Koen T'Sijen is burgemeester van de gemeente Boechout.zaterdag 3 meiMijn laatste weblog voor Caroline. Het was prettig om elke dag je gedachten over het papier te laten glijden. En de reacties. Vanuit soms heel onverwachte hoek. Van mensen die ik al lang niet meer had gehoord. Maar steeds positief.  

Over de inhoud en de schrijfstijl. Bedankt allemaal. Ondertussen is mijn website terug geactiveerd. Ik ga proberen daar mijn weblog verder te zetten, wel iets minder intensief. Misschien moet ik ook maar eens solliciteren bij De Morgen of De Standaard als columnist. Schrijven werkt louterend. Het was ooit mijn droom journalist te worden. Jarenlang was ik woordvoerder in de Wetstraat, van de Volksunie tot spirit, van partijvoorzitters tot ministers. Met één been in de politiek, met het andere in de media. Het was een bijzonder boeiende tijd. De columns en blogs relativeren. Ze zorgen voor debat. Door mensen uit te nodigen om op haar website dagelijks te schrijven toont Caroline een openheid die essentieel is om als politiek opinieleider voortdurend in de gedachten te vernieuwen. Het brengt progressieven dichter bij elkaar.

Ik schrijf dit na een mooi avondje uit. Coverband Beri Beri speelde in de sporthal van Don Bosco een benefietconcert voor de plaatselijke scholen. Het was een wervelend optreden van Bart Peeters, Hugo Matthysen, Jan Leyers, Mark Kruithof en Ronny Mosuse. Gastoptredens van Sandrine, Gunther Neefs en Romeo Spinelli maakten het helemaal af. Dat kan alleen in Boechout. De parel van de voorkempen. Het culturele en feestgehalte in onze gemeente is toch wel hoog. In de namiddag passeer ik nog even langs de amateurkunstententoonstelling in de speelhoeve. De speelhoeve is een heilpedagogisch kinderdagverblijf voor kinderen en jongeren van 3 tot 21 jaar met een mentale of motorische handicap. Ze zetten hun lokalen open in het kader van de week van de amateurkunsten. Bijzonder sympathiek. De speelhoeve gaat volgend jaar verhuizen. Toen ik nog OCMW-voorzitter was zijn we er in geslaagd om een grond aan te kopen in het centrum van Vremde om nieuwe infrastructuur te bouwen voor de speelhoeve. Daardoor zullen er ook meer kinderen kunnen opgevangen worden. De wachtlijst weer wat kleiner. Er zijn nog wel wat centjes nodig voor de nieuwbouw. Voor wie nog een goed doel zoekt, dit is er een.

 

De dag is goed gevuld. Ik ga de dossiers voor het schepencollege van maandag al bestuderen en neem tussendoor nog wat briefwisseling door. Zoals steeds wil ik meer doen dan de tijd me toelaat. Ik heb nog een lang gesprek over de situatie bij de sociale huisvestingsmaatschappij de ideale woning. Boechout is de tweede grootste aandeelhouder. Het directiecomité heeft wel ontslag genomen na de affaire met de directeur die even voor zichzelf een sociale woning opeiste, maar ten gronde is er weinig veranderd. Donderdag is er algemene vergadering. Er moeten wat puntjes op de i gezet worden. Sociale huisvesting is te belangrijk voor de mensen om er politieke spelletjes rond te spelen, laat staan om toe te laten dat een huisvestingsmaatschappij disfunctioneert.

 

Nog even winkelen en het gras afrijden. De ontspannende huis- en tuinklussen. Tussendoor neem ik de kranten door en lees ik in Grande een artikel over een rondreis in het Italiaanse Umbrië. Het laat me op de zomerse dag al wegdromen van vakantie, in Toscane en Umbrië. Mijn lievelingsplek. Ik mijmer wat in de tuin. Een mooie dag. De zon. De muze voor poëzie.


verzonken in je heldere ogen
waait tederheid zachtjes verloren
als lieve woorden in je armen gebogen
strelend over je zoete lippen, ach
fluisterend de passie geboren
ontloken in het lief verlangen van je lach

vrijdag 2 mei
WAK. Week van de amateurkunsten. Vreemd gaan is het thema. Ik spoed me naar de opening in Theater Vooruit. De amateurkunsten vormen eigenlijk de basis van alle kunsten. Het verzamelt creativiteit, engagement en kunst in zich.

