Ze kiest een oud Brussels café voor het interview, en niet het steriele partijhoofdkwartier. Kersvers sp.a-voorzitter Caroline Gennez wil onder de mensen zijn. 'Ik heb daar echt nood aan: mensen, plezier, het goeie leven.' Haar eerste week was nochtans hels.

Vrouw. Jong. Omstreden. Boze tongen zouden beweren dat Caroline Gennez haar nieuwe carrière onder een ongunstig gesternte is gestart. Maar de kersverse voorzitter is de persoon niet om bij dat soort zaken stil te blijven staan. Ze oogt ontspannen, nestelt zich in de behaaglijke sfeer van het grand café en antwoordt rustig op de vragen, nog nagenietend van haar overwinning zondag.

Was je bang?

'Bang is het woord niet, maar aan zoiets begin je met een klein hartje. Mijn voorgangers waren Johan Vande Lanotte, Steve Stevaert, Patrick Janssens en Louis Tobback. Dan denkt een mens wel: hoor ik in dit rijtje thuis? Maar ik denk ook dat iémand het moet doen. We hebben op dit moment niet één uitgesproken leidersfiguur.'

Heb je goed geslapen in de nacht van zaterdag op zondag?

'Ik heb weinig geslapen, maar wel heel goed. Ik kan alleen werken als de deadline nijpend wordt. Ik heb om halftwee pas mijn speech afgewerkt. Dan heb ik hem nog eens gedebiteerd voor de spiegel. (lacht) En ik moest natuurlijk vroeg opstaan.'

Wat doe je als je na zo'n intense dag vol emoties thuiskomt?

'Ik had afgesproken om met een vriend te gaan eten, maar er was een verrassingsfeestje. We hebben met dertig mensen een restaurant ingepalmd. Heel plezant, maar het is weer laat geworden. Eenmaal thuis ben ik als een blok in slaap gevallen.'

Heb je er zin in: die job, die kans, die uitdaging?

'Die drie dingen zijn het helemaal. En sommigen voegen er nog aan toe: een vergiftigd geschenk. Ik heb er veel zin in. Maar van alles wat ik in mijn professionele leven al heb gedaan, is dit wel het eerste waarvan ik denk: als het maar goed komt.'

Veel mensen blokkeren in die omstandigheden door de stress. Is dat voor jou ook zo?

'Stress is een onproductieve emotie. Ik probeer ze te vermijden. Ik heb er sowieso niet veel last van. Zondag wel een beetje. Ik hoorde dat mijn stem minder vast klonk dan normaal. Maar het was snel voorbij. Er viel een spanning van me af.'

Je lijkt erg gedreven. Heb je dat overgehouden aan je tenniscarrière (Gennez was een succesvolle tennisspeelster tot een rugprobleem daar een eind aan maakte)?

'Waarschijnlijk wel. Topsport betekent dat je met iets bezig bent en daar heel hard voor gaat. Een nine-to-five-job is niets voor mij. Ik kan niet anders dan me honderd procent geven. Wat niet wil zeggen dat ik een vakidioot ben. Mijn baan is niet het enige in mijn leven. Ik zie bij sommige collega's dat dat wel zo is. Ze mogen daarvoor kiezen, maar ik zou het niet kunnen.'

Kun je dat wel zeggen? Op je website lees ik: 'Sinds ik mijn Blackberry heb, weten ze me altijd en overal te vinden'. '

Je moet veel beschikbaar zijn. Maar je kunt ook zeggen: vanavond ga ik naar het toneel en daar moet die Blackberry uit. Ik zal altijd mijn verantwoordelijkheid nemen, maar af en toe moet je de rol eens kunnen lossen.'

Ga je na zo'n dag als zondag op zoek naar wat mensen over je zeggen op internetfora? Of wil je het niet weten?

'Ik lees de kranten, maar ik ga niet actief op zoek. Wel heb ik honderden mails met felicitaties gekregen. Zoveel zelfs, dat ik gevraagd heb aan mijn medewerkster of ze misschien alleen de positieve doorstuurde. Er zitten hele leuke berichten tussen. Van mijn meester van het eerste leerjaar bijvoorbeeld: Ik heb het altijd geweten, jij was toen al het haantje-de-voorste. Ondertekend met meester Jean. Heel lief.'

