Jeanine Castrickx werd geboren in de Oude Bijloke in 1945. Ze is getogen op de Brugse Poort en ‘in de côté van het Van Beverenplein’. Ze ging naar de lagere school in de stadsschool op de Frans van Ryhovelaan. Jeanine is er nog eentje van de vele duizenden van haar generatie die ging werken op haar 14de, eerst in een naaiatelier, dan, 15 jaar lang, in een bedrijf waar optische apparatuur werd gefabriceerd. Precisiewerk dat alle aandacht vergde.

Na die 15 jaar ging ze in 1976 werken als schoonmaakster in het ‘Rijksonderwijs’ (nu: Gemeenschapsonderwijs GO!) op de Voskeslaan (nu de Hoge School van het Gemeenschapsonderwijs). Op haar 56ste ging ze met vervroegd pensioen.

Jeanine trouwde in 1963. In 1976 werd ze lid bij de BSP-wijkclub Jozef De Graeve, in de Meibloemstraat. Al van toen ze begon te werken was ze lid van het ABVV, maar de partij werd “haar ding”. Op aandringen van Mariette Temmerman (de vrouw van Gilbert) werd ze bestuurslid van de wijkclub en werd ze zeer actief in allerlei nevengroeperingen zoals de hobbyclub, de vrouwengroep, de seniorenwerking, enzovoort.

Steunpilaar van de Meibloem

In 1998 nam ze de uitbating over van het café in de grote zaal van de Meibloem (de vroegere bioscoop De Rio). Dat was hard werken: het was er zeer druk, gezien de vele activiteiten van de nevengroeperingen, de verhuur van de zaal aan andere organisaties en het gebruik van de zaal voor de talrijke partijvergaderingen. In 2005 verving ze ook nog eens “het monument van de Meibloem”, Georgette D’haese.

Jeanine had een grote groep vrijwilligers rond zich geschaard, het “boeltje draaide er goed”. Maar de wereld staat niet stil, vele mensen verdwenen. Eerst Mariette Temmerman, dan Georgette en dan haar grote steunpilaar, Gilbert Temmerman zelf. Ook goede militanten haakten af, door hun hoge leeftijd of door andere interesses. De inzet die gevraagd wordt is dan ook niet min… Vandaag telt de groep van Jeanine zeven mensen. Zij ‘houden het geheel recht’.

“Kop op, socialisten!”

Jeanine had al als jonge vrouw begrepen waarvoor “socialisme” stond en wat de schitterende verwezenlijkingen waren van de Socialisten. Ze komt uit een socialistisch nest: tussen de twee Wereldoorlogen had de familie Castrickx ervaren wat de introductie van de 8-urige werkdag, de kinderbijslag, de werklozensteun en de allereerste week “congé payé” betekende voor de arbeiders en bedienden. Maar ook haar eigen ervaringen op de werkvloer scherpten haar gevoel voor sociale rechtvaardigheid. Gent was toen nog een grauwe industriestad, vol gestouwd met fabrieken en ateliers… Als jong meisje van 14 gaan werken was nu niet bepaald “een intrede in een idyllisch luilekkerland”. Er moest, op zijn zachtst gezegd, hard en snel gewerkt worden.

Met de jongere sp.a-ploeg, onder leiding van gemeenteraadslid en oud-schepen Guy Reynebeau, heeft ze geen enkel probleem. Zij weet nu eenmaal dat de maatschappij verandert en dat de partij moet mee-evolueren. Maar “haar grote man” was en blijft Gilbert Temmerman. Van hem kreeg ze enorm veel steun en vertrouwen. Alle uren van de dag kon ze hem bellen, voor eender welk probleem. Hij had de grootste interesse en bekommernis voor het reilen zeilen van het cultureel centrum dat de Meibloem is. Een voorbeeld: op een dag vroeg Gilbert haar ‘of ze geen vaatwasmachine nodig hadden, want de vele activiteiten brengen toch een overvloed aan afwas mee’. Twee dagen later stond die machine er.

Het respect van Jeanine voor de vele militanten is bijzonder groot. Gilbert had dat ook. In de laatste nieuwjaarskaart die hij stuurde bedankte hij Jeanine en haar ploeg voor alles wat zij presteerden in de Meibloem en voor de sp.a-Brugse Poort.

Jeanine is 70 maar heeft geen last van te veel nostalgie. Op de vraag wat ze in de (nabije) toekomst wil doen, antwoordt ze met stelligheid: “Ik doe verder, zolang het gaat. Het mag hier niet stilvallen. Maar we horen hier al jaren spreken over allerlei plannen, van alles plat gooien om er een nieuwbouw op te zetten, tot de ingebruikname van aparte entiteiten in het complex (zoals het vroegere café aan de straatkant). We zien wel.”

“Het socialisme is er van en voor de mensen. Het heeft al vele stormen meegemaakt, er is geen plaats voor zwart pessimisme. Er zijn al langer socialisten dan fascisten, dus kop op!” Wijze woorden van een innemende, vriendelijke vrouw met een groot hart.

(tekst: Marc Lootens)