Zaterdag 2 augustusDe tijd vliegt, en de “week van Hannes” is bijna om. Het was me een eer en een genoegen, echt leuk om te doen. Ik ga dit niet elke dag kunnen blijven doen, maar als er echt eens iets substantieels gebeurd, kan je dat zeker terugvinden op mijn blog. Als uitsmijter had ik graag nog een spannend verhaal verteld. Jammer maar helaas, het was maar een tamme dag.

[image] Er staat niet echt iets op de agenda, en een wekker is dan ook overbodig. Het was laat gisteren, en ik word dan ook pas in de vroege namiddag wakker. Ik kom maar traag op gang vandaag en nestel me in de zetel. De Classica San Sebastian wordt zoals verwacht gewonnen door Valverde, alleen de suprematie die hij etaleerde in de sprint verbaasde me enigszins. Bettini, Rebellin, Kolobnev en co: ze stonden niet eens op de foto.

Na de koers is het etenstijd. Steak met peperroom, als ontbijt kan dat tellen! En het mist zijn effect niet: Ik begin zowaar op te rommelen! Mijn inkomende post ligt steeds op de vensterbank, en als die stapel te groot wordt naar mijn moeder’s zin gooit ze die in een grote mand. Die mand is ondertussen al een paar maanden niet meer uitgemest en puilt langzaam maar zeker uit. 15 kilo papier belandt definitief in de papierbak.

Toch smijt ik me nadien terug in de zetel. Met een piratenfilm (Cutthroat Island) en een ridderfilm (First Knight) vul ik de avond. Nadien kom ik al zappend bij een herhaling van ‘Vranckx’ terecht. Ditmaal wordt daar een Franse reportage getoond over vrachtwagentransport in Congo ‘Congo: prins van de weg’. Sinds mijn passage in Congo (voor een kort verslag daarover: klik hier) mag ik mezelf toch wel een bescheiden Congo-kenner noemen. De taferelen in de reportage zijn dan ook heel herkenbaar, maar ze blijven ongelooflijk. We volgen vrachtwagenchauffeur Domingo en zijn passagiers op een reis van Lubumbashi naar Bukama. De reis gaat over een 650-tal kilometer en de job zou in 4 dagen geklaard moeten zijn. De plantrekkerij van de Congolezen ten spijt zal de reis ongeveer een maand langer duren. Toch lijkt niemand lijkt zich daar echt druk in te maken. Onvoorstelbaar, maar typisch Congolees. On se débrouille!

Vrijdag 1 augustus
De laatste dag van de werkweek en dat betekent jammer genoeg meestal ook de laatste dag van het goeie weer. Met die idee in het achterhoofd neem ik net als vorige week vrijdag de namiddag vrij.

Ik pleeg een aantal telefoontjes en vind al snel een compagnon om mee naar het Zilvermeer te gaan. Pieter is vakantiewerk aan het doen in een magazijn dat dezer dagen meer weg heeft van een sauna en heeft om 15u gedaan met werken. We beslissen naar de Lilse Bergen te gaan, wegens dichterbij en niet overdreven veel tijd. Eigenlijk is het vandaag een pak minder warm dan de voorbije dagen, maar als ik iets in mijn kopke heb gestoken… Het water heeft de voorbije dagen flink kunnen opwarmen, en ook de zon komt zowaar vanachter de wolken piepen. We hebben het strand quasi voor ons alleen, maar de afwezigen hebben ongelijk.

Tegen 19u schuif ik thuis aan tafel aan. Worst met patatten en bloemkool, echte Kempense boerenkost op moeder’s wijze. Op de Turnhoutse Vrijdagen staan vanavond Hadise en Soulsister op het programma. Als ik op de Markt aankom, zijn The Lizards, een beloftevolle Turnhoutse groep, het publiek aan het opwarmen. Als gemeenteraadslid mag ik één avond van de vrijdagen uitkiezen om in de vip-tent te vertoeven. Veel heb ik niet gezien van Soulsister of Hadise, maar dat was dan ook niet echt de bedoeling. Interessante gesprekken bij een lekker glaasje wijn of een pint, daar draait dit om. Een aantal vrienden hebben blijkbaar ook vip-tickets via het werk, en zo wordt het een hele leuke avond. Rond half 1, en vele pintjes later, verplaatsen we de festiviteiten naar café de Zwarte Ruiter.