Mensen vinden er rust in, vinden zichzelf een stukje terug in het maakbare. Wat is mooi? Wat is lelijk? Iedereen ziet zijn eigen verhaal in de voorgestelde kunstwerken en elk kunstwerk vertelt zijn verhaal. De huisdokter die elke zaterdag beelden boetseert en na een jaar een prachtig beeld van vrouw met kind tentoonstelt. De aquarellen van de senioren, de borduurstukjes van de buurvrouw om de hoek, de eigenzinnige foto’s en schilderijen van een verloren gelopen jongen. Mensen zijn trots. Ze leiden me rond en overal krijg ik een deskundige uitleg. Iemand laat nog snel wat foto’s zien van kunstwerken die hij niet heeft tentoongesteld. Korte speech. Ik dank de organisatoren van de cultuurraad en uiteraard de kunstenaars. Glunderende gezichten. Morgen ga ik nog naar Vremde. We hebben de tentoonstelling opgesplitst in twee delen. De deelgemeente Vremde betrekken bij culturele activiteiten is heel belangrijk. Dat ligt bijzonder gevoelig. Vremde staat op zich. Zeg nooit Boechoutenaar tegen een Vremdenaar. Ik ben half Boechoutenaar, langs moeders kant, en half Vremdenaar, langs vaders kant. Ik kan het dus weten.

In de namiddag koop ik een nieuwe bril. Bij Vandeputte. Een internationaal befaamd bedrijf in onze gemeente inzake veiligheidskledij. Ze hebben ook al jaren een optishop. Ik kan niet kiezen. En één bril is eigenlijk te weinig. Bij het minste ongelukje val je terug op je oude bril. Ik koop er dus twee. Twee verschillende types. Volgende week zijn ze binnen. Benieuwd hoe mijn omgeving er op zal reageren.

 

Mijn oude brillen geef ik weg aan Bakstenen voor God, een ontwikkelingssamenwerkingsproject vanuit de parochie. Ze gebruiken de brillen voor Afrika. Ik ben geen parochieman, maar ik heb wel respect voor zo’n initiatieven. Ontwikkelingssamenwerking blijft belangrijk. Geen paternalisme. Wel helpen om mensen kansen te geven op eigen benen te staan. Geen afhankelijkheid. En geen economische deals. De koloniale uitbuiting van de derde wereld is één van de grootste schandvlekken van de mensheid. Ik draag twee projecten rond ontwikkelingssamenwerking in mijn hart: Artsen zonder vakantie en Ondernemers zonder grenzen. Jan Goossens is projectleider bij Artsen zonder vakantie. Jan was mijn peter bij de scouts. Als je een dierennaam krijgt bij de scouts, kies je een peter. Jan is verpleegkundige. Hij werkt samen met artsen en paramedici gratis als vrijwilliger in Afrikaanse ziekenhuizen. In Afrika kunnen erg zieke patiënten in een ziekenhuis vaak niet geholpen worden omdat de lokale artsen en verpleegkundigen onvoldoende opgeleid zijn. Daarom gaan ieder jaar meer dan 400 gespecialiseerde vrijwilligers van Artsen zonder vakantie naar Afrika om er tijdens hun vakantie gratis te werken. Zij voeren heelkundige ingrepen uit en geven al doende een intensieve praktijkopleiding aan hun Afrikaanse collega’s. Daardoor kunnen die in de toekomst zelf moeilijke medische problemen aan.

