Karine De Smet woont in Gent, is kinesiste van beroep, 45 jaar en moeder van een dochter van 19 en een zoon van 16.zaterdag 22 maartDe broeders en Claus“Katholiek protest tegen euthanasie Hugo Claus” lees ik op deze ochtendlijke middag. “Oordeelt noch veroordeelt” leerde ik ooit bij de nonnen.

De overste van de Broeders van Liefde schrijft in De Standaard over de zogezegde ophemeling van de euthanasie van Claus: “...Hier pretendeert een bepaalde groep in de samenleving, met een bepaalde filosofie, de norm voor de gehele samenleving te bezitten en ze heeft de arrogantie die op te dringen aan eenieder...”

Dit lijkt wel de definitie van wat de Katholieke kerk hier jarenlang in Vlaanderen en West-Europa deed en nu met iets minder maar toch nog bescheiden succes dagelijks doet.

Hoe vaak zal nog ten moede moeten worden gezegd, geschreven, verteld, dat wie voor het recht op euthanasie is, niemand anders verplicht dit te doen. Dat deze voorstanders respect hebben voor wie het lijden aanvaardt. Dat ze niet oordelen over de waarde van het leven van anderen. Dat ze de euthanasie in een wettelijke contekst gegoten hebben opdat niemand dit zou doen om van de lijdende “af” te zijn.

Dat euthanasie niet tegenover palliatieve zorgen staat, maar dat dit een zelfgekozen stap in het waardevolle palliatieve proces kan zijn.

Kiezen voor een waardige dood is geen egoïstische keuze. Geen absurde vorm van vrijheid. Wie kiest voor euthanasie zou meestal liever niet moeten kiezen. Zou liever niet ziek zijn, niet bang moeten zijn haar of zijn waardigheid te verliezen.

Vandaar dat deze keuze moedig mag genoemd worden. Evenals de keuze om het lijden te aanvaarden een moedige beslissing kan zijn.

Een beetje meer respect voor andersdenkenden zou hier wel op zijn plaats zijn dierbare Broeders.

 

Baby dee

Ze ziet er niet uit. Je weet niet wat je ziet. Hij-zij of zij-hij.Een beetje grappig eigenlijk .Maar wat een muziek. Wat een madam. Waar ze met haar handen aankomt tovert muziek. Soms met een stem die er wonderwel bij hoort, soms met een stem om even van weg te lopen.

Puur muziekcircus. Zalig.

 

Een paar weken geleden meldde een goede vriend me zijn ontdekking van Baby Dee, zich afvragend of dat zingende wezen man of vrouw zou zijn. Bij nader onderzoek ontdekten we dat deze 55 jarige Amerikaanse performance artiste en singer-songwriter vroeger een man was. En klassiek getrainde harpiste. En ooit samenwerkte met Antony and the Johnsons.

Op 16 april te horen in de AB “Ik hou best van een stoeipartijtje*”

 

“...Oswald Hendryks Cornelius zaliger, de kunstkenner, de bon-vivant,...,Vrouwenverleider en zonder enige twijfel de grootste neuker aller tijden. Ieder ander gevierde kandidaat voor die titel slaat een vernederend modderfiguur wanneer zijn staat van dienst wordt vergeleken met die van Oom Oswald. Vooral die stakker van een Cassanova. Die komt uit die wedstrijd als een man die last had van een zeer gebrekkig functionerend geslachtsorgaan”

*Zo begint het boek “Oom Oswald”van Roald Dahl. Oswald was behalve dol op vrouwen, ook dol op geld en slaagt er in rijk te worden met behulp van een krachtig afrodisiacum en een revolutionaire manier om sperma te bewaren.Zijn geniale inval zal het sexleven van de Europese beau-monde uit de jaren 20 bepalen.

Neen beste lezer, ik ga hier niet verder de schunnige richting uit. Leest u vooral zelf ooit dit pareltje van dat Roald Dahl in 1979 schreef voor iets oudere lezers.

 

Veel plezier!

 

Vrijdag 21 maart

 

Lente

De ochtendkrant regent door de brievenbus. Tussen Claus en een regering lees ik dat Gent met 'drug courts' start. Verslaafden die lichte druggerelateerde feiten hebben gepleegd kunnen ervoor kiezen zich te laten behandelen.

Brengen ze deze behandeling tot een goed einde, dan vervalt hun vervolging.

