“De uitgaven van de gezinnen stijgen, maar het inkomen niet. De indexsprong is dan ook onrechtvaardig en betekent een aantasting van de koopkracht van heel veel mensen. De regering zwaait dan wel met compenserende maatregelen en met beloftes van jobs, maar de realiteit is dat de compensaties niet volstaan en dat er amper jobs gecreëerd worden, zoals ook het Planbureau en de Nationale Bank al aantoonden.

Naast de gewone stijging van de dagelijkse gezinsuitgaven is het gevolg van deze wet dat de volgende uitgaven wél worden geïndexeerd: huur, postdiensten, tickets trein, tram en bus, inschrijvingsgeld hoger onderwijs, verzekeringen. De kosten zullen dus blijven oplopen voor de gezinnen. De gemiddelde huur is bijvoorbeeld 562 euro. Een indexering van 2% betekent dus een extra kost per maand van 11,24 euro en per jaar van 135 euro per jaar.

Al deze kosten komen dan nog eens bovenop de kost van de indexsprong zelf. Voor de mensen komt die al snel neer op een rekening van 400 euro per jaar en mag je na een loopbaan van 40 jaar rekenen op een kost van zo’n 15.000 euro. De Vlaamse regering doet daar nog een schep bovenop en heeft ook voor de kinderbijslag een indexsprong ingevoerd, wat voor een gezin al snel neerkomt op zo’n 70 euro per jaar.

“De indexsprong is helemaal ook niet nodig”, zegt fractieleidster Karin Temmerman. “Ook wij willen de arbeidskost verlagen. Wij willen dit doen door de lasten op de lonen te verlagen en niet door de lonen zelf aan te pakken zoals de regering nu doet. En wij willen vooral onze lastenverlaging financieren met een taks shift, een ernstige bijdrage van de grote vermogens via een meerwaardebelasting op aandelen. Met zo’n hervorming zouden de inspanningen niet alleen eerlijker verdeeld zijn, maar zou de indexsprong ook niet nodig zijn.”