Karin Temmerman opende haar speech met een verwijzing naar de pijnlijke één-twee tussen de Vlaamse en federale regering. “Niet alleen krijgen de mensen een factuurregering op Vlaams niveau, ze krijgen er een federale regering bovenop gestoeld op twee principes: oneerlijkheid en onrechtvaardigheid. Oneerlijkheid en onrechtvaardigheid die we niet alleen weerspiegeld zien in foute maatregelen, maar bovendien laat deze regering er de verkeerde mensen voor opdraaien.”

“Deze nieuwe federale regering eist inspanningen: maar zij eist die niet van de grote vermogens, niet van de multinationals, niet van de aandeelhouders, niet van de sterkste schouders. Neen, zij eist die van gewone werknemers en gezinnen van dit land. Zij krijgen de rekening nu dubbel gepresenteerd. Ze moeten inboeten aan loon, terwijl aan Vlaamse kant de facturen nog eens stijgen ook.”

Wie moet de inspanningen leveren?

“Het beleid van deze regering is een bittere cocktail van onrechtvaardige en oneerlijke maatregelen. Ze doet gezinnen en werknemers pijn met een indexsprong die jaren – en niet 1 jaar – zal nazinderen. U neemt hen geld af, die ze nooit meer zullen terugzien. Op het einde van hun loopbaan weegt hun portefeuille duizenden euro’s minder. Ook verhoogt deze regering de BTW en de accijnzen op kap van de gezinnen en intussen geeft ze 5 miljard uit aan vliegtuigen? Hoe gaat deze regering dat in godsnaam uitleggen aan al die mensen waar ze nu inspanningen van vraagt?”

“En alsof dat nog niet genoeg is, beslist ze in één pennentrek dat iedereen tot zijn 67e moet werken. Ook wij zijn ervan overtuigd dat we met zijn allen langer moeten werken. Maar de pensioenleeftijd moeten we op een rechtvaardige manier optrekken en aan iedereen vergelijkbare inspanningen vragen: die inspanningen moeten we baseren op de duur van de loopbaan: 42 jaar. Fair is fair en met zo’n eerlijk en rechtvaardig systeem houden we onze pensioenen ook betaalbaar.”

Wie krijgt de cadeaus?

“Eén: de aandeelhouders. De taksshift van deze rechtse regering is er één van aandeelhouders – die niet hoeven bij te dragen - naar gezinnen; van grootverdieners die het verschil niet merken naar gewone werknemers die hun lonen zien dalen; van fraudeurs die kunnen doen wat ze willen naar ouderen die hun pensioenbonus mislopen. Deze taksshift zal ervoor zorgen dat de ongelijkheid toeneemt en het welzijn afneemt. Ik kan enkel vaststellen dat ze voor de belangen van de meest vermogenden en hoogste inkomens opkomt. Die Kaaimantaks is eigenlijk een salamandertaks.” “Twee: de fraudeurs. Mooie cadeaus, grote cadeaus geeft deze regering aan fraudeurs. Terwijl John Crombez, de vorige Staatssecretaris voor Fraudebestrijding, 1,8 miljard op haalde in drie jaar, voorziet deze regering 250 miljoen in 5 jaar. Kan het contrast, het onevenwicht nog groter als je weet dat deze regering zoveel inspanningen vraagt van gewone mensen?” “Tot slot geeft deze regering ook multinationals cadeaus, in de eerste plaats aan de energiesector door de levensduur van de kerncentrales te verlengen. Bij Gaz de France-Suez in Parijs hebben ze de champagne al bovengehaald. Met scheurtjes, lekken en bergen gevaarlijk afval zijn oude kerncentrales het probleem, niet de oplossing van de Belgische stroomvoorziening. Bovendien kosten ze handenvol geld.”

Ons alternatief

Uiteraard zijn structurele hervormingen nodig. “Maar bij de uitvoering ervan kun je kiezen waar je de lasten legt. Er zijn wel degelijk alternatieven”, benadrukte Temmerman. “Een eerste alternatief is faire bijdrage vragen van wie geld met geld verdient. De Hoge Raad van Financiën raamt de opbrengst op 4 miljard euro. Dat is een haalbaar alternatief om de lasten op arbeid te doen dalen zonder gezinnen zo pijn te doen. Een tweede alternatief is écht inzetten op fraudebestrijding. Amper 250 miljoen euro in vijf jaar in plaats van de bijna 2 miljard van John Crombez in 3 jaar is een vrijgeleide geven aan fraudeurs.”

Temmerman besloot dat de samenleving die deze regering voor ogen heeft niet de hare is, noch van sp.a. “Uw blik op de samenleving is als een selfie: ieder voor zich, alleen. Dat vind ik kil en koud. Geef mij dan maar de groepsfoto, waarin de lasten op een rechtvaardige manier verdeeld worden, waarin mensen ertoe aangezet worden om samen te werken in plaats van ze tegen elkaar op te zetten, waarin iedereen – zonder onderscheid – erop kan vertrouwen dat hij of zij er niet alleen voor staat. Wij zullen deze harde en rechtse regering elke dag tonen dat er andere opties zijn dan mensen pijn te doen, dat er alternatieven zijn waar niet enkelingen of de sterksten, maar iedereen beter van wordt.”