dinsdag 15 mei 2018


Beste John,

 

Doorgaans ben ik niet de persoon die politici aanschrijft of interpelleert. Laat staan dat ik hen lastig val met ontboezemingen. Als spoedverpleegkundige met ruim 25 jaar dienst heb ik al veel meegemaakt. Maar hoe het er de laatste tijd echter aan toe gaat in onze ”gerespecteerde ziekenhuizen”, tart elke verbeelding.


Onze ziekenhuizen worden steeds meer gerund als een fabriek. Dat is een erg ongezonde evolutie. Niet de patiënt, maar het budgettaire plaatje komt op de eerste plaats. De enige plaats die er blijkbaar nog toe doet. De geneesheer wordt zo de belangrijkste pion in het spel. Als arts is hij de enige die het zinkende schip nog drijvende houdt door een deel van zijn loon af te staan aan het ziekenhuis. Want het envelopje van de minister van Volksgezondheid volstaat al lang niet meer om een kwaliteitsvol ziekenhuis draaiende te houden.


De andere ziekenhuismedewerkers komen zo in de hoek waar de slagen vallen. Het is een perfide systeem: de meeste artsen willen niet minder verdienen. Bijgevolg willen ze zo weinig mogelijk afstaan aan het ziekenhuis. Ze beschouwen de verpleegkundigen en zorgverstrekkers steeds vaker als een zwaar budgettair blok aan hun been. Als een post om op te besparen. Natuurlijke afvloeiing van personeel (bijvoorbeeld door medewerkers die met pensioen gaan niet te vervangen) is een zegen voor de jaarbalans.


Het is niet verrassend dat steeds minder jongeren voor een opleiding tot verpleegkundige kiezen. Wie wil er nu nog studeren voor een beroep dat steeds minder aantrekkelijk wordt? Waar steeds meer verlangd wordt van personeel dat nu al bezwijkt onder de werkdruk? Waar vakantie nemen een gunst is? Waar je als verpleegkundige verantwoordelijk bent voor gemiddeld 11 patiënten, terwijl het Europees gemiddelde 7 is? 


Tijdens de laatste jaren van mijn loopbaan heb ik eigenlijk maar één positieve evolutie meegemaakt, en dat is de jaarlijkse premie die voormalig minister Laurette Onkelinx aan de spoedverpleegkundigen heeft toegekend (Bijzondere Beroepstitel spoed en intensieve zorgen verpleegkundige). Het doet deugd om elk jaar opnieuw wat erkenning te krijgen voor ons werk in de vorm van extra centen. Het blijft echter wachten op de eerste maatregel van de huidige regering die onze job draaglijker maakt, en dat terwijl steeds meer verpleegkundige kopje onder gaan. 


Mij rest u nog te bedanken om dit te lezen en als ik nog één iets mag toevoegen aan mijn betoog, dan hoop ik dat er ooit opnieuw een Laurette (of een John) zal opstaan die verpleegkundigen een warm hart toedraagt.

 

Hilde

* Hilde is een schuilnaam. Haar verhaal is écht.