Ondernemers zonder grenzen is een initiatief van mijn goeie vriend Werner Sels en mijn schoonbroer Wim. Ondernemers Zonder Grenzen is een vereniging die door dienstverlening aan ondernemers het ondernemerschap en ontwikkeling in Afrika dichter bij elkaar wilt brengen. Zo investeren zij nu in herbebossingsprojecten in Burkina Faso. Eén van de volgende keren ga ik misschien mee naar Afrika. Ik ben al een keer in Zuid-Afrika en Mozambique geweest. De armoede gezien, de sloppenwijken bezocht. We hebben vanuit het westen iets recht te zetten.

donderdag 1 mei
Beri Beri. De Boechoutse beatles met Bart Peeters, Jan Leyers, Mark Kruithof, Hugo Matthysen en Ronny Mosuse geven twee benefietconcerten in Vremde. De opbrengst gaat naar de Jan Frans Willemsschool in Boechout en ’t Groen schooltje in Hove. 

Ik rijd naar de grote sporthal van Don Bosco in Vremde. Beri Beri treedt er vanavond op, evenals zaterdag. Ik ga zaterdag naar het concert, maar vandaag wil ik even controleren of de veiligheidsvoorschriften goed zijn opgevolgd. De vele vrijwillige medewerkers hebben echt puik werk geleverd. Nooduitgangen netjes aangeduid. Veiligheid gaat boven alles. Sinds de nood- en interventieplannen in voege zijn nodig ik alle verenigingen uit die grote manifestaties organiseren, fuiven of festivals, om vooraf alle veiligheidsmaatregelen te overlopen. Samen met de politiecommissaris en brandweercommandant. Je hoopt natuurlijk dat er nooit iets ernstigs gebeurt, maar als er iets gebeurt, wil ik achteraf kunnen zeggen dat we alle maatregelen hebben genomen die we moesten nemen om de veiligheid maximaal te garanderen. Verantwoordelijkheid nemen.

In de namiddag naar Sfinks Mundial. Op de bunderkes organiseert Sfinks een klein festival en een wereldculturenmarkt. Wereldwijd winkelen, eten en drinken. Leuk snuisteren tussen de verschillende kraampjes. Leuke kinderanimatie. Leuke muziek. Vooral Zeker Weten bekoort me. Ik koop een cd van hen. Ik zie een hoop volk. De dag loopt vlug voorbij. Ik heb niet gewerkt. Ah nee, 1 mei. Feest van de arbeid.

 

Op het nieuws de reportage over nazifeestjes in België. Blood and Honour. Gruwelijke teksten. Totaal geschifte skinheads. Het wordt hier allemaal maar toegelaten. Pure haat en racisme. Toen ik nog volksvertegenwoordiger was diende ik een wetsvoorstel in om dergelijke nazibijeenkomsten te verbieden. Het voorstel werd nog besproken in commissie, maar uiteindelijk niet meer gestemd voor het einde van de legislatuur. België en vooral Vlaanderen worden steeds vaker gebruikt als trefpunt voor bijeenkomsten van neonazistische, negationistische en racistische organisaties. Deze bewegingen waarvan Blood en Honour (Vlaanderen), Combat 18 en Bloed-Bodem-Eer-Trouw (BBET) de meest bekende zijn, prediken rassenhaat en propageren nazistische ideeën.

Wij kunnen ons hier niet bij neerleggen. Niemand kan ontkennen dat de bevrijding van de concentratiekampen in de geschiedenis van Europa en van de mensheid een zeer belangrijk scharniermoment is geweest. De overwinning van de democratische waarden op het totalitarisme van het nationaal-socialistische regime heeft een grote symboolwaarde. Het is nog steeds belangrijk te weten en niet te vergeten wat er gebeurd is, 60 jaar geleden, met name een door een Staat georganiseerde uitroeiing van bevolkingsgroepen, op grond van hun etnische of religieuze aanhorigheid. Het wetsvoorstel wil radicaal een einde stellen aan de gifstroom van haat en xenofobie. Een wettelijk verbod van neonazistische organisaties bestaat reeds in Nederland, Spanje en Duitsland. Verschillende parlementsleden hebben het wetsvoorstel of een variante er van opnieuw ingediend. Het vraagt 5 minuten politieke moed om het voorstel tot verbod op neonazistische en negationistische organisaties in het parlement te stemmen. Ik vraag geen auteursrechten.

