Onze stad stond de voorbije dagen in het oog van een ware mediastorm. Een intern rapport waarin een leerkracht signalen van radicalisering rapporteert vond zijn weg naar de media. De kop van het artikel klonk sensationeel: “Ze noemen klasgenootjes varkens en bedreigen hen met vinger over de keel”.

 

Dat artikel was een stomp in de maag voor eenieder die een warm en hecht Ronse nastreeft. Gelukkig bleek uit de nadere toelichting in de media dat de gemelde problemen kunnen worden teruggebracht tot drie gezinnen. Niettemin moeten we het signaal ernstig nemen en dringt verder onderzoek zich op. Hierna zal een gepaste aanpak met diverse partners moeten worden uitgewerkt. De experten die rust en verbinding prediken stonden hierbij in schril contrast met sommige politici die er als de kippen bij waren om ‘doortastende maatregelen’ te eisen. Welke oplossingen zij voor ogen hebben, blijft echter tot op vandaag niet duidelijk.

De beleidscoördinator radicalisering van het Gemeenschapsonderwijs betreurt in elk geval dat het intern rapport naar de media gelekt werd. “Dit legt een bom onder een sterke aanpak van radicalisering waarbij scholen, sociale diensten, stadsdiensten, politie, moskeeën en vele andere partners in vertrouwen met elkaar moeten samenwerken”. Wat het gelekt rapport wel veroorzaakt heeft is een groeiende tweedracht tussen groepen Ronsenaars. Wie er de reacties op de sociale media op nasloeg, kon op verschillende pagina's lezen dat we beter alle moslims op de trein konden zetten of dat we onze stad van dat gespuis moesten ‘zuiveren’. Vraag is of die uitlatingen minder radicaal zijn dan diegene die in de krantenkoppen vermeld worden. En of kinderen die later ook niet reproduceren. De prijs die we collectief betalen voor wat op het eerste zicht een doorzichtig politieke steekspel lijkt te zijn, is bijzonder groot.

 

Het artikel en de reacties hierop tonen in elk geval dat onze samenleving, ondanks vele inspanningen, bijzonder broos blijft. Wie Ronse door en door kent, zal moeten toegeven dat de segregatie groot blijft: in het woonbeleid, in het onderwijs, op de arbeidsmarkt maar ook pakweg in de vrije tijd en in de handel. Dat aanpakken vraagt een doorgedreven denkoefening en een gedeelde langetermijnvisie. En leidinggevende figuren die zelf het voorbeeld geven door te verbinden in plaats van te verdelen. Ook wanneer dit betekent dat je tegen de eigen achterban moet ingaan.

Dat de lokale moslimgemeenschap hiervan werk maakt, mocht blijken uit de emotionele en verontwaardigde reacties uit de lokale moskeeën. Binnenkort starten zij op eigen initiatief een project met jongeren over samenleven met respect voor elkaar. Benieuwd als deze ook de nationale pers haalt.