Door mijn verlof en de festivals van de voorbije weken is het al van ergens in juni geleden dat ik nog eens écht doorgezakt ben in Turnhout. En dat is er aan te merken. Ik fladder van vriend naar kennis en weer terug. Meestal ken ik perfect mijn grens en weet ik wanneer ik maar best naar huis kan gaan, vooraleer ik echt onzin begin uit te kramen. Vandaag is dat zo rond 5u. Het feestje is nog zwaar aan de gang, maar voor mij is het genoeg geweest. Ondanks aandringen van de vrienden verlaat ik het café, blijf nog wat plakken op het terras, maar fiets dan toch maar naar huis. Stilletjes steek ik de sleutel in het sleutelgat, ik doe mijn schoenen uit in de garage en sluip op kousenvoeten de trap op in de hoop mijn ouders niet wakker te maken. Moe maar voldaan plof ik op bed waarna ik als een blok in slaap val.

Donderdag 31 juli
Vandaag heb ik een dag politiek verlof genomen. Als mandataris heb je recht op 2 dagen politiek verlof per maand, maar wel onder voorwaarde dat je er dan effectief ook iets mee doet natuurlijk. Een dag politiek verlof nemen om dan een dagje naar de zee te gaan, zo werkt het niet. Ik neem rond half 9 de trein naar Turnhout en word daar opgewacht door Dimitri Gevers, onze schepen van Mobiliteit, Ruimtelijke Ordening en Jeugd. Onze schepen inderdaad, want voor het eerst in de geschiedenis zitten er 2 socialisten in het Turnhoutse schepencollege.

Als schepen van Mobiliteit staat Dimitri een hele klus te wachten. Hij zou niet de eerste Turnhoutse schepen zijn die zijn tanden stukbijt op het mobiliteitsvraagstuk. Enigszins gevaarlijk dus, maar langs de andere kant vormt dat net een énorme uitdaging. Aangezien er nog zoveel kan (en eigenlijk moet) gebeuren inzake mobiliteit in Turnhout krijg je de kans om alles eens her te bekijken. Tabula rasa als het ware, en een nieuw masterplan. Al was het maar als theoretische oefening, de oefening blijft sowieso nuttig.

Er staat een belangrijke bespreking op het programma, en Dimitri vroeg me of ik er bij kon zijn. Tijdens de regeringsonderhandelingen hebben we duidelijk kunnen vaststellen hoe nefast het kan zijn als iets uitlekt nog voor de onderhandelingen helemaal afgerond zijn. Daarom kan ik spijtig genoeg niet in detail gaan, saai hé! Laat ons zeggen dat het iets met mobiliteit te maken had.

Onze gesprekspartners waren in elk geval onder de indruk van wat er in Turnhout de volgende jaren nog allemaal op stapel staat. Om er maar enkele te noemen: de ondergrondse parking aan de Warande, het ambitieuze Turnova-project op de terreinen van de vroegere Brepols-fabriek in het hartje van de stad, de Anco-torens aan de jachthaven, de Sint-Jacobsmarkt, de heraanleg van de Grote Markt,… Turnhout gaat gewoon onherkenbaar zijn binnen een jaar of 5. Ze verwachtten een klein provinciestadje, en zagen dat Turnhout zoveel méér is. En zo komen we bij onze grootste ‘frustratie’: Qua inwonersaantal zijn we met 40 000 inwoners de kleinste centrumstad van Vlaanderen. In realiteit hebben we in 1975 om allerlei politieke redenen de fusiegolf gemist. Had de logica gezegevierd, dan was Turnhout met meer dan 80 000 inwoners nu de 5e grootste stad van Vlaanderen, net na Leuven en net vóór Mechelen. Niet dat we aan grootheidswaanzin lijden, we zijn en blijven Kempenaars, maar de realiteit is dat de randgemeenten veel lagere belastingtarieven kunnen hanteren, aangezien de Turnhoutse belastingbetaler voor vele voorzieningen opdraait.

En het heeft nog gevolgen: bijna 200 000 mensen zijn afhankelijk van het station van Turnhout. Dat zijn er bijna evenveel als de totale bevolking van Gent. Vanuit Gent, zelf een universiteitsstad, rijden er verschillende treinen per uur naar Leuven.  Dat er louter naar de 40 000 inwoners van Turnhout wordt gekeken, en niet naar hoeveel mensen effectief van het station gebruik maken, hebben we gemerkt toen we met animo Turnhout actie voerden rond de overvolle studententreinen op zondagavond. Amper 3 treinstellen worden ingezet op de trein van 20.06u, de énige trein van het hele weekend waarmee je relatief snel van Turnhout naar Leuven kunt sporen. Ik moet er waarschijnlijk geen tekeningetje bij maken dat die trein telkens echt overvol zit. Om dat te illustreren deelden we sardientjes in blik uit aan de reizigers en vroegen we aan kuitenbijter David Geerts om een parlementaire vraag te stellen. Aanvankelijk werden we compleet genegeerd, daarna werd het probleem staalhard ontkend, maar ondertussen heeft de minister moeten toegeven dat er zich inderdaad een serieus capaciteitsprobleem stelt, en is er zelfs sprake van een mogelijke capaciteitsuitbreiding vanaf eind september. Zo niet blijven wij actie voeren, en we hebben nog wel wat leuke ideetjes.

