Vorige week het einde van Brussel-Halle-Vilvoorde, deze week het einde van de snel-belgwet. We houden er een strak tempo op na in het parlement. Twee aartsmoeilijke knopen die al jarenlang muurvast zaten – vijftig jaar lang zelfs in het geval van BHV – nu op evenveel weken tijd definitief ontward. Het gaat vooruit, zou Raymond van het Groenewoud zingen, het gaat verbazend goed vooruit.

"Ik ben het doemdenken zo beu als koude pap"

Precies een jaar geleden heerste de totale stilstand in de Wetstraat. BHV – daar heb je die drie letters weer – blokkeerde voor de zoveelste keer de hele boel. sp.a zat in de oppositie maar was tegelijkertijd volop mee aan het onderhandelen om toch maar een uitweg uit de crisis te vinden, de regering-Leterme zat er nog maar was tegelijkertijd eigenlijk al een dik jaar afscheid aan het nemen. Halve oppositie tegen een halve regering, niemand kreeg echt iets gedaan. En ja, oppositie voeren heeft zo zijn charmes, zeker voor een grote mond als ik kan het leuk zijn om eens verbaal in het rond te knallen, maar gaat vooral heel erg snel frustreren.

Nu, een jaar later, bougeert het opnieuw. De energieprijzen zijn geblokkeerd en er is eindelijk echte concurrentie op de energiemarkt, steeds meer consumenten ruilen het machtige Electrabel in voor een andere leverancier. De strijd tegen de fiscale en sociale fraude die ons sociaal systeem verzieken, wordt eindelijk écht gevoerd. Na jaren van twijfel en onzekerheid gaan de kerncentrales nu eindelijk definitief dicht vanaf 2015. Om bedrijven en werknemers die het spel eerlijk spelen te helpen, maken we eindelijk komaf met schijnzelfstandigen en malafide onderaannemers. En om kwetsbare kinderen te beschermen, pakken we het seksueel misbruik eindelijk doeltreffend aan met onder andere een woonverbod voor pedofielen. En BHV en de nieuwe nationaliteitswetgeving hadden we dus al gehad.

U had de rode draad doorheen het werk van de voorbije zeven, acht maanden waarschijnlijk al gevonden: het woordje ‘eindelijk’. Hervormingen die op de plank bleven liggen toen sp.a in de oppositie zat, worden doorgevoerd nu sp.a mee in de regering zit. We maken het verschil. En dat is toch nog altijd de reden waarom iemand de politiek in stapt. Of het zou toch de reden moeten zijn, dat kleine steentje proberen te verleggen. De breuklijn tussen de doeners en de roepers tekent zich hier in het parlement steeds duidelijker af.

Ik weet het, er ligt nog heel veel werk op ons te wachten. We hebben na de verkiezingen van 2010 zoveel tijd verloren dat we tijdens onze inhaalrace geen moment mogen verslappen. En ik weet het, het vertrouwen in de politiek heeft toen een geweldige deuk gekregen – kan je het de mensen kwalijk nemen? – en dat moeten we stapje voor stapje terugverdienen door keihard te werken. Maar niemand kan ontkennen dat we resultaten boeken. Dat we hervormingen doorvoeren, dat we onze verantwoordelijkheid nemen.

Ik ben het doemdenken en het kankeren eerlijk gezegd zo beu als koude pap. We gingen Griekenland aan de Noordzee worden, toeterden de onheilsprofeten om het luidst. We waren ‘de zieke man van Europa’. Wat stelden we deze week vast? Dat onze rente zo laag staat dat we er zelfs een beetje geld bij krijgen als we lenen. We horen bij de betere, veilige landen van de Europese Unie. Onze koopkracht blijft beter beschermd dan in de meeste andere Europese landen. Omdat we doen wat we moeten doen.

 

Karin Temmerman,
sp.a fractieleider federaal parlement