De deelname van sp.a aan de regering Di Rupo, de index, loonmatiging en links in Europa. Daarover heeft Bruno Tobback het deze week in Knack. Het volledige interview leest u in Knack, maar we bieden u hierbij alvast een korte samenvatting.

 

Over de index:

“Ik ben tegen een indexsprong. Ook voor een centenindex (waarbij de opslag niet in procenten, maar in centen uitgedrukt wordt en de lagere inkomens dus relatief beter af zijn dan de hoger inkomens) loop ik niet warm. Men wil de index aanpassen omdat die de loonkosten omhoog zou jagen en zo onze competitiviteit zou aantasten. Maar de grootste ontsporing van onze loonkosten vindt plaats in onze sterke sectoren, en daar is de index haast irrelevant. Sinds jaar en dag gaat men in deze sectoren bij elke loonsonderhandeling een pak boven de index, en dreigt men met stakingen als er niet genoeg bovenop komt. Morrelen aan de index doet niets af aan de loonhandicap, als de sterke sectoren lustig verder doen.”

“Wie aan de index raakt, treft in de eerste plaats werknemers uit sectoren met een beperkte onderhandelingsmarge. De lonen zijn daar al lager, de werkzekerheid gering. En nu wil men die mensen de minimale bescherming die de index biedt, afnemen? Niet met mij.”

Over loonmatiging:

“Ik wil dus gerust praten over loonmatiging, maar enkel als de ‘goden’ het voorbeeld geven. We stoten vaak op een muur, wanneer we met werkgevers praten over de bonuscultuur of de spanning tussen de lonen tussen basis en top van bedrijven. Zoals bij het sp.a-voorstel om de uitbetaling van bonussen bij overheidsbanken stop te zetten. Dan hoor je opeens ‘dat de banken dan geen talent meer kunnen aantrekken’. We zijn verdorie nog steeds aan het afbetalen voor het beleid van het talent dat met de vorige golf bonussen werd aangetrokken. ‘Talent’ dat op bonussen aast, kan misschien beter wegblijven uit onze banken.”

“Ik wil geen cultuur van verzuring en afgunst kweken. Ik heb bijvoorbeeld weinig problemen met miljonairs als Warren Buffet, die de correcte opmerking maakt dat hij te weinig belastingen betaalt. Ik heb wel problemen met het systeem dat dit toelaat. Ik heb niets tegen rijken, ik heb iets tegen egoïsten. Mensen die vertellen dat superbonussen nodig zijn voor een goed functionerende economie, zijn vaak dezelfden die beweren dat hongerlonen bij Quick of Carestel ook noodzakelijk zijn. Als dat de economische wetten zijn, moeten we die maar veranderen.”

“Bedrijven als Quick en Carestel hebben woordvoerders die met uitgestreken gezicht zeggen ‘we weten van niets’. We moeten ernstig blijven: ze kiezen illegalen als werknemers, of de armste Oost-Europeanen die hier willen komen werken onder welke omstandigheden dan ook. Zo dwingen ze die mensen om hun waardigheid op te geven, wat de sterkste partij goed uitkomt. Moest het over seks gaan, we zouden het verkrachting noemen.”

“Dit is geen perspectief om mensen te bieden. Ook onze regering eist van mensen dat ze tot zestig kilometer van hun woonplaats werk aannemen, of een job kiezen die niet in de lijn ligt van hun opleiding. Dat soort maatregelen aanvaardt onze partij met een bloedend links hart. Wat we vervolgens niet kunnen tolereren, is dat de werknemer in kwestie amper genoeg verdient om die verplaatsing van zestig kilometer te betalen. Zo roep je een klasse van working poor, werkende armen in het leven.”