"Op 8 november j.l. namen we met velen afscheid van Sylvain Libert (82). De ietwat oudere Leuvenaars zullen zich Sylvain herinneren als gemeenteraadslid (1962-1988), maar vooral als schepen van het toen nog ‘kleine’ Leuven." Wij vroegen aan Jaak Brepoels, een compagnon de route, om een terugblik op het leven van een voor hem warme vriend en kameraad. Jaak Brepoels is bestuurslid van Salsa!, de vereniging van de vrienden van het Leuvense stadsarchief. De meesten kennen hem als auteur van een geschiedenis van het Leuvense socialisme.

Sylvain was tussen 1971 en 1976 verantwoordelijk voor ‘onderwijs, jeugd en cultuur’, bevoegdheden die hem op het lijf geschreven waren. Hij groeide op in de schaduw van de socialistische coöperatieve in ‘de Mechelsestraat’.

De Proletaar was zijn thuishaven. In zijn jeugdjaren geraakte hij in de ban van de Rode Valkenbeweging, een geesteskind van Franz Tielemans die tussen 1952 en 1958 als eerste socialistische burgemeester met o.m. Sint Maartensdal, de Bruul en het zwembad zijn stempel drukte op het naoorlogse Leuven. Franz vond dat niet vroeg genoeg kon begonnen worden met de culturele en opvoedkundige vorming van de socialistische mens. Volksverheffing heette dat toen. Sylvain was niet weg te slaan uit de bibliotheek van de socialistische beweging die hij, zoals alles wat hij onder handen kreeg, netjes op orde hield.

De hand van schepen Sylvain als voormalig verantwoordelijke voor de jeugdwerking van de partij en cultureel autodidact, was o.m. zichtbaar in de oprichting van de Jeugdraad en de Cultuurraad en initiatieven inzake speelpleinen en de organisatie van bosklassen, overigens een primeur naar het schijnt in Vlaanderen!

Eenzelfde ijver en enthousiasme legde hij aan de dag bij de oprichting van de Vrienden van het Museum. Dat hij nog de succesvolle opstart van M – de realisatie van een oude droom van hem en anderen - heeft mogen beleven, deed hem enorm veel deugd.

Hij stond mee aan de wieg van het Cultuurcentrum Oratoriënhof. Hij was medeoprichter en hoogleraar van de 'Akademie van 't Leives Dialekt'. Hij werkte als auteur/vertaler mee aan de publicatie van ‘De Steen van Rosetta’, die met korte verhaaltjes in twee cultuurtalen – in volgorde van ‘beschaving’ het Leives en Algemeen Nederlands - het Leives wilde ontsluiten voor ‘barbaren’ zoals ondergetekende. Met de Diksjonêr van ‘t Leives in de ene hand, een rode pen in de andere, vlooide hij trouwens elke publicatie uit op de naleving van de correcte spelling.

De bewoners van Redingenhof kennen hem en zijn levensgezellin Matilde als actief lid van buurtwerking Redingenhof.

Hij was een van de eerste bezielers van het Archief en Museum van de Socialistische Arbeidersbeweging (AMSAB). In voorbereiding van een boek over 125 jaren socialisme in Leuven bracht ikzelf middagen en avonden met dit ‘wandelend archief’ door. Met een glaasje rode wijn en een schoteltje kaas ter versterking probeerde ik alle herinneringen die hij in zijn geheugen opgeslagen had te registreren. Ik wil er eentje kwijt: ‘Na de oorlog werd tijdens het weekend gekampeerd op de Heikant in Wezemaal, rond een smeulend kampvuur, de deken rond de schouders, de liederbundel "Die Mey playsant" in de hand of Piet Heremans die vertelde hoe er vóór de oorlog gevochten werd met de Anti-oorlogsliga tegen de fascisten, of hoe enkele van de Leuvense Rode Valken naar Spanje getrokken waren om er tegen Franco te vechten. Jefke Puttemans, die ik nog goed gekend heb en in de Gijzelaarsstraat woonde, had er een geamputeerd been aan overgehouden. Onze zoektocht naar een nieuw kampeerterrein heeft ons uiteindelijk in Sint-Joris Weert gebracht.’ Toen hij als eerste het boek, nog in de walm van de inkt, overhandigd kreeg liet hij fijntjes en niet zonder enige fierheid opmerken dat hij de helft van het verleden van de partij actief mee had beleefd: als Rode Valk, als (toen nog) BSP-federaal secretaris, als directeur van de socialistische studiedienst maar vooral als lokaal mandataris.

De socialistische beweging verliest in hem een warm, bewogen en bezield monument, op wie steeds een beroep kon gedaan worden. Ook in wat mindere jaren bood hij houvast, altijd bakens uitzettend op de weg naar een wereld, waar iedereen aan zijn of haar trekken zou komen. Vreugde en verdriet werden steevast met een heerlijk glaasje wijn overgoten en doorgespoeld. Sylvain was voor mij een politieke en vriendschappelijke compagnon de route.

Zo heeft hij in mijn herinnering en ik denk in die van zijn kameraden en vrienden een blijvende plaats verworven.

Sylvain, enkele dagen voor je heengaan mocht ik je nog een stevige handdruk geven. Je dronk een flinke geut trappist. Het boek over Vesalius lag naast jou open. Dat was je ten voeten uit. Vaarwel vriend en kameraad, het ga je goed. Voor Matilde die bij alles naast je stond een troostende dikke knuffel.

Jaak Brepoels
Bestuurslid Salsa!