'Verontwaardiging is de motor van geëngageerde politiek. Politici hebben een drive in zich, heel goede politici kunnen dat ook overbrengen. Ik heb die drive van kinds af aan. Op school hielp ik allochtone kinderen. Ze hadden geen roze pennetjes, ze spraken geen goed Nederlands. Tijdens de speeltijd bleef ik binnen om hen te helpen. Als iemand werd gepest, kwam ik daarvoor op. Ik deed vrijwilligerswerk en werkte daarom niet bij mijn ouders in de zaak voor geld. Daardoor kon ik niet op vakantie.' Onder de titel "een partij van gewone dromen" verschijnt vandaag in "De Standaard" mijn interview rond de 7 deugden. Ook hier kan je een stukje meelezen.

'Politiek is een heel nobele stiel. Je doet dat voor de gemeenschap. Twee evoluties bedierven de jongste twee jaar ons edel beroep. Een: het maken van ongelofelijke beloftes die niet worden nagekomen en waarbij de schuld op een ander wordt gestoken. En twee: de politiek als business waar handel wordt gedreven, omgekocht en gebribed. Daar kun je slechts de kracht van je overtuiging tegenover stellen: zeggen wat je doet en proberen te doen wat je zegt.'

'Jaren geleden hebben wij de bonussen van vijf miljoen aangeklaagd. Als je nu ziet hoe ceo's het spaargeld van duizenden mensen gewoon hebben verbrast, was dat meer dan terecht. Nu keuren Open VLD en CD&V ook de conclusies van de experts goed, maar als er boter bij de vis moet komen, dan stemmen ze tegen de wet die de bonussen beperkt. Mensen zijn echt kwaad, ze voelen zich belogen. We moeten de regels aanpassen. Maar je kunt ook een appel doen aan een moreel besef. Dat moeten politici meer doen. Zelf hebben we een voorbeeldfunctie, we moeten van onbesproken gedrag zijn. Ceo's hebben daarvan geen last. Dat is het verschil tussen een politicus en een bankier.'

'Het vertrouwen in de politiek is weg. Dat verwijt ik vooral de federale regering van Yves Leterme. De establishmentpartijen delen in de klappen. Als geloofwaardigheid de inzet van de verkiezingen wordt, dan verliezen alle traditionele partijen. We hebben een lange tijd meegeregeerd en op Vlaams niveau doen we dat nog. Als je aan politiek doet om de wereld te veranderen, dan moet het je ambitie zijn mee te regeren. Maar het mag nooit ten koste van je dragende principes gaan. Met scha en schande moesten we erkennen dat we na twintig jaar van regeringslogica het regeringsstandpunt soms tot een partijstandpunt hadden gepromoveerd.'

'Een linkse partij mag niet alleen instrumenteel inzetten op kleine beleidsdoelstellingen. We moeten niet lacherig doen over Barack Obama. Zijn land was compleet geblokkeerd, verschrompeld. Hij heeft mensen weer bij elkaar gebracht, met een progressief beleid. Hij heeft het zelfvertrouwen en de trots van mensen opgekrikt. Tegelijkertijd is het crisis. Een op de drie dokwerkers heeft dit jaar nog geen halve dag gewerkt. Mensen die tijdelijk werkloos zijn, kunnen bij wijze van spreken mee gaan plakken. Maar zo leuk vinden die dat niet, hoor. Als je dan die sociale zekerheid niet wil versterken, ben je het socialisme niet waard.'

'Dat we niet in de regering zouden zitten, heeft niets met rechtvaardigheid te maken. Er bestaat voor een partij een morele ondergrens om in de regering te stappen. Tegenwoordig dragen ze stoelen aan om de vertegenwoordigers van alle partijen op het podium te krijgen. Dat wordt belachelijk. Wat gaat hier uitkomen? Een coalitie met drie of vier partijen ligt sowieso moeilijk. Ik stel geen cijfer voorop. Ik kijk naar de verhoudingen. Het is bon ton om te zeggen dat we het verbijsterend slecht doen. Maar elke partij doet het slecht. Elke partij haalt een historisch slechte score: de christendemocraten maar ook de liberalen. Iedereen zit slecht.'

'Alleen Dedecker zit goed. Ik heb niet het gevoel dat ik met Jean-Marie Dedecker een deal kan sluiten, gesteld dat ik met die man op een normale manier kan praten. Die man kan niet discussiëren, die roept alleen maar. Hij speelt tegelijkertijd boswachter en stroper.'