woensdag 30 april
Email. Ik krijg er op een drukke dag gemakkelijk zo’n 70 binnen. Veel om te deleten. Vroeger wachten de mensen geduldig gemakkelijk een week of twee vooraleer ze een antwoord kregen op een brief. Nu moet het binnen de 24 uur.

Dat lukt niet. Het medium werkt verslavend. Ik kuis er vandaag veel op. Slechts één vergadering. Personeelskwesties. De grote personeelshervorming op het gemeentehuis loopt niet van een leien dakje. Een paar vacatures geraken niet ingevuld. De krapte op de arbeidsmarkt. De grote vakbonden hebben aan de vooravond van 1 mei en Rerum Novarum de geweldige luxe om niet te moeten spreken over hoge werkloosheidscijfers. Ik hoop dat ze van die ruimte gebruik maken om gedurfde en nieuwe visies te formuleren voor het arbeidersvolk. Of gewoon het volk. Want zijn we niet allemaal arbeiders? In geen enkele revolutie heeft het proletariaat zichzelf opgeheven en de klassentegenstellingen vernietigt. Zelfs in Cuba niet. De kloof tussen arm en rijk groeit. De koopkracht verstevigen is een noodzaak, maar geen gemeenschappelijk sokkel. Voor mensen met een laag inkomen betekent 1% meer, rijkdom. Voor de happy few is het zakgeld. Het moet gaan over gelijke kansen in deze wereld, want gelijkheid is een utopie. Een werkloosheidssysteem zonder individuele begeleiding is waardeloos. Een eeuwig vangnet is dat ook. Het degradeert het sociaal leven van mensen. Ze moeten er uit. Activering. Werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd, gekoppeld aan individuele begeleiding en hogere uitkeringen en een hoger leefloon gekoppeld aan maatschappelijke integratie, is echt niet asociaal. Het laat mensen in hun waarde én het moet hen stimuleren naar nieuwe kansen in het leven. We mogen niet toelaten dat mensen apathisch uit de samenleving stappen. Geen taboes.

Frank Vandenbroucke en Kathleen Van Brempt hebben gelijk als ze meer geld vragen voor betaalbare kinderopvang en hogere studiebeurzen. Bettina Geysen gaat nog een stap verder met gratis kinderopvang. Mensen die geen kinderopvang kunnen betalen blijven thuis, kennen geen prikkels om de arbeidsmarkt op te gaan. De emancipatie stokt. De kloof dieper. Hogere studiebeurzen. Dat gaat over kinderen gelijk aan de meet brengen in het onderwijs. Ik ben geen socialist, maar als student reeds boeide mij de ideologische discussie over marxisme, socialisme en liberalisme. Ik zit dus tussenin. Linksliberaal.

 

It ’s a beautiful day. In de namiddag nog een huwelijk voltrokken. Wie mooi is, is mooi zolang je kijkt. Wie mooi en goed is, zal mooi blijven (Sapfo). Ze zien elkaar graag. Ik zie het. ‘s Avonds met de beste vrienden naar U2 3D. Geweldig. Bono raakt me aan. Nooit ga ik het vergeten. U2 in Dublin. Ook met de beste vrienden. 24 juni 2005. Genieten. Iedereen recht bij de eerste tonen van Vertigo. In Brussel blijven ze zitten. Geef mij maar de Ieren. Bij Sunday bloody Sunday voelde je de rilling door het stadion. Ik heb nooit geloofd dat het IRA vuile terroristen zijn. Dat was een vrijheidsstrijd. Op de verkeerde manier. Met bloed en wapens. Maar de wereld keek de andere kant uit. In de boezem van de Queen. In Derry (Londonderry bestaat niet) werd ik een paar jaar geleden rondgeleid door de zoon van de burgemeester die zelf ooit werd vastgehouden als IRA-militant. Ik hoorde maar één verhaal: we willen werken aan onze toekomst. Ook daar de roep naar gelijke kansen. En zelfbeschikking. Terecht.

