Jo, vertel eens over uw scholing/opleiding.

“Ik werd geboren op 22 maart 1961, en liep tot mijn 16de school op het Glorieux Instituut , een grote onderwijsinstelling in Oostakker. Ik wou A2-technicus Sterkstroom worden en dat kon niet in Glorieux. Op aanraden van mijn vader trok ik dan naar het leger, waar ik die opleiding kreeg, gecombineerd met de opleiding tot sergeant-onderofficier, in het Sint-Truidense Safraanberg. In 1980 werd ik sergeant-technicus A2 Sterkstroom en werd ik overgeplaatst naar Melsbroek, de grote militaire luchthaven van het land. Als technicus diende ik dus bij de Luchtmacht, en vloog ontelbare keren mee met de welgekende C130, die grote transportvliegtuigen die wij kennen van de humanitaire transporten van de laatste jaren”.

En verder dan…

“Vanaf 1990 vloog ik met die reuzen mee op missies naar het verre buitenland: mijn eerste missie was naar Egypte. Nadien volgden nog vele humanitaire missies naar Afrika, veelal naar Bangui, de hoofdstad van de Centraal Afrikaanse Republiek. Na 30 jaar dienst in het leger werd ik in 2007 gedetacheerd naar het ministerie van Binnenlandse Zaken, dienst ‘Noodcentrale’, waar ik nog steeds werk.”

Je bent ook vakbondsman. Vertel eens.

“In 2008 werd ik inderdaad “délegué” van de vakbondcentrale ACOD. In 2012 werd ik bevorderd tot Gewestelijk Secretaris in die Centrale in Gent. Ik werk nu nog halftime in de Noodcentrale, en de andere halftime in de ACOD.”

Na deze korte beschrijving van je levensloop komen we bij de politiek pur sang. Want je bent ook al lang militant, toch?

“Ik werd lid van de SP in 1989. Ik sloot mij aan bij de SP-wijkafdeling Dampoort/Sint-Amandsberg, waar Wim Huybrechts toen voorzitter was. Danny Van de Wynckel, die toen schepen van Onderwijs was, zat ook in het bestuur.

Bijna tegelijkertijd sloot ik mij aan bij de Vrije Zwemmers Sint-Amandsberg, waar Danny, Daniel Termont en later ook Karin Temmerman lid van waren. Een echt ‘rood nest’ dus, zoveel is duidelijk (lacht). Ik werd er vrij snel hulp-trainer, en enige tijd later werd ik ‘sport-secretaris’, om al het administratieve werk te doen (zoals wedstrijden inrichten) en goede relaties aan te knopen met mensen van andere clubs. Mijn boezemvriend Geert dutré kwam mij daarbij helpen.”

Momenteel ben je secretaris van sp.a Gent–Oost. Hoe kwam je daar terecht?

Toen het clublokaal van de sp.a-Sint-Amandsberg op de Antwerpsesteenweg gesloten werd, raakte die afdeling zo wat op de dool. De fut was er uit, de voorzitter werd ziek… Een fusie van sp.a Sint-Amandsberg en sp.a-Heirnis (die haar lokaal ‘De Roos’ had op de hoek van de Wolterslaan) was het gevolg. Ik ervoer die fusie als een positieve evolutie, want in die fusieclub - onder voorzitterschap van Dany Van den Bossche, samen met de aanstormende jonge advocaat Tom Balthazar - gaf men er meteen een lap op, ging men er volop tegenaan. Cultuur, politiek, activiteiten allerhande… Een tiental jaren geleden nam Tom de leiding over, en zette de werking van de wijkafdeling verder. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012 deden diverse kandidaten van onze afdeling het trouwens zeer goed…

Hoe dan ook: De Roos voldeed al lang niet meer aan de eisen van de 21ste eeuw, als accommodatie van een afdeling. Het café was uitgeleefd, vervallen, helemaal niet aantrekkelijk meer. Na de volledige renovatie, in 2015, stáán De Roos én Gent-Oost er weer helemaal in de Heirniswijk en in Gent. De nieuwe uitbaters zijn jong en razend enthousiast, en zeker op politiek vlak behoort de wijkclub tot de best werkende van Gent. Ik ben er sedert de fusie administratief secretaris - hoe kan het ook anders… Ook bij de afdeling Gent (‘Groot Gent’ dus) heb ik die functie sinds 2013.

Tot slot: tijdens de bestuursverkiezing van vorige maand werd ik al voor de derde maal verkozen tot bestuurslid van de afdeling Gent. En ik weet wel: ‘stoefen’ is niet al te fatsoenlijk, maar ik mag zeggen dat ik dit keer een ‘eclatant’ resultaat heb behaald.”

Voilà, dat was Jo. Ik ken hem al vele jaren: hij is een eerder stille man, die alles hoort en ziet. Zijn verslagen van vergaderingen zijn altijd heel bruikbaar: alles dat ‘besloten’ werd is er in te vinden. Jo is een secure vakbondsman, en hij is dat ook in de partij. Hij heeft een zeer groot engagement in beiden, en hij weet (en ervaart dat zeker als vakbondsman) waar het socialisme van de 21ste eeuw voor staat.

Zijn aanwezigheidspolitiek in onze rangen is moeilijk te evenaren, en dat is zelfs een eufemisme. Hij is een ‘zachte’ man maar vergis je niet: hij laat niet met zich sollen. Wie dat probeert, krijgt lik op stuk.

Hoe dan ook: Jo interviewen is geen moeilijke opdracht: hij kent zijn data, is voorbereid en formuleert op alles een helder antwoord.

(interview: Marc Lootens)