Woensdag 11 juni"Het mogelijke 'nee' op het verdrag van Lissabon door de Ieren." Een hot issue in de pers. Alhoewel ik een overtuigd Europeaan ben en ik denk dat dit verdrag zou moeten goedgekeurd worden, kan ik de wrevel bij veel tegenstanders wel begrijpen. Europa moet democratischer worden.

We verkiezen tenslotte een parlement, wel die zou dus de echte Europese macht moeten hebben. We moeten dan wel opletten dat we geen Belgische scenario’s creëren. Een Europese kieskring, met Europese partijen is wel het minimum dat we nodig hebben.

Och ik heb wel meer ideeën over hoe het kan en niet kan. Wij allen nietwaar, anders zouden we ons niet engageren. Vanavond ben ik vroeg thuis, ik schrijf dan mijn volgende item voor het slapengaan.  Tot straks kameraden …

dinsdag 10 juni
Bloggen is toch iets waar je tijd voor nodig hebt. De afgelopen dagen ben ik er alweer niet toegekomen om een deze blog aan te vullen. Ik heb twee dagen tot 2 uur ’s nachts gewerkt. Ik heb nu eenmaal deadlines te respecteren. Boeiende verhalen heb ik dus niet over deze twee dagen, vandaar dat ik maar een aantal bedenkingen die ik in deze dagen heb gemaakt aan het net toevertrouw.

Vandaag stond, wat de politieke actualiteit betreft, in het teken van “wat na 1 jaar na de verkiezingen”. Mij valt op dat in al deze debatten niet meer de moeite gedaan wordt om de ander te begrijpen.  Ieder gaat uit van zijn eigen visie, ideeën en dogma’s. Water wordt er allang niet meer in de wijn gedaan.  Persoonlijk vind ik dat de sp.a hier tegenin zou moeten gaan. Het is in alle partijen bon ton om uit te pakken met aspecten van een staatshervorming, met wat men wil regionaliseren. De sp.a zou een ander verhaal moeten vertellen. Dat de sociale zekerheid een soort van collectieve verzekering is, die dus op een zo breed mogelijke basis moet worden uitgebouwd. Bij verzekeringssystemen in schaalverkleining nooit een goed idee. Dat werkloosheidsuitkering een onderdeel van die verzekering is, die dus niet geregionaliseerd moet worden.

Ik snap ook het taalpurisme niet. Talen zijn levende zaken, en je kunt taalgrenzen niet voor de eeuwigheid vastleggen. De werkelijkheid haalt je op zeker moment altijd in. Ik vind het frappant dat we, overigens zeer terecht, allerhande tolkdiensten en ondersteuningsdiensten leveren aan allochtonen die de landstalen niet kennen. Zodat zij ook te woord kunnen gestaan worden in ziekenhuizen, administraties, etc.  Maar voor onze Franstalige medeburgers kunnen we dat niet opbrengen. Ik vind dat de overheid ten dienste moet staan van zijn bevolking, en hen moet bijstaan waar ze kunnen. Dit is sociaal(isme) voor mij.

Oh, die staatshervorming. Het gaat allang niet meer over wat het beste voor de burgers is. Het gaat alleen over de instellingen an sich. Daar moet de sp.a een ander verhaal tegenoverstellen. Eén waar ik van overtuigd ben dat ook onze Franstalige vrienden zich in kunnen vinden. Een verhaal van solidariteit op een zo breed mogelijke basis, met instellingen die daar aan aangepast worden. We vinden toch ook allemaal dat Europa socialer zou moeten zijn, wel dat gaat over een groter geheel en is in tegenstelling tot het almaar opsplitsen op basis van een territoriale logica.

maandag 9 juni 
Vanochtend ben ik vroeg opgestaan. Op dit moment heb ik het nogal druk in mijn job. Als boekhouder ben ik nu volop bezig met jaarrekeningen en jaarafsluitingen van allerhande bedrijfjes. De deadlines dienen gehaald te worden en dat betekent dagen van 10 à 12 uur werken, weekend af en toe inbegrepen.

Maandag was zo’n dag.  Ik ben om 8 uur vertrokken naar Brussel en normaal sta ik op een uur wel op mijn bureau, maar gisteren heb ik twee uur in de file gestaan. Op dit moment zijn er werken op de N16 en als daar nog een ongeval bijkomt dan wordt het aanschuiven. Ik heb gewerkt van 10u tot 18u30, waarna ik nog langs een klant moest. Daar ben ik vertrokken om 20u30. Tegen kwart na negen was ik dan eindelijk thuis.

Mijn vriendin draait op dit moment in shiften, dit gebeurt zo’n drie à vier keer per jaar gedurende ongeveer vier à vijf weken. Deze week staat ze met de nacht, waardoor we elkaar niet echt veel zien. Zij komt thuis als ik moet vertrekken en omgekeerd. Ik verlang naar augustus, een weekje verlof zal ons goed doen. Binnen twee weekends trekken we er ook even tussenuit naar Bonn.

Voor het slapengaan, heb ik nog wat financiële zaken geregeld voor de Oudstudentenbond van de Vrije Universiteit Brussel. Ik ben daar de ondervoorzitter financiën van. Daar kruipt op dit moment de weinige vrije tijd die naast de dagtaak overblijft in. Maar ook Animo mag ik niet verwaarlozen, al heb ik wel het gevoel dat ik dat nu wel een beetje doe.

Tien uur dertig, tijd om onder de wol te kruipen, en nog even in gedachten mijn planning voor morgen overlopen …

zondag 8 juni
Dit is de eerste keer dat ik aan het bloggen sla. Eigenlijk met gemengde gevoelens. Ik heb nooit een dagboek bijgehouden en ben altijd met teveel bezig om hier tijd voor te maken. Getuige hiervan is dat ik al vanaf het begin een dag heb gemist.  

Over zondag kan ik eigenlijk niet veel schrijven, behalve dat ik van zaterdag op zondag tot in de vroege uurtjes op stap ben geweest in Sint-Niklaas. Een oude vriend kwam even langs, en we besloten om onze studententijd over te doen. Het gevolg was natuurlijk dat we zondag gans de dag nodig hadden om te recupereren. We zijn dan ook geen twintig meer...