 

Pintje in het Sfinkscafé. Ik sms nog wat met Katrijne. Van de jeugdraad. Zonder haar bestaat de jeugdraad niet. Ze werkt aan een groot evenement in onze gemeente. Ongewoon geweldig. Een dag vol animatie voor kinderen met een handicap. Maar eerst steekt ze nog de Roefel van juni in elkaar. Eén brok engagement. Katrijne is mooi en goed. Hello Hello.

 

dinsdag 29 april
Karel Vingerhoets is een bevlogen man (Hettheatervolk). Samen met Eric en Stefanie, respectievelijk voorzitter van de beheerraad en cultuurbeleidscoördinator, willen we de culturele programmatie in Theater Vooruit structureel verankeren. Vergaderen

Het wordt nog wat watertjes doorzwemmen. Quasi zonder subsidies een theater op de planken zetten vraagt creativiteit. Karel heeft er veel moeite mee. Dat grote toneelhuizen acht communicatiemedewerkers in dienst hebben, maar geen enkele acteur. Ik ken Anke van het Toneelhuis. Toffe meid. Ze lacht. Karel maakt een belangrijk punt, maar communicatie is ook belangrijk. Het is een én én-verhaal (misschien niet voor Guy Cassiers? Ik ken Guy alleen van naam.) Na de culturele revolutie van meer cultuurparticipatie en meer cultuurspreiding, wordt het tijd voor een nieuwe revolutie: meer voor de kunstenaar. Dat verdomde statuut. Geef hen alles wat hen toekomt, ze geven het met dankbaarheid weg aan het publiek. Mijnheer, mevrouw, de kunstenaar zal de wereld niet redden, maar wel een beetje beter en mooier maken.

Ik vergader nog over Neerdorpen Klassiek. Boechout is een neerdorp, net zoals de dorpen rondom ons. We hebben een circuit van hoogstaande klassieke concerten. Ik wil meer. Meer concerten in ons theater. Misschien ook jazz, alhoewel ik zelf geen liefhebber ben van jazz. Nog niet. Nog even de koppen bijeen steken over de George Van Raemdonckkartoenale In oktober hangt deze internationale tentoonstelling van cartoons weer in onze gemeente. Thema: smaak. Tijdens de week van de smaak verhuist ze naar Lier. Ik heb Lierse schepen Els Van Weert hier van overtuigd. Leuke dingen voor de mens.

 

Tussendoor werk ik wat op gemeentelijke dossiers. Ik voed me met fruit. Stijn Bex belt me over het feit dat ik mijn ontslag heb aangeboden in het partijbestuur van de VlaamsProgressieven. Ik was de laatste drie weken niet op het partijbestuur. Het werk als burgemeester gaat voor mij voor op alles. Ik ambieer een zeer goed bestuur en dit veronderstelt een zeer intense aanwezigheid op alle vlakken. Alle projecten moeten nu op de rails gezet worden. Ik zoek dus ook wat ruimte voor mezelf en voor andere uitdagingen. Mijn regelmatige afwezigheid is ook niet correct naar die mensen die mij daar hebben verkozen en naar diegenen die er wel elke week zijn. Ik stel dus mijn mandaat ter beschikking. Uiteraard ben ik er nog voor onze partij. We hebben één van de sterkste afdelingen. Ze weten me wel te vinden. Misschien denk ik er over een half jaar anders over.