Maar ik ben een beetje aan het afwijken precies, terug naar de realiteit van de dag. In de namiddag heb ik nog een afspraak in Antwerpen, waarna ik doorrij naar Leuven. Het was leuk gisterenavond, en daar gaan we vanavond een gevolg aan breien. We kraken een flesje wijn, zetten een pizza in de oven, nestelen ons in de tuin en genieten met volle teugen van deze zwoele zomeravond.

Woensdag 30 juli
Met meer dan een half uur vertraging aangekomen op het werk. Net buiten het station Berchem bleef de trein ineens stilstaan, wegens technische problemen in Berchem. Soit, niet te hard in opjagen, kan gebeuren.

Het belooft een leuk dagje te worden vandaag, dus weinig of niets kan mijn goed humeur vergallen. In de vroege namiddag neem ik de trein naar Brussel, waar ik een afspraak heb met Griet Deceuster op het kabinet Van Brempt. Griet is wat men noemt een straffe madame, en bovendien een rasechte Kempense. Vanuit een aantal afdelingen kwam de vraag naar een soort van Kempense sp.a-resolutie, als kapstok om een aantal zaken aan op te hangen. Ergens in februari is daarover gebrainstormd, waarna het een beetje in de kast blijven liggen is, maar nu Griet terug is uit zwangerschapsverlof pikken we de draad weer op. De input van de brainstorm dient in een tekst gegoten te worden, waarna over die tekst gedebatteerd kan worden. Ik krijg ook nog een snelcursus Noord-Zuidverbinding, waaromtrent tijdens mijn verlof blijkbaar enorm veel ontwikkelingen zijn geweest.

‘De trein, altijd een beetje reizen’. Wat je zegt! Een trein met technische problemen in Brussel-Centraal houdt quasi alle treinen naar Leuven op, zodat ik van perron naar perron en weer terug hol om toch maar een trein te vinden die de juiste richting op gaat. Gevolg: wederom een half uur vertraging. Maar nog kan het mijn goed humeur niet verknallen.

Ik neem snel een douche (zwéten op die trein, niet normaal), doe mijn toeristenoutfit aan, haal in de winkel een fles wijn en een paar stukken vlees en fiets richting Heverlee. Amper in de juiste straat aangekomen, wordt mijn neus al geprikkeld door een aangename geur: barbecue! Marc heeft de lichtjes sadistische gewoonte om, om de buren nog een beetje éxtra te laten smachten, al wat barbecuekruiden erop te gooien nog voor het vlees erop ligt. We schenken een aperitiefje in en toasten op de eerste van vele barbecue-avondjes in hun nieuwe woonst. Na het eten en de obligatoire afwas nemen we er nog even de gitaar bij en trakteren de buren op zang en muziek.

Vorige week op Dour heb ik een leuk meisje leren kennen, en we hebben afgesproken om vanavond om 21u eens een terrasje te gaan doen. We belanden op het gezellige terras van de Blauwe Kater. Er vallen geen vervelende stiltes en de avond vliegt voorbij. Voor ik het goed en wel besef is het 1u en wordt het stilaan echt wel bedtijd. We moeten dezelfde richting uit en wandelen gezellig samen naar huis.

Dinsdag 29 juli
Tijdens het jaar is elke week quasi volledig volgeboekt. Meestal is het crossen geblazen: tegen 17.30u stoppen met werken, om rond 18.45u in Turnhout te zijn, dan snelsnel te eten, naar een (of meerdere) vergadering(en), rond 22.30u terug naar huis, nog ff mails checken en bedje in.  Waarbij mijn dankbaarheid uitgaat naar mijn ouders, die zorgen voor de logistieke ondersteuning. Al chance, anders had het élke dag kebab, friet of pizza geweest. Geen tijd om naar de winkel te gaan, laat staan om te koken. Soms 2, maar meestal maar 1 avond per week heb ik vrij. Dan trek ik naar Leuven. Aangezien ik ook dan pas om 19u arriveer, spreek ik dan meestal met iemand af om een restaurantje te doen en erna nog iets te gaan drinken. In het weekend is er vrijdagavond baskettraining en zaterdag match. Ik speel, puur voor de fun en de vrienden, bij BBC Turvo in 2e provinciale, want veel tijd om te trainen schiet er niet meer over, wat uiteraard ook aan mijn conditie en niveau te merken is. ’s Zondags ga ik meestal nog gezellig iets drinken. Een avond niéts te doen hebben en in de zetel voor de tv hangen ? Het fenomeen is mij onbekend.

