Toen ik haar deze week zag, werd ik plaatsvervangend gelukkig. Met een stralenkrans stond ze voor de camera's. Lachen deed ze vroeger ook altijd, maar dan eerder als zenuwtic. Deze keer brak ze echt open. Alsof ze diep van binnen verlicht was, zo stond ze daar.

Caroline Gennez. Door een hel is ze gegaan. Geraspt door partijvrienden. Om de zoveel tijd vernederd tot een publiek lesje in socialisme. Systematisch weggezet als ideologisch scharminkel. Ook nog met verkeerde vrienden: Bert Anciaux. Dag na dag werd haar leiderschap uitgehold door intriganten. Niet het minst door de gure ijdeltuit Frank Vandenbroucke. Iedereen had verwacht dat ze de handdoek zou gooien. Al helemaal na weer een verkiezingsnederlaag voor sp.a.

Caroline bleek taaier dan een Duitse bunker. Ze vervolgde haar hobbelige weg vanuit een diep geloof, zij het in retorisch arme zinnen. Virtuoze deuntjes over het Charter van Quaregnon kon ze niet spelen. Feminisme: ook dat bleef hakkelen.

Geen Oxfordvrouwtje. Maar wel straight en zeer bewogen. De laatste tijd had ze het vaak over 'de gewone mensen'. En al wantrouw ik politici die de mensheid aanroepen - Caroline geloofde ik.

Dat ze de socialisten alsnog de Vlaamse regering binnengesmokkeld kreeg, was op zich al niet niks. Nu blijkt dat ze haar gewone mensen ook nog behoed heeft voor een rabiaat crisiskapitalisme. We krijgen zowaar een Vlaamse regering met schoudervullinkjes.

Eindelijk een triomf voor mevrouw Gennez. De kilte doorbroken. En of ze het verdiend heeft. Als ze nu ook nog het lef heeft voor ministers te kiezen die haar warmte dragen, komt het helemaal goed met Caroline. Misschien zelfs met sp.a. De ouwe hap moet bij het grof vuil. In de geest van grote vernieuwer Karel Van Miert. Caroline loopt (overjarig) rond met een 'jongenskop'. Daar mag nu wel een IJzeren Hein onder.