Minister van Energie Marie-Christine Marghem (MR) stelt nucleaire technologie voor als dé oplossing voor het klimaatprobleem. Daarbij vergeet ze niet alleen dat haar remedie even erg is als de ziekte, ze vergeet er ook bij te vertellen dat deze blinde keuze voor meer nucleaire technologie de Belgische economie al eens zuur opbrak. 

In de jaren ’80 moest België niet onderdoen voor Denemarken wat betreft productie en onderzoek naar hernieuwbare windenergie. In ‘86 bouwde ons land een van de eerste Europese windmolenparken in de haven van Zeebrugge. Aan deze vooruitstrevende activiteit kwam abrupt een einde toen de Belgische regering, die op dat moment bestond uit CVP en PVV, het roer omgooide en besliste te investeren in een nieuw nucleair avontuur in het Duitse stadje Kalkar.

24 miljard euro investeerde ons land, samen met Nederland en Duitsland, in de ontwikkeling van een zogenaamde vooruitstrevende kernreactor. De reactor werd nooit in gebruik genomen. Aan het technologisch avontuur kwam een einde toen brand ontstond tijdens een veiligheidstest. De koeltoren doet sindsdien dienst als klimwand in een pretpark. ‘Wunderland Kalkar’ als vage herinnering aan een oude Belgische nucleaire droom.

Wunderland Myhrra

Vandaag creëert minister Marghem haar eigen nucleaire pretpark. Elke investering in alternatieve energie moet wijken voor die ene nucleaire droom. Ze vraagt de CREG om de steun voor off shore-windenergie opnieuw te bekijken. Twijfel zaaien over die steun zorgt ervoor dat investeerders niet weten of hun grote investeringen steek houden. Ook het open houden van alle zeven kernreactoren maakt dat investeerders niet weten of hun alternatieve productie ooit aangesloten raakt op het net. De minister haar beleid en communicatie heeft enkel tot doel de positie van de nucleaire energiesector in ons land te versterken. Nochtans kan deze sector al jaren geen resultaten voorleggen die enig toekomstperspectief bieden.

Intussen wordt er in ons land ook onderzoek gedaan naar een nieuwe generatie kerncentrales. Het zogenaamde Myhrra-project zou materialen en splijtstof moeten ontwikkelen voor een vierde generatie centrales. In 2010 besliste de regering-Leterme, waar sp.a geen deel van uitmaakte, dit project te ondersteunen. Als voorwaarde werd gesteld dat private investeerders in staat moesten zijn het project op korte termijn zelf te financieren. Een private investeerder voor het Myhrra-project werd er tot op de dag van vandaag niet gevonden. De regering Michel beslist dan ook deze voorwaarde te laten vallen en betaalt dan maar alles uit de begroting. Wat mij betreft is er slechts één logisch gevolg van de afwezige interesse van privaat kapitaal: ontmantel dit project. Het blijkt niet levensvatbaar.

Denemarken is vandaag wereldtop in het onderzoek naar nieuwe en meer efficiënte windmolens. Duizenden Denen werken in die industrie. Nochtans is de loonkost in dat land hoger dan in België. Wij hadden die jobs ook bij ons kunnen realiseren. Maar door een foute keuze in de jaren tachtig liepen we die kans mis. België verloor al haar know-how op dat vlak. Deze trieste historie lijkt zich nu te herhalen. Minister Marghem dreigt haar tussenkomst in het Myhrra-project te verhogen en de steun voor off shore af te bouwen. Opnieuw dreigen we onze voorloperspositie te verliezen en jobcreatie mis te lopen. Maar misschien krijgt de belastingbetaler in ruil hiervoor een ‘Wunderland Myrrha’.

Opiniestuk in De Tijd van 16 september 2015 - door Johan Vande Lanotte, Kamerlid (sp.a)