 

De politieke gedachten rollen weer binnen. Wat in de Kamer gebeurt naar aanleiding van BHV is ongezien. Het parlement wordt afgeschaft. Yves Mobutu. Het eerste wat ik denk. Wil de echte Karel De Gucht nu rechtstaan? De logebroeder heeft een duivelspact met de katholieken en daarom mag hij in Congo – overigens volledig terecht – zijn leiders schofferen, maar in België tolereert men de degradatie van de volksvertegenwoordiging tot een schimmenspel. Harde woorden aan het adres van deze regimecrisis, aan de negatie van de democratie, zijn een doekje voor het bloeden. Dit is erger dan regeren met volmachten. Toen was er nog een politiek debat. Nu kan wat moet gezegd, zelfs niet meer gezegd worden. De sp.a reageert met Caroline Gennez en Peter Vanvelthoven goed. Met meer stijl en oprechte verontwaardiging dan de extremisten. Zij zouden naar de wapens grijpen. Nee, mijnheer de eerste minister, eerst had je nog de perceptie dat er communautaire dossiers zijn en goed-bestuur-dossiers, nu is het allemaal slecht bestuur. Tijd kopen is geen optie. Onder de lat doorgaan, plat op de buik of de stekker eruit, dat is de keuze, dat is uw lot. Gevolg van Westvlaamse koppigheid en van verkeerde strategische keuzes, vanaf dag 1 na de verkiezingen. Maar ik hou mijn hart vast, want de Vlaamse Sociaal Progressieven zijn nog niet klaar voor verkiezingen. Op 40 dagen kan er echter heel veel.  

 

Ik mail nog met een heel goede vriendin. Ze leest mijn laatste gedicht. Wat vind je er van? “Mijn woorden zouden enkel maar de schoonheid van je gedicht besmeuren.” Ik bloos. ’s Avonds speel ik een uurtje squash met een heel goede vriend. Ik verlies. 

maandag 28 april
Drukke dag. Altijd maandag. Daarom maandag waarschijnlijk. Om 8.00 reeds ontvang ik de organisator van Beachtown. Boechout krijgt drie maanden lang, van juni tot augustus, zijn eigen strand. 

Beachvolley, beachtsoccer, beachtennis, … in een caraïbische sfeer. De inwoners van de gemeente kunnen er gratis komen sporten. Ik heb er een goed gevoel bij. Sport voor allen, we zetten met onze bestuursploeg het beleid van Vlaams minister Bert Anciaux gewoon om in de praktijk. Ook voor het cultuurbeleid trouwens. Op een recordtempo hebben we in onze gemeente een cultuurbeleidscoördinator aangeworven, een theater en een gemeenschapscentrum gerealiseerd en een cultuurbeleidsplan geschreven. Ongeveer 62.000 euro aan Vlaamse subsidies is ons deel. Het zal een geweldige dynamiek geven aan ‘Boechout cultuurdorp’. ’s Avonds word ik op de gemeenteraad hierover nog geïnterpelleerd door Elsje Heremans van Groen!. Aanstormend politiek talent, ik mag haar wel. Tussendoor nog even gebeld met de adviseurs van de minister over de subsidies voor het Sfinksfestival.De procedure is nog aan het lopen. Maar Bert draagt het Sfinksfestival in zijn hart. Dat weet ik. Het festival is het toonbeeld van interculturele ontmoeting. De wereld gaat voor je open. Sfinks zou kunnen uitgroeien tot een soort van ambassadeur van de diversiteit in Vlaanderen, is mijn mening. Ik hoop stilletjes op hetzelfde bedrag als vorig jaar: 120.000 euro.

