Na de aankondiging dat Ford Genk zou dichtgaan, kwam er een actieplan voor Limburg. Is de ongerustheid weg? Neen. Het is nooit genoeg. We moeten nog ambitieuzer durven te zijn en niet wachten tot de definitieve sluiting van de fabriek eind volgend jaar. Elke seconde telt.

Na de aankondiging dat Ford Genk zou dichtgaan, kwam er een actieplan voor Limburg. Is de ongerustheid weg? Neen. Het is nooit genoeg. We moeten nog ambitieuzer durven te zijn en niet wachten tot de definitieve sluiting van de fabriek eind volgend jaar. Elke seconde telt.

Op 24 oktober 2012 stopte mijn wereld met draaien. Precies een jaar geleden velde de Ford-directie met een kurkdroog vonnis het verdict. Niet alleen voor mij, maar ook voor duizenden collega's. Weg job, weg hoop en weg dromen. Eind 2014 sluit de fabriek onherroepelijk haar deuren. Met een bordenwisser werden ons verleden en onze toekomst in één ruk weggeveegd.

In het parlement vroeg ik aan onze premier: 'En wat nu?' Na de shock heb je even tijd nodig om weer recht te krabbelen. Maar dat 'even' mag niet te lang duren. De realiteit ligt immers ongeduldig te wachten. Sinds die dag hebben we met zijn allen de mouwen opgestroopt. Al snel moesten alle neuzen in dezelfde richting kijken. Niet alleen die van vakbonden en werkgevers, maar ook van verschillende overheden en andere partners. Een reddingsplan voor heel Limburg was de enige uitweg, zowel op korte als op lange termijn.

Concreet

Mooie woorden, maar wat is er dan concreet gebeurd? Een task force werd uit de grond gestampt en experts zorgden voor een lijvig rapport, waarin de problemen van een hele regio zorgvuldig werden opgelijst en de uitdagingen aangekaart. In dat rapport staat letterlijk dat Limburg de ambitie mag koesteren om de komende jaren duizenden nieuwe en duurzame jobs te creëren. Daarmee konden we aan de slag. Met we bedoel ik vakbonden, ondernemers en werkgevers, politici en elke Limburger met een idee of een project om de werkgelegenheid opnieuw zuurstof en de mensen weer hoop te geven. Een heus Strategisch Actieplan Limburg in het Kwadraat (SALK) zag het daglicht. Na die 24 oktober is er dus heel wat in gang gezet. Zo werd de Ford-werknemer - ongewild - de grote trekker van een masterplan. Niet alleen voor de huidige, maar voor ook de komende generatie Limburgers. Concreet Onze provincie is in beweging. Het Actieplan maakt van jobcreatie, opleiding en reconversie een absolute prioriteit. Op korte én lange termijn. Zo komt er een gloednieuwe IKEA in Hasselt en staat een gevangenis in Leopoldsburg in de steigers. Er wordt gepraat over een nieuwe NMBS-werkplaats en de oude mijnterrils worden omgevormd tot een vakantiepark. Dat is dus heel concreet, en geen verre toekomst.

Kortom, we zijn kansen gaan zoeken om de mokerslag van 24 oktober te pareren en terug te slaan. Dat was onze enige uitweg en dat blijft onze enige uitweg de volgende jaren. Het betekent voluit inzetten op creativiteit, duurzaamheid en bovenal een economie die sociaal is. Dat is een politiek verhaal dat werkt, waar ik in geloof en waar ik me nu nog elke dag voor inzet in de fabriek. De werknemers die tot het laatste uur bij Ford aan de slag blijven, zijn mijn grootste zorg. We moeten ze nu overtuigen dat die kansen bestaan en hen klaarstomen om ze te grijpen. Sterker staan doe je niet alleen, dat doe je samen.

Is dat nu allemaal genoeg, en zal het ooit genoeg zijn om al die getroffen gezinnen weer wat zekerheid te bieden? Neen. Is de ongerustheid weg met dit Limburg in het Kwadraat? Neen. Het is nooit genoeg. We moeten nog ambitieuzer durven te zijn en niet wachten tot de definitieve sluiting van de fabriek eind volgend jaar. Elke seconde telt. Werkgevers en politici moeten hier aan hetzelfde zeel trekken. Alleen zo geven we deze regio een nieuwe economische toekomst.

Prikklok

De prikklok van weleer kan ik niet meer terugzetten, maar de volgende maanden en jaren weet ik wat mij en zoveel anderen te doen staat. Ford staat niet langer synoniem voor auto's maken, maar wel voor mensen zorgen. Want ondanks de resem plannen en concrete actie is de sfeer in de fabriek slecht. Mensen verliezen met een collectief ontslag niet alleen hun job en een vast inkomen. Ze verliezen ook hun trots, hun vrienden en het ergste van al, hun hoop. Het enige wat ze winnen, is onzekerheid. Wie 's morgens heel vroeg moet opstaan om te gaan werken, vloekt wel eens. Maar wie 's morgens in bed moet blijven liggen, vloekt nog meer. Na verloop van tijd maakt boosheid plaats voor moedeloosheid. Daarom wil ik aan heel Limburg zeggen: wij blijven vechten. Er is heel veel werk verzet het voorbije jaar, maar geen inspanning is ons te veel om de toekomst van onze provincie opnieuw kleur te geven.