Sedertdien heeft hij al zowat overal gewerkt in Vlaanderen, de eerste zes jaren als acteur. Nu werkt hij hoofdzakelijk in het Brusselse Bronks-theater (de Brusselse versie van onze Gentse Kopergietery, maar dan twee keer zo groot), “in the Brussels Theater Row” met ook het Kaaitheater en de Koninklijke Vlaamse Schouwburg.

Geert kwam bij sp.a Gent terecht door toedoen van Bruno Matthys. Zij zijn al lang de beste vrienden. Tijdens talloze –bijwijlen hevige - discussies met Bruno over de regeringspolitiek, en in het bijzonder over de Gentse politiek, kwam hij tot het besluit dat hij zich zou engageren in en voor de Gentse Sossen. Daarom stelde hij zich – na overleg met Bruno - kandidaat bij de lokale bestuursverkiezingen tijdens de maand mei van dit jaar. Er moesten 15 leden tot bestuurder verkozen worden en er waren 32 kandidaten. Geert werd niettemin rechtstreeks verkozen, wat (als vooralsnog ‘nobele onbekende’ in de partij) een prestatie op zich is.

Over zijn maatschappelijk engagement moet niet getwijfeld worden; in de Bronks komen veel jongeren uit Molenbeek, een gemeente die vandaag een nogal deplorabele reputatie heeft. Aandacht voor dit soort maatschappelijk engagement wil hij ook aanbrengen in het bestuur.

Geert is een bedachtzaam man: als hij spreekt heeft hij nagedacht over hetgeen hij wil zeggen. Hij houdt echt niet van mensen die spreken om te spreken, zonder iets te zeggen. Maar: hij is geen femelaar (nvdr: een huichelaar of kwezel) of een nostalgisch-melancholische zeurpiet, verre van. Hij is een joviaal man, vol humor, intelligent, “goed ter tale” en aangenaam om naar te luisteren. Hij werkt in een wereld waar de concurrentie groot is en keihard. Het grote publiek weet dat niet altijd, vermoedt het zelfs helemaal niet, maar wie er zo’n 15 jaar professioneel in meedraait, die weet het uiteraard wel!

Geert eindigde het interview met een positieve noot: niettegenstaande de zware concurrentie en het absoluut manke sociale statuut in zijn sector, is de ervaring die men heeft na het opzetten en spelen van een bepaald stuk of na het volbrengen van een project nog altijd vaak bijzonder. Die ervaring noemen wij “arbeidsvreugde”, en die vindt men – helaas - al lang niet meer in veel arbeidsvelden en beroepen…

(tekst: Marc Lootens)