Raakt negatieve kritiek je?

'Ik ben geen koele kikker, dus het raakt me sowieso. Ik zal altijd kijken of ik er iets mee kan doen, en als het niet zo is, wis ik die berichten zonder pardon.' 79 procent van de deelnemers aan een poll in deze krant meent dat jij niet de persoon bent die de sp.a uit het slop zal halen.

Vind je dat erg?

'Het is plezanter als 79 procent het wel gelooft. Anderzijds: nu kan ik alleen maar aangenaam verrassen. Het zal geen gezondheidwandeling zijn, ik besef dat. De partij gaat door een crisis en pasklare oplossingen zijn niet voorhanden. Ik kan alleen maar proberen, hé.'

Een onvermijdelijke vraag: is het anders om als vrouw partijvoorzitter te zijn?

'Het is alvast de eerste keer, dus het zal wel anders zijn. Maar ik ben méér Caroline Gennez dan een vrouw. Ik heb onlangs gelezen dat vrouwen betere leiders zijn. De mensen mogen me afrekenen op wat ik gedaan heb en niet op wie of wat ik ben. Maar zonder twijfel is het waar dat een vrouw zich dubbel moet bewijzen in de politiek. En een jonge vrouw zeker.'

Begrijp je het als mensen zeggen: 'Ze is zo jong'?

'Ik begrijp het en ik vind het zelf ook. Maar ik bén nu eenmaal jong. Ze hebben het iedere keer gezegd. Toen ik in Mechelen arriveerde was het: Wat sturen ze hier nu, zo'n jong meiske uit Limburg? Of Dé Limburg, nog erger. (lacht) Het is ook niet zo uitzonderlijk. Guy Verhofstadt en Frank Vandenbroucke waren ook jong en hebben het goed gedaan. Och, hoe het zal gaan is koffiedik kijken.'

Het oorspronkelijke plan was dat je een tandem zou vormen met Freya Van den Bossche. Is haar stapje terug niet het bewijs dat de politiek niet gelukkig maakt?

'Misschien. Politiek kan heel vereenzamend zijn. Het is uitkijken om niet in die val te trappen. Bang ben ik niet, omdat ik zelf nogal sociaal ben en veel nood heb aan mensen. Mijn geluk wordt niet uitsluitend bepaald door die job.'

Je lijkt me iemand die besluiten trekt als het niet meevalt.

'Ik zal altijd proberen om tot het uiterste te gaan, maar als ik voel dat het niet gaat, stap ik in iets anders. Als je zo jong met politiek begint, blijf je waarschijnlijk niet tot je pensioen. Vroeger was ik alleen met tennis bezig. Toen ik die blessure had, vond ik dat heel erg, maar het was ook weer snel vergeten. In dergelijke situaties kun je kiezen tussen blijven kniezen of iets anders doen.'

Ik denk dat jij absoluut een baan wilt waar je in gelooft.

Juist? 'Heel erg juist. Ik kan me eenvoudig niet voorstellen dat ik een baan zou hebben die geen maatschappelijke relevantie heeft. Met alle respect voor mensen die het wel doen, maar ik zie mezelf geen stofzuigers verkopen. Zelfs al is het een hele goede stofzuiger. Ik zou denken: is dit het? Terwijl er zoveel mensen zijn die in armoede leven.'

Word je gedreven door ambitie of idealisme?

'Hmmm... De ambitie om vanuit idealisme de wereld te veranderen. Ik heb helemaal geen functie-ambitie zoals: ik wil ooit minister worden. Ik wil wel goede dingen doen en daar dan ook echt voor gaan.'

Ben je veel bezig met je uiterlijk?

'Mijn moeder klaagt over mijn vestimentaire code en mijn kapsel. Het interesseert me niet en ik heb er een hekel aan. Een thuiswinkel die met een garderobe aan huis zou komen of een toestel dat het haar snel in model brengt, dat zijn dingen die ze dringend moeten uitvinden. Voor het congres hadden vriendinnen me wat tips gegeven. Ik ging naar de stad om iets nieuws te kopen. Maar toen belde Bart Somers en ik was zo blij dat ik die winkel uit kon lopen. Ik heb zondag dan maar mijn lievelingstruitje aangetrokken. En dan zakte mijn broek nog voortdurend af.' (lacht)

Wordt er meer op gelet bij vrouwen?