Geen dag te vroeg.

De sleutel

Didier zijn voet is “kreupel” en moet worden losgemaakt. Hij sprong uit een raam toen hij, zwaar onder invloed, betrapt werd tijdens een inbraak. Voet gebroken maar toch kunnen ontsnappen. Tegen de pijn verdoofde hij zichzelf. De voetbeentjes groeiden schots en scheef aan mekaar en sindsdien kan hij met zijn rechtervoet enkel op de tenen lopen.

Nu hij in een ontwenningscentrum verblijft zal ook het voetprobleem grondig aangepakt worden.

Zijn hele levensverhaal is niet om vrolijk van te worden. Kleine criminaliteit, voorwaardelijk, zwaardere feiten, gevangenis, meer gebruiken in de gevangenis en ga zo maar door. Toch noemt hij zichzelf een levensgenieter. Daarom wil hij nu van de drugs af.

Ooit, toen hij na één van zijn gevangenisstraffen vrijkwam, en 100 meter voorbij de gevangenispoort  een dure auto zag staan met de sleutel in het contact, sprong hij daar zonder nadenken in, reed ermee tot bij een vriend, reed samen met die vriend zonder voorafbedacht plan, kwam in Nice uit en verkocht daar de auto. Na twee weken luxehotel, call girls en drugs à volonté is al het geld op, liften ze terug naar Gent en werden opgepakt.

Hij betaalt nu nog steeds zijn schulden daarvoor af.. Spijt heeft hij niet, het was “de mooiste vakantie van mijn leven” grijnst hij.

Als zijn voet genezen is en hij ontwend is, moet hij nog een paar maand gevangenisstraf uitzitten.

 

Funky Friday

Na de schitterende circusoptredens spreekt Madame Zarah me aan. Ze is vereerd dat ik een stukje over haar schreef op deze site. Maar er is een klein probleempje. De site van haar straattheater ligt plat en zal pas volgende week weer werken. En ik moet haar vooral niet vragen waarom. Ze draait zich resoluut om en waggelt op haar bijna-één-eeuw-oude naaldhakken weg.

Ik blijf even perplex achter. Haar collega Charles komt lachend naast me staan. “Trek het je niet aan”. “Toen Zarah de link naar onze site zag, geraakte ze in paniek. Er stonden wat ,euhh..., pikante foto's van haar rondborstige zelve op onze site. Ze heeft die er proberen afhalen, met succes, want de hele site was verdwenen. Maar er wordt aan gewerkt, volgende week staat hij weer online. Inclusief alle foto's.”

Donderdag 20 maart

Vaart wel
Hugo Claus kon sterven zoals hij het wilde. Zou de Franse Chantal Sébire vredig ingeslapen zijn? Frankrijk lijkt alleszins een beetje wakker geworden. Hoop op legale euthanasie.

Eerder dan strijden voor een wettelijke regeling van euthanasie, kan je je natuurlijk ook afvragen of de zachte waardige dood  geen elementair(patiënten)recht zou moeten zijn. Maar zal een beschaafde samenleving daar ooit beschaafd genoeg voor zijn?

De outing en de grote verzoening

“De Nieuw-Gentse Aliantie geeft zich bloot” Tien dagen voor het uitroepen van de Gentse stadstaat tonen  de revolutionairen hun ware gelaat. Natuurlijk hebben we niks tegen West-Vlamingen. Natuurlijk is het compleet ridicuul om onafhankelijk te willen worden. Alhoewel, nu Vlaanderen bestuurd wordt door een West-Vlaamse premier zouden we misschien toch niet ....?

Neen, wees vooral gerust. De grap is voorbij.Gent is een rebelse maar tolerante stad.

Welkom op het grote verzoeningsfeest op 30/03 aan St-Jacobs.

Zarah

Zarah's leeftijd is een goed bewaard geheim. We weten wel dat ze ooit nog,in de jaren 20-30 van vorige eeuw, schitterde als trapeziste in de nok van het Gentse wintercircus. Haar tijd ver vooruit, programmeerde ze haar vliegende trapeze act samen met het dompteur nummer van Ramon,haar geliefde. Nooit eerder haalde een vrouw halsbrekende luchtacrobatiën uit terwijl onder haar één man zijn leven waagde in een kooi vol wilde tijgers.

De wereld lag aan hun voeten, het applaus hield niet op. Tot het op een dag mis liep.

