‘Gratis bestaat niet’: het is de klassieke dooddoener in het debat over openbaar vervoer, elektriciteit en ga zo maar door.

Een vals argument om allerlei prijsverhogingen en een duurdere en slechtere dienstverlening goed te praten. Want wat de tegenstanders van de ‘socialistische gratis-politiek’ vooral stoorde was het herverdelend effect van al die maatregelen: de (weliswaar bescheiden) transfer van rijk naar arm. Dat was immers vloeken in de neoliberale kerk.

Met zoveel linksigheid maakten Michel I en Bourgeois I snel komaf. Sinds anderhalf jaar gebeurt de herverdeling in tegengestelde richting: van arm naar rijk, van gezinnen naar bedrijven, van arbeid naar vermogen. Met als ultiem symbool de asociale en onrechtvaardige Turteltaks. Voortaan alleen een gratis-beleid in de belastingaanslag van grote bedrijven en multinationals.

Of in het onderwijs: daar moeten door een maatregel van Hilde Crevits (CD&V) nu leerkrachten gratis aan de bak. De onderwijsminister besliste immers in september dat scholen geen centen meer krijgen om twee weken voor vakantieperiodes personeel te vervangen. Waardoor leerkrachten nu noodgedwongen onbezoldigd uren kloppen. Uiterst cynisch hoe Crevits besparingen afwentelt op de leerkrachten en schaamteloos misbruik maakt van solidariteit onder collega’s.

Gratis bestaat dus nog steeds. Maar bij rechts beleid betalen de verkeerden de rekening.