Beste John,


Het is niet mijn gewoonte politici aan te schrijven, maar we zijn echt ten einde raad. U vertelde op het nieuws over hoe steeds meer jongeren met problemen geen gepaste zorg krijgen en hoe schandalig dit is. Mijn zoon Mathis is 15 en één van die jongeren.  


Morgen komt hij naar huis. Precies 40 dagen nadat hij is opgenomen. Mathis heeft de afgelopen weken in een gesloten instelling voor meerderjarigen gezeten. Hij zit daar helemaal niet op zijn plaats en wordt er niet goed geholpen. Maar u moet begrijpen, we hadden geen andere keuze. Wij hebben om die gedwongen opname gevraagd. De situatie was onhoudbaar geworden. Mathis heeft ons doen inzien wat er juist bedoeld wordt met ‘blinde agressie’. Als hij boos wordt, weet hij niet meer wat hij doet. Hij was een gevaar voor zichzelf en voor ons geworden. De jeugdrechter heeft hem in de gesloten instelling geplaatst omdat er nergens anders plaats was. En we moesten iets doen.


Ik zou u graag willen zeggen wat er juist met Mathis scheelt, maar helaas is hij nooit ergens lang genoeg opgevolgd om ons een juiste, volledige diagnose te geven. We hebben al vanalles gehoord: de ene dokter zegt ADHD, de ander een ernstige vorm van Gilles De La Tourette, een volgende kwam uit bij autisme. Hij is niet dom, wat het nog moeilijker maakt om gepaste zorg te vinden. Want de plekken waar ze om kunnen met zijn psychologische problemen, daar geven ze les onder zijn niveau. 

 

Als kind was het al ontzettend moeilijk, maar sinds hij pubert is zijn situatie nog sterk verergerd. Hij drinkt, neemt drugs en zit enorm met zichzelf in de knoop. Hij heeft al twee zelfmoordpogingen met pillen ondernomen. Ik heb vanmorgen nog met hem gebeld. Hij zegt dat hij onder een trein wil springen, omdat dat zeker lukt. Morgen komt hij naar huis. Wat moeten wij in godsnaam doen? Hij slaat de boel hier meteen kort en klein. 

 

U weet niet hoeveel telefoontjes ik al heb gedaan. Iedereen heb ik gebeld. Bij sommige instellingen zeggen ze dat een jongen met zijn profiel er niet thuis hoort. Waar ze hem wel zouden kunnen helpen, is er geen plaats. Kom eens terug in september, zeggen ze. Onze jongen heeft NU hulp nodig, niet binnen een jaar. Hij is een vogel voor de kat. 

 

We hebben opnieuw een dossier bij de jeugdrechtbank ingediend om een ‘prior’ aan te vragen, zodat hij met voorrang ergens geplaatst wordt. Dat hebben we al eerder gedaan. Dat is toen geweigerd, want zijn situatie was niet ‘ernstig genoeg’.  Wat moet er nog gebeuren voor onze situatie als ‘ernstig genoeg’ wordt beschouwd? 

 

Morgen komt hij naar huis. We houden ons hart vast. Als er geen andere oplossing uit de bus komt, dan gaan we ongetwijfeld richting gedwongen opname. En dan komt hij ongetwijfeld opnieuw in een gesloten instelling voor volwassenen terecht. Weet u trouwens dat het voor hem nooit makkelijker was om aan drugs te geraken dan in die instelling? Maar als ik propere was kom brengen, dan keren ze die binnenstebuiten. Ik versta dat echt niet. 

 

Wij zijn op. Mentaal, fysiek, financieel. We kunnen niet meer.  

De ouders van Mathis


* Mathis is een schuilnaam. Zijn verhaal is écht.

 * Hebt u vragen over zelfdoding, dan kan u terecht op het telefoonnummer 1813 of op www.zelfmoord1813.be