Zoals voorzien begon Zarah aan haar finale salto mortale, terwijl Ramon zijn hoofd in de muil van tijger Aïsha stak. Aïsha was tamelijk oud en heel betrouwbaar. Ze zou Ramon nooit kwaad doen. Op het moment dat Zarah veilig tussen de tijgers zou landen, moest Ramon's hoofd ongeschonden uit Aïsha's muil komen. Maar toen, op die fatale dag in december, net toen Ramon zijn hoofd volledig in Aïsha's muil stak, kreeg het arme dier een vreselijke kramp in haar kaken. Ramon kon nog hulp roepen maar raakte al snel bedwelmd door de onfrisse tijgeradem. Het publiek was verstomd. Tot Aïsha begon te huilen van de pijn en iedereen gillend uit de tribunes naar buiten vluchtte. Aïsha en Ramon werden in deze innige omhelzing afgevoerd.

Aîsha overleefde het incident wonderwel. Ramon daarentegen was nooit meer dezelfde. Sindsdien is Zarah onvermoeibaar de hele wereld rondgezworven,in alle circussen,op zoek naar een echte Ramon. Die heeft ze nog steeds niet gevonden, hoewel een paar mannen aardig in de buurt kwamen. Een paar jaar geleden belandde ze via een roadstop in Aalst, terug in Gent.

Om haar verdere zoektocht te bekostigen werkt ze nu aan de kassa van het straattheatergezelschap Charles & Tang (alwaar ze het potentiële publiek voorziet van ongezouten commentaar.)

woensdag 20 maart 

Allerlei problemen

Alice komt binnen. “Moet ge nu ne keer wat weten?” “Ik ben gisteren voor de eerste keer durven meegaan op uitstap met vriendinnen. En zonder ongelukken".

Ze straalt. Jarenlang liep ze rond met  steeds zwaarder wordende incontinentieproblemen. Ze kon haar urine en stoelgang niet meer ophouden tot ze op het toilet zat. Probeerde zich eerst te redden met pampers, maar geraakte toch stilaan sociaal geïsoleerd. “Ja, zo een volle pamper dat riekt hé, daar wilt ge niet mee onder de mensen komen”.

Met de moed der wanhoop, en een vreselijke gène stapte ze uiteindelijk met haar probleem naar haar huisarts die haar verder doorverwees.”Had ik geweten dat ik daar vanaf kon geraken met spieroefeningen, ik was vroeger naar de dokter geweest!”.

Dames (en ook heren!), ik kan het niet genoeg promoten, span bij het lezen dezer, telkens terwijl u uitademt, even uw bekkenbodemspieren op. Uitstekend afrodisiacum trouwens.

 

Heffen en tillen

Katrien is een jonge verpleegkundige en geeft les aan eerstejaars. Ze leert haar jonge collega's in spe hoe ze op een juiste manier moeten heffen en tillen. Vorige week liep het echter goed fout.

“Stel je voor” zegt ze.”ik sta aan het bed van een niet eens zo zware patiënte. 8 leerlingen kijken aandachtig toe. Ik wil hen tonen hoe je deze dame rechter in bed kan zetten zonder je rug te belasten. Terwijl ik boven de dame-in-het-bed hang, krijg ik een enorme pijnscheut in mijn lenden, ik voel alles verkrampen kan ik niet meer voor of achter. Je had die leerlingen moeten zien, allemaal de slappe lach, en ik ook. De dame-in-het-bed hield zich het langst serieus. Twee stagaires hebben me uiteindelijk moeten recht helpen. Ze weten nu hoe het zeker niet moet”.

Claus

Bernadette mailt. Dat ze het zo erg vindt van Claus. En zoveel verdriet heeft. Zijn dood roept herinneringen aan haar moeder op die lang voor zijn ouders heeft gezorgd.

Als haar moeder een beetje op haar leek moeten die zorgen fantastisch geweest zijn. Bernadette en hare Lucien zijn sp.a militanten van het eerste uur. Ze dragen meer dan een steentje bij in vele Gentse wijkafdelingen.

 

Van Circus en Het floeren Foefke

Gezellige woensdagse drukte op de Circusplaneet. Dit circusatelier is een fantastisch project in Gent waar kinderen, jongeren en iets ouderen circusles kunnen volgen, producties kunnen opzetten, van en aan mekaar kunnen leren. Een laboratorium om met hun creatieve zelve te experimenteren. Onder deskundige begeleiding natuurlijk.

