Bij het zien van de beelden was ik gechoqueerd. Zoiets kan niet en het doet mij veel plezier dat onze sociale media bulken van de kritische reacties. Langs de andere kant ben ik Fabre op een perverse manier ook dankbaar. Door vier katten in de lucht te gooien, staat ons land op zijn kop. Dierenmishandeling staat opnieuw hoog op de politieke agenda en laat niemand onberoerd. En dat met vier katten, terwijl op quasi hetzelfde moment duizenden dieren ritueel (lees op een zeer pijnlijke manier) geslacht worden omwille van geloof. Terwijl kippen creperen in legbatterijen.  Terwijl kalfjes ‘gekist’ worden. Terwijl mensen hun huisdieren weigeren te steriliseren en hen veroordelen tot een bestaan als zwerfhond of –kat. Deze problemen zijn niet nieuw, maar als we er niet onmiddellijk mee geconfronteerd worden, verzwijgen we ze liever.  

Ook al vind ik het hele kattengooi-idee pervers, ik hoop dat we door deze beelden terug weten hoe belangrijk dierenwelzijn is. En dat onze beleidsmakers terug beseffen dat ze werk moeten maken van dierenbescherming, ook op lokaal niveau. Het is al lang mijn droom om een schepen voor dierenwelzijn in onze stad aan te stellen. Ik hoop dat de onderhandelaars van het nieuwe bestuursakkoord daar ernstig over nadenken. Zo’n schepen sensibiliseert, brengt problemen in kaart en lost ze mee op. Ook een stadje als Herentals kan hem of haar gebruiken.