Door de overheid en de sociale zekerheid helemaal uit te kleden? Door een vestzak-broekzakoperatie waarbij de belastingverlaging gewoon wordt gecompenseerd door een hogere btw en duurdere prijzen? Dat zijn non-oplossingen, want ze nemen meteen weer af wat mensen er net bij hebben gekregen.

Er zijn nochtans voor de hand liggende oplossingen om de grote meerderheid van de mensen, zelfstandigen en kmo’s te ontzien bij de maatregelen van de komende jaren. Het principe achter die oplossingen is doodsimpel: inkomen is inkomen. Er is geen enkele reden om inkomen uit arbeid veel zwaarder te belasten dan inkomen uit vermogen, maar dat is precies wat we vandaag in België doen. Dus de belastingen voor mensen die werken en mensen die voor werk zorgen, kunnen omlaag als de mensen die hun geld voor zich laten werken ook correct bijdragen.

Er is geen enkele reden om het inkomen van multinationals maar half zo zwaar (en zelfs nóg minder) te belasten dan dat van kleine en middelgrote bedrijven. VBO-kopman Pieter Timmermans vraagt vandaag in De Tijd om te ‘stoppen met het bashen van multinationals’. Daarmee steekt hij conservatieven als David Cameron en Herman Van Rompuy rechts voorbij. Ook zij vragen een eerlijke bijdrage op de winsten van multinationals. Net als alle leiders van de G20 en de Oeso-landen. Met zijn plan mikt president Obama op de grote vermogens om mensen uit de armoede te halen. Zijn al die mensen het spoor bijster?

Internationaal bewegen de dingen volop. Onder druk van de Verenigde Staten dragen zelfs landen als Zwitserland hun bankgeheim ten grave, belastingparadijzen worden hoe langer hoe meer tot openheid gedwongen en de G20 maakt van de wereldwijde uitwisseling van bankgegevens de regel in plaats van de uitzondering. Allemaal om de grote vermogens zichtbaar te maken, zodat ze niet meer ontsnappen aan de belastingen die alle anderen wel betalen.

Het gaat hier niet om dingen die zouden kúnnen gebeuren. Die dingen zijn beslist en worden op dit eigenste moment ingevoerd. Hier bij ons willen de anderen daar echter niet aan, alsof wij een eiland zijn. Dat werkgeverspartijen als N-VA en Open VLD zich verzetten tegen een eerlijke bijdrage van de grote vermogens, tot daar aan toe. Maar dat CD&V zich sinds een paar dagen aan hun zijde schaart, is een verrassing. En een ontgoocheling. De christendemocraten hebben er geen probleem mee om meeneemmaaltijden, diesel en cosmetische ingrepen zwaarder te belasten. Duurdere frieten, borsten, billen en benzine, maar handen af van de winsten uit grote vermogens.

‘We hebben de roerende voorheffing al opgetrokken tot 25 procent’, luidt het argument van voorzitter Wouter Beke. Een bizarre redenering: de mensen die nu níét bijdragen, moeten dat in de toekomst ook niet doen, omdat we diegenen die wél bijdragen nog wat meer hebben laten bijdragen. Zo blijven we natuurlijk rondjes draaien. Als één groep onder geen beding mee mag of moet bijdragen, komen we altijd opnieuw uit bij die groep die nu al meer dan genoeg bijdraagt. Dat zijn de belastingbetalers.

Deze opinie van John Crombez verscheen in De Standaard Avond van donderdag 06/03/2014.