 

Tussen twee lesblokken door repeteren een paar jonge acrobaten hun nummertje dat ze vrijdagavond voor publiek zullen brengen. Circusplaneet organiseert tweemaal per jaar “Funky Friday” bij de Vieze gasten. Evenement waar al wie aan een circusnummer werkt dit voor een levend publiek kan testen.

Om naar uit te kijken!

Vanavond bestuursvergadering. Samen met Matthias bespreken we de agendapunten. Matthias is onze coördinator en weet op schitterende wijze een sterk team en dit project in goede banen te leiden. Niet evident in een artistiek broeinest.

 

Doorzakken in de “floeren foef” is een must na de vergadering. Vrie wijs café in de schaduw van het Gravensteen, net buiten de drukte van het stadcentrum. Koen is West-Vlaming en desondanks één van mijn favoriete café bazen.

Ik heb een sterk vermoeden dat het vuur van de Gentse Revolutie in zijn café vorm gekregen heeft. 30/03 zal ons wijzer maken.

dinsdag 18 maart

 

Vroege actie
Halfacht. Nog niet echt goed wakker neem ik de telefoon op. Of ik “sebiet” wil komen, er is veel lawaai en geklop bij Marcel zijn buren Simonne en Leo. Ik spring op mijn fiets, Marcel staat al aan de deur van zijn buren maar durft niet alleen aanbellen.

Leo, normaal fris,vrolijk en goed gekleed doet open in zijn bloot bovenlijf en kijkt ons afwezig aan. Hij is 83 en zorgt alleen voor zijn verlamde Simonne. Bij nader inzien is hij niet zo bloot maar probeert zich in de mouwen van een bloesje van zijn vrouw te wringen. Het anders zo netjes opgeruimde huis ligt er als een puinhoop bij. De inhoud van alle kasten ligt her en der verspreid. Simonne, 79,in bed, roept, huilt en klopt met haar wandelstok op alles wat binnen haar bereik staat. Ze kalmeert een beetje als ik binnenkom. Door de halfzijdige verlamming kan ze geen zinnig woord meer uitkramen. Ze is wel perfect helder van geest en hoort en ziet alles. Afschuwelijke levensgezel afasie.

Ze zag Leo's vreemde gedrag en kon niet zelfstandig uit haar bed geraken om hulp te zoeken.

Gelukkig zijn sommige muren van karton.

De huisdokter komt erbij en vermoedt een herseninfarct. We maken alles klaar voor de ambulance, Simonne kan niet alleen thuis blijven en zal samen met Leo worden opgenomen.

Marcel wacht me thuis op voor zijn kinesessie. Bijna 80, onvoorwaardelijke sponsor van groene Michel en blauwe Johnson, grote bek, onverbeterlijke grappenmaker en peperkoeken hart. Nu een beetje onder de indruk van de “miserie“ bij de buren. De kine moet snel vandaag.Hij moet om half tien in zijn stamcafé zijn om de gebeurtenissen van deze vroege ochtend door te spoelen.

 

Elise is een vrouw uit de duizend. Vijfenzeventig, tien kinderen, en parkinsonkrom. Vol levenswijsheid,moedig en bezig met vanalles en nog wat. Ik ga binnen langs de achterdeur en vind haar ingedut in de zetel boven haar krant. Ze wordt lachend wakker en knipoogt “te lang uitgeweest vannacht”. Kon ze dat nog maar.

Een paar weken geleden kocht ze een laptop en verdiept zich nu in de magie van het internet. Ze leert snel. Mailt met haar zoon die in het buitenland werkt, chat met haar kleinkinderen en vindt de computer een fantastische uitvinding.

Groeten van de Wannsee

Vriendin-buurvouw Els mailt me vanuit Duitsland.Ze begeleidt daar een vertalersworkshop samen met “haar” auteur Katja Lange-Muller.

