien. Meer nog, die had ik al in september 2015 voorspeld" zegt Monica De Coninck. “Het is dan ook hemeltergend dat de Antwerpse OCMW-voorzitter nu komt klagen, terwijl N-VA met ministers Homans en Muyters en ook staatssecretaris Francken al 3 jaar alle troeven in handen heeft.”

Om integratie tot een succes te maken, is het cruciaal een coherent beleid uit te tekenen over alle bevoegdheidsniveaus heen. Maar de N-VA vindt dat het werk erop zit zodra de asielzoeker zijn erkenning op zak heeft. Anders gezegd: eens de papieren afgeleverd, is het: ‘trek uw plan’.  En als er teveel erkende vluchtelingen zijn in de grootsteden is er enkel een ontmoedigingsbeleid, lees 'we maken het vluchtelingen zo moeilijk mogelijk om te integreren'. 

En dat zogezegd ontmoedigingsbeleid versterkt enkel het ontstaan van maffiosi ondergrondse netwerken: huisjesmelkers, geldschieters voor huurwaarborgen, zwart werk, uitbuiting, prostitutie, drugshandel....Allesbehalve een kordaat veiligheidsbeleid dus.

Een samenhangend integratiebeleid in ons land ontbreekt. Daarom trekken grote groepen vluchtelingen met enkel hun papieren in de hand naar de grote steden. Brussel, Antwerpen en Gent staan bovenaan de lijst van mensen op zoek naar een nieuw leven. In het beste geval krijgen ze ondersteuning van het OCMW, van sociale organisaties, van betrokken families of vrienden. In het slechtste geval krijgen ze zelfs die kans niet en belanden de vluchtelingen bij de krottenmaffia, in overbevolkte en ongezonde woningen. Dat is niet alleen slecht nieuws voor de erkende vluchteling, het is ook onveilig voor de omgeving.

Daarom tekende sp.a een spreidingsplan uit. Middelgrote gemeenten zouden zo 150 vluchtelingen moeten opvangen. Antwerpen met zijn 9 districten 900 vluchtelingen. Samen met het lokale OCMW, sociale organisaties, inwoners die een handje willen helpen, tot zelfs werkgevers kunnen die gemeenten zo gepersonaliseerde ondersteuning bieden.

N-VA, veegde dat voorstel van tafel.

Nochtans zien we dat in Duitsland zo’n spreidingsplan wél kan. ‘Residenzplicht’ heet het daar.  Concrete lokale begeleiding creëert dan bijna automatisch veiligheid, nabijheid en verbondenheid. De nieuwkomer wordt niet aan zijn of haar lot overgelaten. Lokale overheden weten precies wat hen te doen staat en houden de regie strak in handen.
Via stages en andere creatieve werktrajecten krijgen erkende vluchtelingen meteen de kans om zich te bewijzen en bij te dragen tot onze sociale zekerheid. “Op basis van mijn ervaring bij het OCMW van Antwerpen (9.000 geregulariseerden in 2009), weet ik dat de grote meerderheid liever gewoon wil leven en werken zoals iedereen. Om met zijn of haar verdiende loon te investeren in een eigen onderkomen én in de opleiding van zijn of haar kinderen.”

Is dit een makkelijke opdracht? Neen, het is verdomd hard werken en dat met heel veel partners tegelijk. Maar N-VA had hier een unieke kans om een geïntegreerd beleid te voeren, met Homans op integratie, Muyters op werk en Francken al staatssecretaris van asiel - migratie. Maar in de plaats daarvan laat men een lokale OCMW-voorzitter spartelen.