“In de kamer doen we er alles aan om de indexsprong voor lonen en uitkeringen tegen te houden. Maar als de indexsprong er toch komt, dan moet hij ook gelden voor de huurprijzen. Het is toch normaal dat als werknemers en gepensioneerden een inspanning moeten leveren, hetzelfde verwacht wordt van verhuurders,” zegt Kitir.

“Voeg daaraan toe dat vandaag al de helft van de huurders meer dan een derde van zijn inkomen naar de huur ziet gaan en het aantal mensen dat na de huur niet genoeg overhoudt om menswaardig te leven elk jaar blijft stijgen. Dan is zo’n indexering terwijl de rest van hun inkomen een indexsprong wacht totaal onrechtvaardig,” aldus Hostekint.

“De loonindex en huurindex mogen dan wettelijk gezien wel verschillende mechanismen zijn, ze komen samen in de portemonnee van de gezinnen en de mensen die werken voor hun inkomen. Een indexering van de huurprijzen zal de zwakste gezinnen alleen maar verder in de armoede duwen. Het wordt tijd dat de regering inziet dat er een alternatief is voor haar onrechtvaardig en asociaal beleid,” besluiten Kitir en Hostekint.