zaterdag 7 juniHet opstaan was pijnlijk deze ochtend. Mijn spieren zijn stram van het plantwerk van gisteren en de weinige uren slaap van de afgelopen dagen eisen hun tol.Maar eruit!, om 8 uur moeten we fris en monter in school zijn voor een groepsfoto van de keramisten met eindexamen, genomen door Kristof.

Daar aangekomen blijken er twee mensen op het appel te ontbreken, maar de foto wordt niettemin genomen, want Kristof moet om 8u30’ interviews afnemen van sollicitanten voor de directeurspost van school BIM.
 
Om 10u30 ga ik Siska en haar vriendinnetje afhalen aan het conservatorium en ga daarna wat inkopen doen op de markt. ’s Middags lunchen mijn jongste en ik met wat opgewarmde restjes; Anke is naar balletles en Kristof is nog niet thuis.

Omdat zowel bij Siska als bij mezelf de vermoeidheid zwaar begint te wegen, besluiten we samen en met enkele hete kersenpitkussentjes een deftige siësta te houden. Heerlijk.

In de namiddag blijf ik thuis in mijn atelier werken aan mijn serviesje dat er volgende vrijdag moet staan voor de jury, terwijl Anke studeert op haar kamer en Kristof en Siska suppoost spelen op de fototentoonstelling in de school.

’s Avonds komen enkele vrienden aperitieven, waarna we samen naar Marokkaans restaurant Riad wandelen. Eindelijk een rustige dag, dit had ik nodig. Morgen de hele dag werken in mijn atelier en maandag verder planten uitzetten in Knokke-Heist. 

Donderdag 5 en vrijdag 6 juni
Het moest ervan komen. Deze week was te gevuld om er dit dagboek nog bij te nemen. Vandaar dat 2 dagen er plots één zijn geworden.

‘s Ochtends, na de kinderen naar school te hebben gewandeld, neem ik de adminstratie door; o.a. die van onze CVOA Culinaire Wandelingen Mechelen. Wat gestart was als een leuk tijdverdrijf van enkele mensen die houden van Mechelen en lekker eten, is uitgegroeid tot een bedrijfje dat op volle toeren draait. Dagelijks krijgen wij aanvragen binnen voor onze culinaire verkenningen van onze prachtige Dijlestad.  Het wordt ons soms wat veel - we hebben alle vier een full-time  job en gezin- maar de enthousiaste reacties van onze klanten blijven ons stimuleren om verder te gaan en nieuwe concepten te bedenken.

Om 11 uur moet ik in Buggenhout zijn bij Vaste plantenkwekerij Jan Spruyt. Daar heb ik afspraak met Jan zelf, die me de laatste uitleg geeft voor de aanplant bij een klant van mij in Knokke-Heist. Jan is al enkele jaren bezig met prairietuinen; die zijn gebaseerd op de oorspronkelijk beplanting van Amerika. Dit systeem werd bestudeerd in Duitsland en begint stilaan ingang te vinden. Het voordeel is dat er een natuurlijk ogende beplanting wordt gecreëerd met overblijvende planten en grassen, zodanig uitgebalanceerd dat er geen nood is aan ziekte- of insectenbestrijding, dat onderhoud tot een absoluut minimum wordt teruggedrongen en dat het resultaat fantastisch oogt, ook in de winter !

Jan Spruyt ligt aan de basis van de prairie in België en heeft op en rond zijn kwekerij verschillende proeftuinen. Toen ik voor een vrij grote tuin (3800m2) een oplossing moest zoeken voor de grote plantvakken (vereiste: mooi, bloemenrijk en onderhoudsarm), dacht ik meteen dat dit voor mij een uitgelezen kans was om de prairie uit te proberen.

Omdat je een zeer gedegen plantenkennis moet hebben, en omdat zo’n samenstelling zeker niet simpel is, heeft Jan dit deze eerste keer in samenspraak met mij uitgewerkt.

Het wordt een prairie met zowel hooggras, als menggras en laaggras in verwerkt : een ideale studycase voor mij!

Daarna rijd ik door naar het Huis van Oordeghem waar ik afspraak heb met Saskia, mijn favoriete leverancier van tuinmeubilair, om tuinmeubelen te kiezen voor een klant van me uit St Katelijne Waver; het wordt gezellig bijpraten nadat ik bekomen ben van mijn bewondering voor hun prachtige collectie.

Om halfvijf  : rush naar huis, samen met Mustapha de levensgroot afgedrukte foto’s van de hand van mijn kunstige echtgenoot in een bestelwagen naar de school brengen; kinderen ophalen aan school, nog wat werken, eten klaarmaken en om 20 uur kinderen in bed. Van hun papa krijgen we niet veel nieuws; niet te geloven, maar de verbinding met Madrid blijkt superslecht.