Ik ben nu anderhalve week terug uit verlof en begin zowaar ontwenningsverschijnselen te vertonen. De vergadermolen ligt stil tot half augustus en de voorbereiding van het basketseizoen begint ook pas op 8 augustus. Dat wil dus zeggen: 3 weken élke avond vrij. Wat nu gedaan ? Vanavond heb ik om 21u afgesproken om het huisje van Carolien en Marc uit te checken. Maar wat tussen 19u en 21u ? Wonderwel lost De Lijn mijn probleem vanzelf op. Ik spreek na het werk nog even af met een vriend op een terrasje op de Melkmarkt in Antwerpen. Het plan is de trein te nemen om 19.05u om dan in Leuven nog snel iets te zoeken om te eten. Een verkeerd gereden metro die de sporen verspert, beslist daar echter anders over. Niets aan te doen, voor de allereerste keer in die 10 maanden de trein gemist, en 45 minuten wachten op de volgende. Ik stap dan maar de McDonalds op de De Keyserlei binnen, eet snel iets en ben maar net op tijd in Leuven.

Het huisje is echt de moeite, ideaal gelegen en net vernieuwd. We zetten ons nog even in het gezellige tuintje, waar ik de barbecue opmerk. Marc kennende zal die daar niet lang ongebruikt blijven staan, en ja hoor: morgen barbecue! Ideaal, want ik heb om 21u met iemand afgesproken en zat dus met hetzelfde probleem als vandaag. Dat is bij deze opgelost, en hoe!

Ik ben moe en ga vroeg naar huis, morgen kom ik hier toch al terug. Ik nestel me zowaar nog even in de zetel en ga dan, na een wederom hilarische aflevering van Family Guy, eens vroeg slapen. In tegenstelling tot zondag val ik als een blok in slaap.    

Maandag 28 juli
Nog voor de wekker afloopt heb ik de politieke crisis opgelost, het gat in de ozonlaag gedicht, de Palestijnen en de Israëlieten met elkaar verzoend en de honger uit de wereld geholpen. Om maar te zeggen dat ik de slaap maar niet kon vatten en over vanalles en nog wat aan het tobben was. Als de wekker uiteindelijk afloopt, heb ik het dus nog moeilijker dan op andere maandagen om uit bed te geraken. Vandaag moet ik voor de allereerste keer met de auto van Leuven naar Antwerpen, een traject dat ik normaal gezien met de trein afleg. Wat normaal gezien dubbele file betekent, valt in de vakantieperiode blijkbaar reuze mee. Enkel rond Brussel is er wat vertraagd verkeer, dat vooral veroorzaakt wordt door een stevige regenbui. Maar dat kan nauwelijks file genoemd worden, zodat ik iets voor 9u op het werk arriveer.

Het leuke aan de vakantieperiode is dat elke week wel iemand terugkomt uit verlof en reisverhalen bij heeft. Tenminste als je zelf ook al op verlof geweest bent, en dat is bij mij gelukkig het geval. De eerste 2 weken van juli maakte ik samen met een 6-tal vrienden een road-trip door Centraal-Europa. Praag, Bratislava, Balaton-meer, Budapest,… Een gewéldige vakantie. Vanavond heb ik met Carolien en Marc afgesproken, een ideale gelegenheid om Marc’s teenslippers eens terug te bezorgen die na de reis in de auto waren blijven liggen.

We spreken af op één van de gezelligste terrasjes van Turnhout, dat van de Wirwar. Het weer is intussen volledig omgeslagen van nat en druilerig naar mooi en zonnig. Marc en Carolien zaten allebei bij mij in de klas in de laatste jaren van de humaniora. Op het eind van het 5e middelbaar werden ze een koppel en wonderwel zijn ze dat nu nog steeds. Nu gaan ze, samen met nog 2 andere vrienden van ons, samenwonen in Leuven. Ze zijn volop bezig met de inrichting van hun huisje en vertellen griezelverhalen over uren ronddwalen in Ikea. Ik beloof morgen eens een kijkje te komen nemen in hun nieuwe woonst.

Tegen 12u dokker ik met de fiets over de kasseien van de Grote Markt, langs het kasteeltje en de vaart naar huis. In tegenstelling tot in de heenrit, maak ik stevig tempo. Verdomme, weer blijven plakken!