“Er zijn hier 15 mensen uit 14 verschillende landen, allemaal gesubsidieerd door de Bosch-Stiftung. Dat is een stichting van de firma Bosch (van de wasmachines en al). Meneer Bosch heeft na de oorlog besloten dat een groot deel van de opbrengsten naar projecten moest gaan die vrede onder de volkeren tot doel hebben en tot op vandaag besteden ze vele miljoenen per jaar aan dat soort doelen. Onder andere dus het subsidiëren van vertalers uit vooral armere landen die Duitse literatuur vertalen. Hier zijn een Roemeen, Oekraïner, Rus, Chinees, Amerikaan, een Albanese, Kroatische, Macedonische, Slovakische, Poolse, Turkse en dan ook nog de Franse vertaalster van Katja Lange-Müller en ik. We hebben kennis gemaakt met uitgevers, critici en auteurs van Duitse literatuur, onder andere de genomineerden voor de boekenprijs van de Leipziger Buchmesse waren hier. Clemens Meyer won de prijs. Het is hier gewoon fantastisch. Het huis waar we wonen is het LCB ofte Literarisches Colloquium Berlin, een prachtige villa aan de Wannsee.

De meeste mensen die hier voor de workshop waren zijn heel arm, in hun eigen land verdienen ze nauwelijks iets met literatuur vertalen (niet zoals bij ons: wij krijgen bovenop een karige vergoeding van de uitgever mooie subsidies van het Fonds voor de Letteren). Wie voor deze week geselecteerd werd, was hier zoals gezegd helemaal op kosten van de Bosch-Stiftung en krijgt bovenop een beurs op tien weken te gaan vertalen in het vertalershuis in Straelen.”

maandag 17 maart

Kofie&krant
Zonder begint de dag niet. Wel snel. De grote letters. Tot mijn oog valt op een lezersbrief van Prof dr Piet Hoebeke.

Vol terechte verontwaardiging over de Franse vrouw die waardig wil sterven. Waardig kan al niet echt meer na de mediavertonig van haar tumor-misvormde gezicht. Waardig, zoals en wanneer zij het wil kan wettelijk niet in Frankrijk. Dr Hoebeke nodigt haar symbolisch uit in Belgïe. Bravo.

Kineronde
Lieske
noemt zichzelf een “gekrompen madame”. Ooit één meter zestig, nu, op haar 93e amper één meter achtenveertig vol gevoel voor humor en bij de pinken.

Ze laat me een beetje beteuterd binnen. Haar pruikje staat een beetje achteruit en naar rechts, en laat een stuk van haar grijze pluisjes op haar schedel bloot. De linker bovenkant van haar voorhoofd glimt vervaarlijk. “Ik ben met mijn hoofd tegen de kast gebotst, pijn doet het niet maar de verpleegster heeft er toch wat zalf op gedaan, en nu moet ik opletten dat die vettigheid niet in mijn pruikenhaar komt.” “Schoon hé” grijnst ze. Ik schater het uit, Lieske zelf komt haast niet meer bij van het lachen. “Aaahhhh, ik lach bij het zien van  mijn schoonheid in deze spiegel” zingt ze Bianca Castafiore achterna.

Nu serieus, want Lieske wil me wat tonen. Ze haalt haar hangertje met drukknop van rond haar nek.

“Weet ge wat dat Is?” “De drukknop van jouw personenalarm” antwoord ik, een beetje bezorgd dat ze nu toch begint te dementeren.”Neenee, als ik daarop duw kan ik ze opblazen” zegt ze terwijl ze haar verschrompelde boezem in haar handen neemt, “op ne zekere leeftijd hebt ge dat nodig” Ze schatert haar valse tanden los. Ik kom niet meer bij.

Germaine is vandaag “content en malcontent”. Gisteren kreeg ze na maanden eindelijk haar kleinzoon op bezoek. Zestien en kokschoolstudent verwende hij zijn oma met een fantastische spagetti, helaas zag haar keuken er nadien minder fantastisch uit. Lachen en eten gaan haar de laatse weken ook een beetje minder goed af. Een paar maand geleden viel ze op straat, hand in het gips en vermagerd van miserie. Dus, vals gebit opeens te groot. Klein pensioen en momenteel geen geld om haar gebit te laten aanpassen. Nochhans heeft ze recht op volledige terugbetaling van de aanpassing. Haar tandarts waar ze jarenlang trouw aan is houdt zich niet aan de conventie tarieven, veranderen zal ze niet doen want hij “kent hare mond al zolang”.

 

De Gentse Revolutie

 

Oudercontact.

