Bij aanvang van de gemeenteraad hielden we in Mechelen een eerbetoon naar aanleiding van de recente gebeurtenissen in Parijs. Op onze vraag kregen alle fracties de kans om kort het woord te nemen, dit zonder debat, om de sereniteit te bewaren. 

Beste Collega’s,

We zijn vandaag 11 dagen na vrijdag de 13de die in Parijs het licht doofde, althans voor even. Exact vandaag brandde er in geen enkele Brusselse school licht. Op deze druilerige dag werd zelfs ons eigen Mechelen opgeschrikt door een bomalarm, alweer in een school, TSM.

Hoewel er nauwelijks woorden zijn voor wat er in Parijs gebeurd is, is er in anderhalve week al veel gezegd, en nog meer geschreven, geroepen en getweet.  

Al die reacties hebben iets gemeen: immens verdriet, nauwelijks verholen woede, maar vooral: angst. Die angst is op dit moment begrijpelijk, menselijk. De angst van de supporter die zijn sport en hobby belaagd ziet, de angst van de vader die zijn dochter naar een optreden ziet vertrekken, de angst van een moeder wiens zoon naar Syrië vertrok, de angst van een moslima die bespuwd wordt omdat ze een hoofddoek draagt, de angst van een Mechelse sociaal werkster die in elkaar is geslagen. De angst voor de ander, de angst voor de verderfelijke uitwassen van wat sommigen ten onrechte islam durven noemen, de angst voor de extreemrechtse tegenreactie en nog meer terreur.  

 

Collega’s, wij - verkozen door onze Mechelse medeburgers - moeten die angst erkennen, ook hier bij ons. Maar, nog veel belangrijker, collega’s: we mogen er nooit aan toegeven. Zoals Franklin Roosevelt het zei: het enige waar we écht voor moeten vrezen, is de vrees zelf. Als we ons door angst laten verlammen, krijgt terrorisme wat het wil.

Want wat vallen terroristen aan, altijd en overal? Wat komt er onder druk te staan? Precies onze samen-leving. Onze verbondenheid met elkaar. Die staat of valt met vertrouwen. En met het gevoel erbij te horen, zelf deel uit te maken van onze gemeenschap. Als er al iets is wat wij hier in Mechelen kunnen én moeten doen, dan is het wel het vertrouwen tussen alle Mechelaars herstellen en versterken.

 

De hamvraag is dan ‘hoe verbonden zijn we eigenlijk met elkaar’? De stille optocht tegen terrorisme was alvast een hoopvol bewijs van onze wil tot samenleven. Ook het gesprek van onze imam met Mechelse jongeren in ROJM is een belangrijk, hoopgevend teken.

Vanzelfsprekend moet er maximaal ingezet worden op veiligheid. Maar we kunnen beter. Er moet meer. Ik ben ervan overtuigd dat we lokaal een verschil kunnen maken, over de politieke grenzen van meerderheid en oppositie, maar vooral samen met alle Mechelaars. Hoe zorgen we ervoor dat alle Mechelaars, en zeker onze jongeren, zich blijven thuis voelen in onze stad? Die vraag moet ons meer dan ooit bezighouden, de antwoorden hierop moeten ons beleid sturen. Zonder taboes, zonder karikaturen, zonder te stigmatiseren.

Onze Mechelse scholen hebben een belangrijke verbindende rol te spelen. Hoe kunnen we de uitstroom zonder diploma van bijna 1 op 5 Mechelse jongeren tegengaan? Hoe kunnen we sneller en beter remediëren? De waarheid is dat sommige scholen hier meer aandacht, zorg en middelen voor nodig hebben dan anderen. Wij pleiten ervoor om ook als stad net die scholen gericht en beter te ondersteunen.

Op het thuisfront is het een goede zaak om het Huis van het kind te integreren in het Sociaal huis. Maar die werking moet écht bekend raken bij alle Mechelse ouders. Weten ouders met opvoedingsvragen dat ze hier terecht kunnen,  weten Mechelse moslimouders bij wie ze terecht kunnen als ze tekenen van radicalisering bij hun kind zien? Heeft de opvoedingswinkel hier expertise? Hoe verloopt het contact tussen de deradicaliseringsambtenaar en onze scholen? Wat zijn de concrete ervaringen, op schoolniveau of op het niveau van de individuele leerkracht? En wat met ons meldpunt discriminatie? Wat doet de stad hiermee?

Als er al iets is dat het gevoel erbij te horen versterkt, dan zijn het wel jobs. En op dat vlak doet Mechelen het helaas niet goed. De langdurige werkloosheid stijgt, meer dan het Vlaamse gemiddelde. 46% van onze werkzoekenden zijn van allochtone origine. Dit kan niet onder de mat geveegd worden. 

En hoe zit het met de vrije-tijds-beleving van onze Mechelse jongeren? In het coalitieakkoord lazen we een voorstel om jongeren te bevragen waarom en wanneer ze afhaken bij sportverenigingen. Misschien is het nu tijd om hier een proefproject rond op te starten? Wellicht biedt zo’n onderzoek inzichten, legt ze hiaten bloot, waar we als stad op kunnen inspelen.

En tenslotte is er het heikele punt van de Mechelse huisvesting. Hoe zorgt het stadsbestuur ervoor dat iedereen in Mechelen kwaliteitsvol kan wonen? Hoever staat men met de belofte voor 300 extra sociale woningen? En hoe pakt het stadsbestuur de discriminatie op de woningmarkt aan?

 

Constructieve en directe vragen en suggesties. Dat is waar sp.a aan wil meewerken. Vanuit een met alle Mechelaars gedeelde bezorgdheid voor verbondenheid. Maar ook vanuit de overtuiging dat het altijd beter kan, dat het anders moet. Onderwijs, werk, wonen, vrije tijd, … Het zijn stuk voor stuk aspecten die het welbevinden van mensen verbeteren die het samenleven versterken. En vooral: het zijn zaken waar we op een lokaal beleidsniveau iets aan kunnen doen. Laat ons ervoor zorgen dat alle Mechelaars zich veilig en bovenal geborgen voelen, dat ze thuis zijn in deze stad. Laten we er samen voor zorgen dat alle Mechelaars erbij horen. Dat ze deel uitmaken van onze gedeelde democratische samenleving.

 

Laat in Mechelen het licht schijnen, naar het voorbeeld van de hoofdstad van de verlichting, Paris-la-plus-belle. In de naam van alle slachtoffers van barbaarsheid en terreur wereldwijd, van Parijs tot Beiroet, van Mali tot Caïro, van de West Bank tot Tunis, maar vooral in naam van onze waarden: gelijkheid, vrijheid en broederlijkheid.   

 

Caroline Gennez, namens de sp.a-fractie in de Mechelse gemeenteraad