Zondag 27 juli
Ik word wakker in een vreemd bed… Ja lap, als openingszin kan dit wel tellen, tot zover mijn brave reputatie! Maar oordeel vooral niet te snel. Elke journalist kan u vertellen dat de eerste zin van een artikel best een eye-catcher is, die de lezer aanmoedigt om zich ook door de rest van het, meestal saaie, artikel te worstelen. Wel, nu ik me van uw aandacht verzekerd heb, moet ik helaas toegeven dat er niet echt een spannend verhaal achter schuilgaat. Ik ben gisteren naar Tomorrowland geweest, een festival dat plaatsvindt in provinciaal recreatiedomein De Schorre in Boom (een toplocatie trouwens voor een festival, ook Mano Mundo gaat er elk jaar door). En aangezien mijn goede vriend Steven in Wilrijk woont, toch een aanzienlijk stuk dichter in de buurt dan Turnhout, ben ik bij hem blijven logeren. Geen wilde nacht met een bevallige jongedame dus, maar wel een ontzettend leuke feestnacht.

Na het lekkere ontbijt, met dank aan de mama van Steven, vertrekken we richting Scherpenheuvel. Geen paniek, de drang om op bedevaart te gaan is mij tot op heden onbekend. De moeder van Pieter-Jan wordt morgen 50 en vandaag is er een groot verrassingsfeest gepland. Hij heeft ons gevraagd om te komen helpen. Pieter-Jan, Steven en ik hebben 4 jaar lang samen politieke wetenschappen gestudeerd in Leuven en zijn sindsdien beste vrienden gebleven (we zijn dan ook nog maar een jaar afgestudeerd). Samen met Steven’s vriendin Kimmy en Ezra arriveren we in de vroege namiddag in het Lourdes van Vlaanderen.  

Vriendschap gaat trouwens over de partijgrenzen heen. Niet alleen is Pieter-Jan’s moeder CD&V-schepen in Scherpenheuvel, hijzelf werkt ondertussen ook op een CD&V-kabinet… Maar eerlijk gezegd heeft dat nog nooit problemen opgeleverd. Ok, we hebben af en toe wel eens verhitte politieke discussies, maar daar wordt dan nadien eens goed mee gelachen. Verder hebben we de afspraak gemaakt dat we politiek en privé volledig gescheiden houden, aangezien we elkaar tegenwoordig af en toe ook op professioneel vlak tegen het lijf lopen.
Zo ben ik dan ook vrolijk het witte tafelkleed mee aan het leggen, tot er over de eerste tafel plots een oranje band wordt uitgerold. Heb ik toch wel zonder dat ik het wist geholpen de tafels te decoreren in de CD&V-kleuren zeker!

Om 19u is de zaal al goed volgelopen als het feestvarken arriveert. Zinnen als ‘Dat meen je niet’ en ‘Ik wist écht van niets’ horen er natuurlijk bij. Ondanks de drukte en de hitte amuseren we ons best achter de toog, en zo vliegt de tijd voorbij. Als zo rond kwart voor 11 al wat mensen naar huis vertrekken, houd ik het ook voor bekeken. Voor mij is het morgen werkendag, terwijl de anderen kunnen genieten van 3 maanden vakantie (3 maanden! Waar is de tijd…). Ik neem afscheid en rij in een geweldig onweer richting Leuven. Aangezien ik normaal gezien nog een extra jaar ging studeren, heb ik tot eind augustus nog een appartementje daar. Sinds half oktober werk ik echter in Antwerpen, als beleidsmedewerker van gedeputeerde Jos Geuens. En sindsdien is dat appartement eigenlijk pure geldverspilling. Daarom probeer ik er toch af en toe eens naartoe te gaan. Tijdens het jaar is dat meestal zo’n 2 keer per week. Meestal op zondagavond, en op dagen dat ik eens géén vergadering heb in Turnhout. Turnhout-Antwerpen-Leuven-Antwerpen-Turnhout-Antwerpen-Leuven… Ik word er horendol van! Het zal een hele opluchting zijn als ik vanaf september enkel nog moet pendelen tussen Turnhout en Antwerpen, maar vandaag komt het me eens goed uit.

De volledige hemel is gedurende de hele rit verlicht door de bliksem, wat op zich wel handig is als je met de auto door een streek moet die je van haar nog pluim kent. Zou dat dan toch iets te maken hebben met die basiliek? 

 

Hannes Anaf is met zijn 23 jaar het jongste gemeenteraadslid van Turnhout, is voorzitter van de plaatselijke animo-afdeling en werkt als beleidsmedewerker voor gedeputeerde Jos Geuens van de Provincie Antwerpen.