 

Tussen de afspraken door lees ik het verslag van de lessen Gents voor anderstaligen (De Morgen p13). Zoals u wellicht weet wordt Gent op 30/03 een onafhankelijke stadstaat. West-Vlamingen zien wij Gentenaars het liefst in West-Vlaanderen waar ze thuis horen. Maar, omdat wij nu eenmaal een verdraagzaam volk zijn, en ook geloven dat West-Vlamingen zich kunnen inburgeren als ze dat maar willen, kregen zij en iedereen die dat wou, dit weekend de kans een Gents taalbad te nemen.”Ieniesjoaselesse Gentsch dialect” door Freek Neirynck in de Centrale. Vrie wijs.

Maakt u zich dus niet teveel zorgen. Het komt goed met deze revolutie. En, “als ge een mondeke Gensch klapt, uufvlakke wilt eten en ons lollen verstoat, meugde misschien in Gent blijven”

Zondag 16 maart
Mijn weg naar koffie met krant gaat deze zondagochtend over een tiental slapende 16+ers. Gisterenavond zijn ze met slaapzakken en matjes in ons huis geland, hebben het kot vrolijk op stelten gezet om dan samen te gaan fuiven.

Kunst
Ik lees de Jannen Hoet in De Morgen. Mooi TweeGeslacht portret. Een paar weken geleden was junior curator van het schitterende “rots.wol”. Een evenementenweekend dat het 35-jarig bestaan van het stedelijk kunstinstituut letterlijk in de verf zette.

Contrast
De nachtbrakertjes slapen onverstoord verder. In Zeno brengt De Morgen het hallucinante verhaal van dakloze kinderen in Gent. Soms met, soms zonder ouders. Meestal Roma gezinnen uit Oost-Slowakije. Armoede ten top. Wie zei alweer dat socialisme niet meer nodig is?

Leve de sossen
In huis worden de jongeren vrolijk wakker. Met kleine oogjes, dat wel. Organisch georganiseerd. Er is al eentje naar de bakker, de rest ruimt op, ze stofzuigen hun nachtsporen weg. Ze lachen met het feit dat ik soms later thuiskom dan zij. Zoals zaterdagochtend na Malines Rouge. Pas in Mechelen geraakt na middernacht. Karel Van Miert kwam spreken in onze wijkafdeling en dat mocht niet gemist worden. Nadien de auto vol feestgangers geladen voor Gent-Mechelen-Gent . Wijs feestje daar, met Caroline als perfecte gastvrouw. Mechelse jeugd die “leve de socialisten” uit hun lijf schreeuwde, iets minder jonge jeugd die de dansvloer te lijf ging, en iets bezadigder jong en oud die  mekaar in de stillere zaal achteraan vonden.

Rock-rally dichtbij
Twee meisjes komen volgeladen van de bakker. Plaats om allemaal aan tafel te zitten hebben ze niet nodig, in een mum van tijd is het hier een vrolijke bende. Er wordt op de piano en gitaar gejamd. Kegels vliegen in parabole jongleerbanen door de huiskamer, een diabolo spint. Twee jongens doen de afwas. De rest luiert heerlijk verder. Zalige gasten. Soms worden ze een beetje wantrouwig bekeken, “die van den Ottogracht” noemt men de leerlingen van het Gentse stedelijk kunstonderwijs. Ze zijn enthousiast,niet bang,eigenzinnig en creatief, hebben manieren en respect, en zijn verre van perfect.

Wie zegt dat jongeren geen fut noch idealen hebben, heeft zich volgens mij begraven in zijn of haar eigen revolutie. Er is nog toekomst. En een nieuwe revolutie.

De Gentse Revolutie, deel 1
Mijn West-Vlaamse buurvrouw belt aan. Ze maakt zich zorgen over een mogelijke uitwijzing bij het uitroepen van de Gentse onafhankelijke stadsstaat op 30 maart.

Als rasechte Gentenaar en militant van de N-GA kan ik haar niet helemaal geruststellen. Waarschijnlijk zal ze wel in Gent kunnen blijven aangezien ze hier al meer dan 20 jaar woont en na al die jaren beschikt over een lichte Gentse tongval. In dat geval zal ze, bij het op straat komen in onze nieuwe stadstaat, een hoofddoek moeten dragen met de kleuren van Cercle,wat haar een beetje verontrust aangezien ze Club (Brugge) supporter is. Denk maar niet dat dit alles een grap is. Het is bittereernst, Vlaanderen kijk in de spiegel!  

 

[image] Karine De Smet woont in Gent, is kinesiste van beroep, 45 jaar en moeder van een dochter van 19 en een zoon van 16.