Vandaag is er iets vreemd aan de hand. 250 euro in 2002 is niet hetzelfde als 250 euro in 2007. Met diezelfde 250 euro kan je vandaag een pak minder doen dan gisteren. En morgen kan je er nog minder mee. De prijzen stijgen razendsnel. Ga naar de supermarkt en je merkt meteen het verschil: de voedingsprijzen stijgen. Open de energiefactuur en ga vooral zitten. Je zou wel eens omver kunnen vallen. Ook de huurprijzen. Het is allemaal duurder geworden. En de gezondheidskloof tussen armen en rijken wordt groter.

Is het dan niet vreemd dat sommige politici staalhard de prijsstijgingen ontkennen. Vreemd toch, terwijl iedereen het voelt dat het leven duurder wordt. De oranje-blauwe partijen draaien liever in rondjes rond de staatshervorming.
Het is niet verwonderlijk dat het consumentenvertrouwen onder het vriespunt is gedoken. Het vertrouwen van de bedrijven daarentegen wentelt zich in de zon van de Bahama’s.

Levensduurte. Inderdaad. Het is de prijs die mensen betalen om te leven. Wij willen antwoorden bieden op de dagelijkse problemen van de mensen. Onder meer met het instrument dat het meest voor handen ligt: de indexering. Het is niet meer dan fair dat wanneer de prijzen van levensnoodzakelijke producten stijgen, ook de lonen en pensioenen automatisch stijgen. Er is een brede index, waarin prijsstijgingen van noodzakelijke producten gecompenseerd worden door dalingen van noodzakelijke producten, zoals elektro.  Dat indexsysteem moet blijven. Maar, het is ook zo en vooral, dat als de levensnoodzakelijke producten op korte tijd veel duurder worden er een snellere indexaanpassing moet volgen. Met andere woorden: ofwel moeten de lonen en pensioenen sneller stijgen, ofwel moeten de prijzen zelf onder controle gebracht worden.
Daarnaast moet de prijzencommissie elke prijsstijging in een pakket van basisproducten toetsen op haar fairheid en redelijkheid. Dat betekent dat ze meer bevoegdheden krijgt om de prijzen te reguleren. Ze moet spontaan en snel kunnen reageren op prijsstijgingen in de levensnoodzakelijke producten.

Jullie zien het: sp.a wil antwoorden bieden.  En we staan niet alleen. Ook het ABVV, samen met de andere vakbonden. Een gemeenschappelijk front trekt aan de alarmbel, om maatregelen te nemen tegen de stijgende prijzen. Samen, met de vakbonden, moeten we aan een zeel trekken. Nu, en ook in de betoging op 15 december. We hebben ons strijdlust en onze wilskracht teruggevonden. Samen.  We zijn een partij voor meer actie. Om de dingen ten goede te veranderen.