Om 21uur glip ik vlug het IKA binnen om twee kleinoden, melkkan en suikerpot, die ik heb afgewerkt, in de ovenklas te deponeren. Als ik er weer vandoor wil, wordt ik aangeklampt door Kristofs medestudenten van de fotografie. Zij zijn bezig met het opstellen van de tentoonstelling voor de dag erna. Waar moeten Kristofs grote foto’s hangen?, en of ik daarvoor kabel heb?, welke zwart-wit foto’s heeft hij nog? waar zijn die kaders?, wie gaat de volgende dag het vat voor de receptie afhalen bij de brouwer? De moed zinkt mij in de schoenen, want ik weet van niets. Als ik Kristof bel, roept hij me vrolijk vanop een luidruchtig Flamenco-feest toe, dat ik me geen zorgen hoef te maken en dat alles in orde komt ! Ja, ja, dat zal wel!


Om 23uur stap ik uitgeput naast mijn lieve Siska in bed.


Vrijdagochtend dwing ik mezelf om om halfvijf zachtjes uit bed te glippen. De plantlijsten die Jan Spruyt me heeft gegeven (4246 planten en 98 verschillende variëteiten), moet ik nog opdelen per soort en per plantvak. Precisiewerk dat me tot 7u15’ bezighoudt. Na de kinderen aan school te hebben afgezet, maak ik mezelf een thermos koffie en enkele boterhammetjes en vertrek naar Knokke-Heist. Daar heeft de tuinaannemer het overgrote deel van de grondvoorbereidingswerken al uitgevoerd zodat ik mijn planten kan beginnen uitzetten. Dit blijkt niet mee te vallen : slechts een deel is al geleverd en het is hard  werken om de bakken te vullen met 5 planten van dit, 5 van dat, 2 van dit enz. en deze dan telkens over de glibberige, houten terrassen te sleuren om de plantjes op de juiste plaats te krijgen. Tegen de middag komt de vrachtwagen toe met de rest van de planten : 15 Zweedse karren vol met vaste planten en siergrassen ! Ik werk dapper verder, maar het vordert traag. Ik heb het onderschat en bovendien begint het nu echt goed te regenen. Om 17 uur hou ik het voor bekeken want ik voel me als een verzopen kat. De tuinaannemer stopt de laatste plantjes die ik heb uitgezet in de grond en wil dan ook naar huis. Maandag zal ik er opnieuw staan.


Eindelijk thuis, zijn Kristof en de kinderen al naar het IKA waar de vernissage is gestart. Ik neem een heet bad om me wat op te warmen en mijn pijnlijke gewrichten te verwennen. Na een uurtje sta ik op de receptie . Prachtig ! Het niveau van het eindejaarswerk van de fotografiestudenten ligt erg hoog! Ik neem me voor om dit weekend nog ‘es rustig te komen genieten; nu zijn er teveel mensen waar ik een babbeltje mee wil slaan. Na veel geconverseer, waarbij uiteraard het intellectueel gehalte daalt naarmate de avond en het drankverbruik vordert, stappen we naar huis.

Verdorie, dat dagboek zal dan maar voor morgenochtend zijn !

woensdag 4 juni 
Wakker worden met twee prinsesjes in je bed, met getjilp van een bos vol vogeltjes op de achtergrond....zalig! Als Kristof in het buitenland is, slapen onze dochters bij mij: eentje op een matras naast mijn bed en eentje in mijn bed. Iedere ochtend word er dan lekker geknuffeld.

Om 8u10 breng ik hen naar school en dat is slechts 2 minuutjes stappen. De geneugten van wonen in de stad ! Mijn auto ziet nog nauwelijks het daglicht. Bakker, slager, vis- en groenteboer, drogisterij, stomerij....in de stad heb je alles binnen fiets- of wandelbereik. Ook voor de nevenactiviteiten van de kinderen hoeft de auto bijna niet meer : ik ben geen mama alias chauffeur. Toen ik enkele jaren geleden samen met enkele vrienden o.a. het project ‘Stad van mijn dromen’ uitwerkte voor de Jonge Kamer (JCI), een lessenpakket voor de lagere school dat kinderen de functies van de stad leerde ontdekken en kaderde in onze ijver om Mechelen in een beter daglicht te stellen, wist ik wel wat een leuke -en rustige!- woonplaats de stad wel kan zijn.

Tegen de middag komen ze met de schoolrij naar huis en dan staat de Lasagna, zoals iedere woensdag, in al z’n warmte op hen te wachten.

Om 14 uur fiets ik met Siska naar het conservatorium voor notenleer. Anke zit intussen al ijverig haar examens, die volgende maandag starten, voor te bereiden. Fantastisch zo’n student in huis; zit pas in het 5de leerjaar en werkt zich zelfstandig naar een prachtig eindresultaat toe. Tegen halfvier gaan we samen Siska afhalen en gaat Anke naar dictieles. In de tussentijd werk ik achter mijn computer.

