25.000 ton appels en peren laten vernietigen, het roept bij ons meteen een gevoel van verspilling op.
Helaas kijken we daarvoor te vaak met een belerend vingertje naar die brave fruitteler. Maar speelt bij ons de gedachte dat diegene die hier ongetwijfeld het meest hartzeer van heeft, net die hardwerkende landbouwer zelf is?

Onze fruittelers gaan al enkele jaren gebukt onder de Russische boycot. Hierdoor raakt de landbouwer een groot aandeel van de geproduceerde appels en vooral peren niet meer kwijt. Het uit de markt halen van dat fruit - door het te vernietigen - doet men om te vermijden dat de marktprijs nog meer keldert. Men krijgt hiervoor Europese financiële steun, maar dit is helaas niet toereikend. Het promoten van fruit op school, het ter beschikking te stellen, zal de fruitteler niet meteen vooruit helpen om zijn dagelijks brood te verdienen. Vlaamse kinderen krijgen immers zoveel fruit niet verwerkt en de transportkost zou bovendien nog eens op kap van de landbouwer vallen. En toch… misschien moet Vlaanderen hierin meer initiatief nemen. Al was het maar om een mentaliteitswijziging in het eetpatroon bij onze kinderen te verwezenlijken. Zet meer in op de promotie van fruit op school. Leer op zijn minst onze kinderen fruit eten door het op school aan te bieden, want vandaag de dag is de consumptie van fruit bij onze kinderen onvoldoende.

Het lijkt me dan ook opportuun dat de ministers Schauvliege, Crevits en Vandeurzen hier samen een concreet plan rond uitwerken. Waarom niet met een Vlaams budget tussenkomen om op zijn minst de transportkosten van fruit van de veiling naar school te financieren? Zo verminderen we op zijn minst het hartzeer van de landbouwer door hem minder appels en peren te laten vernietigen. En onze kinderen, die kunnen gratis genieten van een portie vitamientjes.