Ik kom thuis en open mijn bus. Ze zien er niet alleen goed uit, deze mensen, ze zijn ook intelligent en hebben glansrijke carrières. Pop-icoon, voorzitter cluster het groene Neteland, germaanse filologie gestudeerd, verkeersdeskundige, enz. Waauw! Dat sommigen de op het kaartje prijkende studie aanvatten, maar geen diploma op zak hebben, daar malen we niet om. Dat is bijzaak. Zolang de profilering maar goed is.

Beste kiezer, het spijt me, maar ik voldoe geenszins aan uw (door reclamebureaus keurig vooropgestelde) verwachtingen. Ik ben een vrouw van 32 met overgewicht en een dubbele kin. Een stralende glimlach heb ik niet, daarvoor staan mijn tanden net ietsje te scheef en, stel je voor, ze zijn niet gebleekt. Ik ga maar eens om de acht weken naar de kapper en mijn coiffure ziet er meestal verwaaid uit. Ook al werk ik af en toe als docent voor de universiteit Antwerpen en de taalunie, ik ben een gewone regent. Ik heb geen vast lief, geen stralende kinderen die het goed doen op school en op de foto’s, geen eigen huis en geen volle bankrekening. Ik heb net als elke vrouw mijn maandstonden en kan dan bijzonder kribbig uit de hoek komen. Ik pulk wondjes open tot ze bloeden en heb een kast vol schoenen waarvan ik blaren krijg. Ik begin elke zin met ik omdat ik nu eenmaal geen stijlwonder ben. Ik kan u zelfs in deze cruciale campagneweek niets beloven, omdat er niets te beloven valt. Ik kan enkel nederig deelnemen aan deze verkiezingen in de hoop een stem te zijn voor mijn stadsgenoten en hun belangen zo goed mogelijk te verdedigen. En dat voor sp.a op nummerke 5.