En om 18 uur staat de kinderoppas er want ik heb keramiekles en Kristof is in Madrid.

De kinderen vinden het spannend want ze krijgen een nieuw gezicht te zien, een laatstejaarsstudent Geschiedenis, zoon van vrienden. Joepie ! een (knappe) jongen, denkt Siska, een mooie testcase. En testen zal ze hem, want de hele trukendoos wordt bovengehaald – hoor ik nadien – om de boel op stelten te zetten en niet te hoeven slapen. Gelukkig kan deze kerel aan haar charmes weerstaan en slaapt ze min of meer tijdig in.

In de keramiekklas stijgt intussen de spanning met de minuut; vooral bij mij. Nu mag er echt niets meer mislopen bij het glazuren of in de oven of ik sta volgende week met lege handen.  Mijn leraar ziet dit blijkbaar niet meer goedkomen, maar dankzij de steun van een lieve medestudent-vriendin blijf ik de moed erin houden. Niet denken, gewoon doen. Thuisgekomen blijf ik nog tot 1uur in mijn atelier doorwerken : leuk toch zo’n vrijetijdsbesteding ?

dinsdag 3 juni 
De derde dag al dat ik mijn ‘avonturen’ beschrijf op Caroline’s website. Wat me eerst een gekke opdracht leek, waar ik weerom tegen-beter-weten-in was ingetuimeld, is me tot nu aardig gelukt 

Alleen, ik leid het leven van een gezonde en actieve Vlaamse madam met een interessante job met veel opdrachten, toffe kinderen, een lieve man, hobby’s die momenteel wat uit de hand lopen (qua tijdsbestek)...alles erop en eraan, kortom, ik ben gelukkig. Is iemand daar überhaupt in geïnteresseerd?

Deze voormiddag was ik bij een klant voor de oplevering van de tuinwerf : een klein koertje van 6 bij 4 meter met een doorgang. De eigenares, een licht gehandicapte en alleenstaande dame, heeft de moed gehad om –tegen de regels van de buurt, waar ze woont, in – een tuinontwerper aan te spreken om van deze kleine oppervlakte iets leuk te maken, zodat ook zij op mooie dagen buiten kan genieten. Klein, maar schattig is het geworden, met 2 geleide sierperelaars langs de ene tuinmuur, een rond terras in gebakken kleiklinkers, muren in een vrolijke kleur, een rozenboog en een vrij gevarieerde beplanting. De realisatie van de tuin was voor deze dame zeker geen makkelijke periode. Ik voelde vaak achterdocht, maar heb uiteindelijk toch het vertrouwen gekregen van iemand die al haar hele leven tegenslag na tegenslag heeft gekend en herhaaldelijk door haar omgeving werd teleurgesteld.  Vandaag word ik stil als ik haar verhaal hoor, dacht dat dit enkel in droeve boeken of films mogelijk was en voel warmte voor deze kleine, dappere vrouw. Als ik na 2 uren huiswaarts rijd, blij dat ik haar een leuk tuintje heb kunnen afleveren, bedenk ik dat zij minstens een bos bloemen van mij verdient.

Thuisgekomen ben ik net op tijd om mijn ventje uit te wuiven op weg naar de luchthaven voor Madrid. We zijn hem weer kwijt voor enkele dagen. Alles went.

Een namiddag goed doorwerken; als Anke thuiskomt van school, luister ik naar haar verhaal van die dag en om 17 uur ga ik met de fiets inkopen doen bij de groenteboer en daarna Siska ophalen aan het conservatorium, na de balletles.

Na het avondeten krijg ik nog een aannemer over de vloer die voor mij een tuin met veel constructies zal uitvoeren in Brussel; hij wil de technische kant nog eens doornemen. Toffe kerel, pakt de zaken grondig en doordacht aan; een Pool met zijn eigen zaak. Die zal nog voor mij mogen werken.

Om 22 uur ben ik doodmoe en ga een bad nemen. Saaie dag? hoort er ook bij.

maandag 2 juni
Opgestaan met een licht vakantiegevoel; de kinderen hebben geen school en kunnen lekker uitslapen na het beladen weekend, de zon schijnt en belooft een warme dag. Om 6u30 zit ik al in het aanschijn van mijn goeie vriend Mac, die me de mails van de afgelopen dagen voorschotelt.

Wat ben ik gelukkig niet meer met PC te hoeven werken; mijn man ontvangt zo’n 300 mails per dag, waarvan meer dan de helft met onderwerpen als : ‘Wanna be a stud?’, ‘Viagra’, ... sinds ik op dit mooie design-ding kan tokkelen, is die hele gore wereld me vergeten.

