Goednieuwsshow Homans verhult gebrek aan diversiteitsbeleid

In mei stelde minister van Gelijke kansen Liesbeth Homans de diversiteitscijfers van het Vlaamse overheidspersoneel voor. Ze communiceerde trots dat het aantal personeelsleden met een migratieachtergrond bij de Vlaamse overheid in 2016 van 4,4% naar 5,4% is gestegen. Ik dook in haar cijfers en nu blijkt dat deze stijging voor twee derden te danken is aan het feit dat het Agentschap Inburgering en Integratie voor het eerst meegeteld wordt. De rest van de toename wordt quasi volledig verklaard door de toegenomen diversiteit bij De Lijn en aan de Ugent, waar de minister zelf weinig verdienste aan heeft. Bij de Vlaamse administratie -waar Homans rechtstreeks invloed heeft- is er amper vooruitgang: van 2,33% naar 2,47%. 

De goednieuwsshow die Homans hierover opvoerde was niet meer dan window dressing. Als je weet dat 11,40% procent van de Vlaamse bevolking een Oost-Europese of niet Europese migratieachtergrond heeft, dan is het beschamend dat de Vlaamse overheid maar een goede vijf procent van haar personeel in die groep rekruteert.

Ter herinnering: de vorige 'quantumsprong' van Homans bleek ook al fake te zijn want te danken aan een verbeterde telmethode. Het aantal personeelsleden met een migratieachtergrond lag eind 2013 nog op 3,1%. Een jaar later lag dat op 4,3%. In 2014 werd gewerkt met een verbeterde registratie, met een automatische telling in plaats van een vrijwillige registratie. Uit vorige schriftelijke vragen bleek dat 0,9 van de 1,2 procentpunt stijging te danken was aan de geautomatiseerde telling en niet aan een grotere diversiteit in het personeelsbestand.

De Vlaamse overheid heeft als werkgever een cruciale voorbeeldfunctie om diversiteit te bevorderen. Er zijn geen excuses voor de vaststelling dat mensen met een migratieachtergrond fors ondervertegenwoordigd zijn bij het overheidspersoneel. Het is goed dat een betere telling ons een beter inzicht geeft in de situatie op de werkvloer, maar dat mag de aandacht niet afleiden van de vaststelling dat er in realiteit amper vooruitgang is. Een verbeterde registratie is goed, maar het is geen diversiteitsbeleid.

De nood is nochtans hoog. Zo zit de Vlaamse overheid mijlenver van het streefcijfer van 40% voor vrouwen in topfuncties en ging de situatie er in 2016 zelfs op achteruit: van 25,6% naar 22,7%.Het aandeel personen met een handicap of chronische ziekte blijft op 1,3%. In vergelijking met het aandeel van personen met een handicap of chronische ziekte dat wordt geschat op 12 tot 15% van de beroepsbevolking, is dat abominabel.

sp.a vraagt al jaren om een dwingend beleid met o.a. bindende streefcijfers en praktijktesten voor de selectie en werving bij de Vlaamse overheid. Enkel zo wordt gegarandeerd dat de juiste competenties op de juiste plek terecht komen en er geen verspilling van talent is.

Deze discussie werd gesloten.