“Taxons les pauvres, ils sont tellement plus nombreux”, zei Jean-Baptiste Colbert, de minister van Financiën van zonnekoning Lodewijk XIV. Waarom moeilijk doen, als makkelijk ook kan? Zo was het in het Frankrijk van de 17e eeuw. Nu, vier eeuwen later, worden we door de regering De Wever-Michel met zijn allen opnieuw gekatapulteerd in de tijd. Alleen is de leuze van destijds vermomd in een moderne versie: “Taxons les familles, elles sont tellement plus nombreuses.”

De trendbreuk naar meer ongelijkheid én meer onrechtvaardigheid, dát is de verandering waar deze regering zo hoog mee oploopt

“Dit is een akkoord waar iedereen winnaar is”, verkondigde minister van Werk Kris Peeters zonder een vleugje ironie. Om het opnieuw in de taal van Voltaire te verwoorden: “Il faut le faire.” De andere regeringspartijen toverden Peeters’ “verlanglijstje” - én dat van zijn CD&V - voor een rechtvaardige tax shift tijdens de nachtelijke onderhandelingen in Hertoginnedal om tot een “horrorlijstje”. Resultaat? In plaats van gezinnen erop vooruit te laten gaan, wordt de koord rondom hun nek nog wat strakker aangespannen.

In plaats van gezinnen erop vooruit te laten gaan, wordt de koord rondom hun nek nog wat strakker aangespannen #noshift

Na de indexsprong, langer werken voor minder pensioen, én de resem verhoogde facturen gaat deze regering immers rustig voort op haar elan. Het horrorlijstje werd zo een horrorscenario voor de gezinnen, gepensioneerden en alleenstaanden in dit land én een vrijgeleide voor grote vermogens. In die zin is Bart De Wever één belofte alvast nagekomen: met name dat hij NUL belastingen zou laten betalen door de meest vermogenden. Die woorden zette hij op televisie zelfs kracht bij met een grote handbeweging: “NUL”. De beloftes om de btw en de pensioenleeftijd niet te verhogen, heeft de schaduwpremier daarentegen wél netjes gebroken.

Een tax shift, zegt u? De speculatietaks is niets meer dan een lachertje. Waarom zou je aandelen binnen de zes maanden verkopen als je weet dat je daarna aan die taks ontsnapt? Daarentegen zullen de grote aandeelhouders wél met verlies verkopen om een belastingvermindering te krijgen. In die zin wordt de trend voortgezet, want het voorbije jaar kregen ook diamantairs cadeaus in de vorm van een belastingvermindering. En de gezinnen? Die betalen de rekening. Encore, encore et encore. 100 euro netto per maand zouden ze meer overhouden, beweert de regering, die daarvoor 1,7 miljard voorziet. Die maatregel zou 4,5 miljoen werkenden ten goede komen. Een eenvoudig rekensommetje leert ons echter dat 100 euro/maand x 4,5 miljoen gelijk is aan 5,4 miljard. Ofwel is die 100 euro dus gewoon je reinste onzin ofwel zit er een gat van 3,7 miljard in de begroting? Wie bedriegt dan de mensen? En daar stopt het niet. Want behalve de facturen voor onderwijs, kinderopvang, openbaar vervoer, én de verhoogde energiefactuur krijgen dezelfde mensen nu nog eens een hogere btw-factuur op hun elektriciteit voorgeschoteld. Nochtans is elektriciteit een basisgoed in een moderne samenleving, dachten wij socialisten. Maar daar denkt deze regering anders over.

25 jaar lang hebben we geprobeerd om te streven naar een samenleving met minder ongelijkheid en minder armoede. Niet zonder succes: anno 2014 was België bij de minst ongelijke landen en de trend was stabiel. Met deze regering zou het anders worden en dat is het ook. Want ja, er zijn winnaars: de grote vermogens en niet de gezinnen, de diamantairs en niet de gepensioneerden, de speculanten en niet de gewone spaarders. En fraudebestrijding? Die strijd is blijkbaar gestreden, want fraudeurs gaan weer vrijuit na een snelle regularisatieronde. De trendbreuk naar meer ongelijkheid én meer onrechtvaardigheid, dát is de verandering waar deze regering zo hoog mee oploopt. En zo werd Hertoginnedal een klein beetje Versailles.

Dit opiniestuk verscheen in De Morgen (24/07)