Na enkele uurtjes werken: afspraken regelen, voorbereidingen treffen voor een werf die deze week wordt opgestart, kleuren kiezen voor metalen plantbakken voor een daktuin te Mechelen, rijd ik met mijn jongste dochter op de fiets naar de dermatoloog voor mijn jaarlijkse melanomencontrole. Laatst hoorde ik op de radio een dermatoloog verklaren hoezeer wij nog steeds de gevaren van de zon onderschatten. We zouden dagelijks enkele keren moeten smeren tegen Aurora’s stralen, maar doet u dat aan het begin van een zonnige werkdag ? De dokter vindt niets en dus zit ik ’s middags met man en kinderen en zonder schuldgevoel op een zonnig terrasje te lunchen. Vanitas !

Om 14u heb ik een afspraak te Laken bij een nieuwe klant. Interessante ontmoeting en weerom een heerlijke uitdaging : een huis uit de Interbellum periode, de tuin zal een samenspel worden van natuur tegenover ruwe, maar artificiële materialen, een neerslag van de wulpsheid van de grootstad gedwongen in het keurslijf van het dagelijkse ritme.

Om 18u maak ik het lievelingskostje van onze meisjes en hun babysit klaar: worstjes met appelmoes. Op maandag gaan Kristof en ik samen naar het Instituut voor Kunsten en Ambachten (IKA). Kristof volgt al 5 jaar fotografie en ik keramiek. Eind deze week heeft manlief examen voor de jury. Ik heb daarnet zijn eindwerk gezien en ben sprakeloos; op 13 juni is het mijn beurt en het is al weken paniek van de bovenste plank. Het porselein lukt niet, zelfs niet in de gasoven, zelfs niet op lagere temperaturen, zelfs niet de speciale soorten overal in Europa aangekocht...nu blijkt iemand een gelijkaardige decoratie voor haar vaatwerk te hebben bedacht als ik....het bladgoud dat ik op één van mijn grotere werken wil leggen, is verdomd moeilijk te hanteren, een ander werk is slecht geglazuurd....help ! : la tempête souffle dans mes nerfs...!

Rond 22u ga ik naar huis om nog wat te werken terwijl Kristof al met de vrienden in de bruine kroeg zit om over politiek en fotografie te leuteren. Zalig zijn de mannen, van geest !

zondag 1 juni
Om 5 uur word ik gewekt door een bende kraaien. Een nieuw deuntje op onze zonsopgang- imiterende- wekker? Nee, dit zijn de lokale ochtendterroristen in ‘Domaine d’Ecuseaux’, een ‘Chambres d’hôtes de charme en coeur de Bourgogne’. We zijn hier vrijdagavond laat toegekomen om in het weekend de Communie van mijn neefje en nichtje te vieren.

Mijn broer is zo’n 10 jaar geleden met zijn echtgenote naar deze streek verhuisd voor zijn werk. Intussen heeft hij een oude smidse met huis en stallingen gerenoveerd boven op een heuvel te Ste-Colombe en zijn gezin is volledig ingeburgerd in deze prachtige omgeving en in het leven op z’n Frans.

Om 11 uur stap ik met mijn gezin de kerk St Lazare van Avallon binnen waar nichtje Sarah samen met andere lotgenoten vroom haar vormselkaars probeert recht te houden onder het prevelen van gebedjes. De dienst blijkt een echte attractie : de kerk zit afgeladen vol met voor de helft gelovigen die luidop meebidden en -zingen, terwijl de andere helft zich niet stoort aan de boodschap van de priester, maar geanimeerd babbelt met andere parochianen. Een jong koppel zit complexloos te zoenen en een man maakt foto’s van elkeen die hij kent in de kerk. Een complete kakofonie waarbij de priester zijn duit in het zakje doet door met hoge, geëmotioneerde stem : ‘Seigneur, Seigneur, la tempête a soufflé !’ te roepen. Mijn man merkt op dat enkel nog een toog ontbreekt om het feest af te maken. Amen !

Na deze amusante dienst moeten de communicantjes in groep en in hun witte paterspij poseren op de trappen van de kerk voor de tientallen fotografen die dankzij de digitale camera niet kijken op een shot minder of meer. Mijn dochters en ikzelf genieten van dit spektakel. Mijn man maakt er foto’s van met zijn analoge apparaat.

En dan is het feest in de tuinen van de smidse voor familie en vrienden : veel champagne, lekkere wijn en een koud buffet klaargestoomd door schoonzus en de oma’s. Rond 16 uur muizen wij er tussenuit, want er staat ons nog 600 Km autorijden te wachten.  Dat verloopt vlot ; om 20u30 arriveren we in een zwoel Mechelen en besluiten nog een hapje te eten op de Vismarkt, waar het gonst van het gekeuvel van Mechelse Bourgondiërs die verdomd goed weten wat leven als een god in Frankrijk betekent binnen onze landsgrenzen!