Afscheidstoespraak aan Moreen Dewolf . 11 juni 2016

 

Namens sp.a-Ledegem wil ik eerst en vooral zeggen hoe intens wij met de familie meeleven omtrent het verlies van Moreen, die in de eerste plaats een minzame echtgenote was voor Yves, een bekommerde mama voor haar zonen Jelle en Yentl  , een lieve dochter voor Frans en Bernice,  een begrijpende zus voor Cindy, een schoondochter en een vrouw die alle andere familierelaties invulde als geen andere.

Haar heen gaan zal zeker een  enorme leegte veroorzaken in uw familie, maar de vele goede en mooie herinneringen aan Moreen kunnen die leegte vullen met het warm gevoel dat je Moreen niet vergeten zult.

Nooit!

 

Lieve Moreen,

Ook voor ons was je meer dan zo maar een bestuurslid.

Toen wij op 1 mei , zoals ieder jaar, onze overleden bestuursleden een groet brachten op de gemeentelijke begraafplaats , kreeg het niemand in zijn hoofd dat er één van ons volgend jaar er niet meer bij zou zijn. Zeker niet jij, Moreen, want je was er volledig klaar voor om in Roeselare jouw werkgever Bond Moyson te vertegenwoordigen op de 1 mei festiviteiten.

Je zat vol energie.

We hebben elkaar sindsdien niet meer gezien.

Ik was met vakantie en bij mijn terugkomst was je druk bezig, zoals altijd.

Tot wij het bericht kregen dat je opgenomen was in het ziekenhuis.

Intensive Care.

Eens men de diagnose had gesteld en de medicatie gestart was, hadden wij er goede hoop op dat het goed zou komen.

Niet dus. De bacterie had te veel schade aan jouw organen teweeg gebracht. In nog geen veertien dagen moest je de strijd opgeven....

 

Moreen,

sp.a treurt vandaag en nog voor lange tijd voor het grote verlies dat wij machteloos moeten ondergaan.

Jij was een front-vrouw, onze steun en hoop op de toekomst van de Socialistische Partij in Ledegem.

Kalm en beredeneerd keek  je wat haalbaar en realiseerbaar was, maar nooit zonder een realistische droom opzij te zetten.

Je was een doordrijver, een doorzetter die geen enkele inspanning ontzag.
Verantwoordelijkheid was er om gedragen te worden en kost wat kost zouden je doelstellingen, die je in  eigen handen had, bereikt worden.

 

Zeer jong, op 30 jarige leeftijd, kreeg je de kans om al die kwaliteiten, en met succes, aan ons en aan de bevolking te tonen.

Je werd schepen in onze gemeente voor sp.a met zware bevoegdheden als Ruimtelijke Ordening, Huisvesting, Gezin, Senioren, Andersvaliden en Sociale zaken.

Dossierkennis en vlot aanspreekbaar zijn , met een luisterend woord voor iedereen, was jouw motto.

Het Gemeentelijk Ruimtelijk Structuurplan was van jouw hand en daarop de volgende  vele Ruimtelijke Uitvoeringsplannen voor Huisvesting en Ambachtelijke Nijverheid.

Nu wordt er gebouwd door gezinnen en bedrijven op de ontworpen plannen onder jouw bevoegdheid.

De Huisvestingsdienst regio Izegem-Ledegem-Oostrozebeke werd onder jouw impuls in samenwerking met het Provinciebestuur opgericht. Andere regio's in de provincie hebben hem gekopieerd, en  in onze regio werkt hij nog steeds perfect.

De senioren en andersvaliden hebben je op hun handen gedragen.

 

Helaas kreeg je niet de mogelijkheid om dit werk van 6 jaar zelf verder af te werken.

Maar dat belette je niet om toch via uw beroepsmogelijkheden uw doelstellingen verder te zetten.

 

Je hebt meermalen gepleit om een gemeentelijk gebouw klaar en beschikbaar te maken als afscheidsruimte voor een overledene. Deze is er niet gekomen. Ook niet voor jou. Als bij wonder is deze private afscheidsruimte net klaar.

Voor jou.

 

Je was in de eerste plaats een partijmilitante die wist wat solidariteit was.

Op Moreen kon de sp.a  steeds rekenen, niet alleen lokaal, maar ook provinciaal.

Reeds in 1999, pas 29 jaar, stond je op de vierde plaats in de Verkiezingen voor de Vlaamse Raad.

Een bewijs dat men vertrouwen in jou had.

En dan is het niet meer gestopt.

Verkiezing na verkiezing was je bereid de partij te steunen, zowel op lijsten voor de gemeenteraad, de provincieraad , als voor het Vlaams parlement, het federaal parlement of de senaat.

Steeds kon de partij op je rekenen.

 

Er was nog een mooie toekomst voor je weggelegd, niet alleen op politiek vlak, want er is in het leven nog heel wat meer dan politiek.

Maar het noodlot heeft er anders over beslist.

Niemand weet hoe het begon.

Hoe het escaleerde en de bacterie steeds meer van je lichaam over nam zonder echt zichtbare symptomen.

We weten allen hoe het eindigde.

We blijven machteloos, hulpeloos, verdrietig achter.

 

Moreentje,

Het doet pijn om je contactgegevens te moeten schrappen.

Om nooit meer met je te kunnen mailen, te telefoneren, te spreken.

Maar weet dat de dankbare en mooie herinneringen aan jou ons voldoende warmte en sterkte zullen geven om ook in jouw naam onze missie verder te zetten.

We zullen je nooit vergeten.