'Natuurlijk. Ik ben al congresvoorzitter geweest met een iets te kort rokje en dat staat de volgende dag in de kranten. Terwijl ik gewoon denk: wees jezelf, wees authentiek.'

Op je site zag ik links naar de sites van artiesten als Daan en Mika. Ben je fan?

'Ik luister graag naar muziek. Daan is een goede performer. Ik zou hem wel eens op ons bal willen hebben. Mika is een recente ontdekking die me blij maakt. Het soort kitschnummers waar ik van hou. Ik zing graag mee in de auto. Tot ergernis van mijn vrienden en loved ones.'

Vrienden zijn belangrijk voor je. Of vergis ik me?

'Heel, heel belangrijk. Sommige mensen hebben genoeg aan hun gezin, maar bij mij is dat anders. Ik heb nood aan mensen, aan plezier, aan het goeie leven, en daar zijn mijn vrienden een belangrijke factor in. Het zijn ook al jaren dezelfden. Dat gaat nooit meer weg. Ik hoop dat zij daar ook zo over denken. Sommigen zijn wel bezorgd en zeggen: Je gaat toch niet veranderen nu? Dan zeg ik: als je dat zou merken, zeg het me alsjeblieft.'

Verlang je nooit naar een 'gewoon' leven?

'Soms wel. Maar meestal ben ik gelukkig. Ik heb gekozen voor een leven in de politiek, het is aan mij om er iets van te maken.'

In de media is uitvoerig bericht over je woelige relatie met stads- en partijgenote Anissa Temsamani. Is het 'gesprek onder vier ogen', dat je eerder aankondigde er al gekomen?

'Ja. Op de algemene vergadering van de sp.a-Mechelen heb ik haar gezegd: Ik vind het niet correct wat je gedaan hebt, maar wat mij betreft: sans rancune. Het is belangrijk voor de mensen in Mechelen dat we samenwerken. Voor de rest ga ik daar geen woorden meer aan vuil maken.'

In de media wordt zo'n discussie tussen vrouwen snel een 'sacochengevecht'.

(lacht) 'Ja, terwijl er ook wel mannen lelijke dingen over mij hebben gezegd. Er zijn weinig mensen waar ik een slechte relatie mee heb. Er zullen er altijd wel een paar zijn. En die zijn van beide geslachten.'

Héb je eigenlijk een sachoche?

'Ja, een hele grote.' (lacht)

Wat zou je missen als je niet actief was in de politiek? En wat mis je dóór die politiek?

'Dat is een moeilijke. Wat ik zou missen: engagement. Én het interessante leven. Dat je met veel mensen in contact komt, van arbeiders tot de koning. Wat ik nu mis? Af en toe rust. Als je op restaurant net een warm bord hebt gekregen en er komt iemand vragen hoe het nu juist zit met de derde pensioenpijler, dan is dat niet plezant. Ik zal altijd een antwoord geven, maar sommigen blijven aandringen. Al valt het in Vlaanderen goed mee. In het buitenland zijn politici opgejaagd wild en wordt elke stap breed uitgesmeerd in de media. Dan zeg ik: ik wil bereikbaar zijn voor mensen, maar niemand heeft zaken met mijn privéleven. Ik zal dan ook nooit met mijn familie in de media verschijnen of media toelaten in mijn huis.'

Wat ons bij de volgende vraag brengt: minister Kathleen Van Brempt bevalt binnenkort, op haar 38ste, van haar eerste kindje. Ben jij bezig met de biologische klok?

'Voorlopig niet.'

Vind jij zelfrelativering een belangrijke eigenschap?

'Zeer zeker. Ik vind het dramatisch als mensen als een opgeblazen kikker door het leven gaan. Bij het minste gaatje gaat die ballon af. Zelfrelativering en zelfvertrouwen zijn twee dingen die ik nodig heb om gelukkig te zijn. Zolang die er zijn, is alles goed.'