vrijdag 4 mei 2018

Beste John,


Ik schrijf jou aan in plaats van de Vlaamse minister van Welzijn, omdat sp.a blijkbaar de enige partij is die van zorg in Vlaanderen een topprioriteit maakt. De noden zijn groter dan ooit. Zorg zou bijgevolg bovenaan het lijstje moeten staan van elke regering, zeker voor zo’n welvarende regio als de onze. Maar daar staat het niet. De verschillende aangrijpende getuigenissen van de laatste maanden, van mensen die zorg nodig hebben, spreken boekdelen. 


Maar ook voor ons - begeleiders, opvoeders en zorgkundigen - is de emmer al lang overgelopen. Mijn naam is Jeroen* en ik ben opvoeder in een Multi Functioneel Centrum (MFC) in een Vlaamse stad. In het MFC helpen we kinderen en jongeren met een mentale handicap, met gedrags- en emotionele stoornissen, met autismespectrumstoornis en sociale stoornissen.


Op dit moment begeleid ik kinderen die het niet aankunnen om een hele dag op school te zitten, of van wie de leerkrachten denken dat ze best even uit de klas worden gehaald, omdat ze te druk zijn, met zichzelf geen blijf weten, soms agressief zijn. In 2011 al trokken verschillende instellingen uit de gehandicaptensector aan de alarmbel omdat we een enorm personeelstekort hadden en niet meer in staat waren om zorg op maat te garanderen. Ook de jongeren en hun ouders zagen dat toen al. Het antwoord van Jo Vandeurzen, toen ook al minister van Welzijn, was ontgoochelend. Demotiverend zelfs. Voor heel de sector in Vlaanderen werden 500 extra mensen beloofd… die al eerder toegezegd waren. Toen al waren dat maar liefst  2.200 mensen te weinig om ons werk naar behoren te (kunnen) doen.


Vandaag, 7 jaar later, is de situatie nog aanzienlijk verslechterd. Burn-outs tieren welig. Maar collega’s die ziek uitvallen, worden niet vervangen. De gevolgen laten zich raden: een gebrek aan begeleiding mondt voor veel van onze jongeren uit in onmacht, en na een tijd ook in agressie. Tegenover ons. Vorig jaar, alleen al in het MFC, waren er tussen januari en september 745 meldingen van agressie tegenover het personeel. 745 (!) keer. Niet alleen verbale agressie, ook fysieke. Ik ken collega’s die zich opsluiten, gewoon uit zelfbescherming. Collega’s die geen vast contract hebben, doen dan weer geen melding van agressie, omdat ze bang zijn dat hen dat kan aangewreven worden tijdens hun evaluatie. 


Mijn collega’s en ik houden er niet van om zulke verhalen te vertellen wanneer hun partner hen vraagt: “En schat, hoe was jouw dag?” Laatst zei iemand: “Ik durf daar thuis niet over te spreken, want dan mag ik van mijn man niet meer komen werken”. Als een chauffeur van De Lijn te kampen heeft met agressie, dan is het kot te klein. De dag erna staat dat in alle kranten. Als een opvoeder een pak rammel krijgt, gebeurt er… niets. Nochtans, zijn wij, begeleiders, opvoeders en zorgkundigen wellicht de meest tolerante beroepsgroep die er maar kan zijn. Maar vandaag kunnen we niet meer. We hebben  het gehad. Zo kan het niet verder. Elke dag vraag ik me af wat de slogan van deze Vlaamse regering - ‘Een Zorgzaam Vlaanderen’ - eigenlijk nog betekent? Blijkbaar heel, heel weinig. Wij allen zijn het meer dan beu, maar we blijven de hand uitreiken. We blijven naar oplossingen zoeken. We blijven het beste van onszelf geven, voor onze jongeren. Maar om dat Zorgzaam Vlaanderen écht mogelijk te maken, hebben we nu hulp en ondersteuning nodig. Hulp en ondersteuning, niet alleen met centen, maar ook met daden. We vragen niet veel, we willen alleen maar dat we ons werk goed kunnen doen. Met zorg.


Jeroen
* Jeroen is een schuilnaam. Zijn verhaal is écht.