De regeringspartijen zijn verdeeld over de aankoop van nieuwe gevechtsvliegtuigen: N-VA wil 44 nieuwe jets, MR wil er blijkbaar 24 nieuwe en 18 tweedehandse kopen en Open Vld houdt het bij 24 in totaal. CD&V wil vooral een goede economische return voor onze bedrijven. Wat opvalt: geen van de regeringspartijen spreekt zich nog uit tégen de miljardenaankoop. Alsof die vanzelfsprekend is.

U heeft het mogelijk al gevoeld: de regering Michel bespaart. De kinderbijslag gaat naar omlaag, de onderwijs- en elektriciteitsfactuur en de tarieven van het openbaar vervoer gaan naar omhoog. Het leven is een stuk duurder geworden en vele gezinnen moeten elke eurocent omdraaien om rond te komen. Mogen wij dan niet verwachten dat onze regering zich ook even de vraag stelt of de aankoop van gevechtsvliegtuigen wel noodzakelijk is? Dat ze een kleine kosten-batenanalyse maakt? Wij hebben de analyse alvast gemaakt. Ten eerste is de aankoop totaal onnodig. In Europa hebben we met 2000 gevechtsvliegtuigen meer dan voldoende. Waarom nog 44 of 24 toestellen extra kopen? Beter is om samen te werken met de buurlanden op vlak van straaljagers, zoals we dit nu al doen, en investeer zelf in zaken waar we een tekort aan hebben in Europa: luchttransport, drones, fregatten en troepen voor stabilisatie na conflict. Die investeringen zijn ook eerlijker verdeeld over de land-, lucht- en zeemacht. Waarom al onze eieren in de mand van de luchtmacht leggen?

Ten tweede valt het ons op dat de partijen die al een keuze hebben gemaakt, niet toevallig allemaal vliegtuigen kiezen die Amerikaanse kernwapens kunnen droppen. We weten dat de NAVO hierom vraagt, maar er is nog een verschil tussen een loyale partner en een voetveeg. Voor ons is die nucleaire capaciteit een absolute no-go. 

Tot slot willen wij erop wijzen dat de economische return nooit zo groot zal zijn als bij de aankoop van de F-16. In de jaren ’70 is België mee gestapt in het ontwikkelingsproces van die F-16. Toen was het makkelijk om contracten te versieren voor onze industrie. Nu kopen we een toestel ‘van de plank’ en kunnen we dus weinig participeren aan de bouw ervan. Het is trouwens zeer de vraag of de Europese Unie nog compensaties bij militaire aankopen zal aanvaarden.

Als onze regering meent dat we ‘meer moeten doen met minder’, dan stellen we voor dat we deze aankoop aan ons voorbij laten gaan. Let wel, er is zeker nood aan investeringen in onze Defensie. Ons leger ligt momenteel aan het infuus, maar dat praat de aankoop van superdure gevechtsvliegtuigen nog altijd niet goed. Spreidt uw investering eerlijk over de verschillende componenten en werk beter samen binnen Europa. Dat lijkt ons een beter plan dan alles te verwedden op één paard. Over een plan gesproken: Waar blijft het Toekomstplan voor Defensie?