Niet alleen de zachte sectoren liggen me. Nog voor de middag een werkvergadering over openbare werken en een ondertekening van een notariële akte om de Vremdese parochiezaal over te nemen met de gemeente. Patrimonium. Een duur woord als het over gemeentebeleid gaat. Maar de Vremdese verenigingen zullen er wel bij varen. Voor het wekelijkse schepencollege begint en we naar de gemeenteraad trekken, spring ik nog even binnen in rusthuis Stracke voor de viering van een briljanten bruiloft. 65 jaar huwelijk, juist ja. De mensen zijn in hun nopjes. Ik kus de bruid, overhandig een gouden medaille namens de koning en spreek de feestvierders toe. Warmte. Een drankje en een hapje, en weer weg. Op de achtergrond mooie pianomuziek. Ik doe dat graag omdat het een uitstekende gelegenheid is om te horen wat er zoal leeft bij de mensen. De felicitatiebrief van de koning lees ik altijd zeer plechtig voor. Dat vind ik belangrijk, alhoewel ik zelf in hart en nieren een republikein ben. Ik heb niets tegen Albert en Paola en de hele gekke familie, maar principieel, vind ik, moet een staatshoofd verkozen worden door het volk. De monarchie is een vorm van zacht despotisme. De koningsportretten hangen nog wel in de raadzaal van het gemeentehuis, maar op mijn kabinet heb ik ze laten weghalen. Dan liever wat kunst van de Boechoutse schilder Jan Cockx of de cartoenist George Van Raemdonck .

 

De gemeenteraad verloopt vlot. Mijn fractie, Ilse, Stine en Rudi delen suikerbonen uit. De geboorte van de VlaamsProgressieven is nu ook een feit in Boechout. Exit spirit. De felste discussie op de raad gaat over de paraatheid van ons brandweerkorps en de oprichting van een brandweervoorpost in onze gemeente naar aanleiding van een hevige brand in Vremde. De veiligheid van mijn inwoners staat zeer hoog op mijn agenda. Ik geef de oppositie lik op stuk. Ze kennen hun dossier niet. Ze proberen politieke munt te slaan met loze beweringen over de te late interventie van de brandweer. De brandweercommandant is aanwezig en veegt met zijn technische uitleg alle twijfels weg: ons brandweerkorps is een van de meest efficiënte. Ik werk door op het dossier van de oprichting van een brandweervoorpost, destijds tegengehouden door gouverneur Paulus omdat het dossier van mijn voorganger niet in orde was. Ik heb de nieuwe gouverneur Berx op het afscheidsfeestje van Camille er al even over aangesproken. Informele contacten zijn bijzonder belangrijk in de politieke wereld. Ik vind het fijn voor Cathy dat ze gouverneur is. Ik bezorg haar morgen onmiddellijk mijn felicitaties. 

zondag 27 april
Alle vrouwen aan de macht. Zondagnamiddag: communiefeest van ons Liesje, mijn nichtje. Toen ik burgemeester van Boechout werd, huilde ze. Want ze zou Koen nog maar heel weinig zien

Ik zou mijn huis – waar ze zelf een jaar heeft gewoond met mama, papa en haar zus Femke - moeten verkopen en op het gemeentehuis gaan wonen. Maar ze was ook wat trots, want ik werd koning van Boechout. Als ik dat zelf zou zeggen, klinkt het pretentieus, als ons Liesje dat zegt, is het schattig.

 

Ik praat heel veel, bijna heel de middag, met Luc. Luc is de schoonbroer van mijn schoonbroer en vader van vier kinderen. Zijn vrouw Hilde is enkele maanden geleden gestorven aan kanker. Net geen 40. Ik was van ver betrokken. De dag van de begrafenis heb ik gehuild. Van woede en machteloosheid. Waarom toch? Zo onrechtvaardig. Iedereen kent de confrontatie met zulke momenten. Ik dacht die dag heel erg aan mijn moemoe. Ze is ook heengegaan van dat zwarte beest. Veel te jong. Ik kwam elke dag bij haar toen ik in de lagere school zat. We aten elke middag samen. Toen ze ziek werd bracht ik elke dag haar middageten aan bed. Het afscheid van mijn moemoe, de beste moemoe van de wereld, staat nog altijd op mijn netvlies gebrand. Ik geef elk jaar een gift aan Kom tegen Kanker. Ik vind dat iedereen die genoeg verdient dat zou moeten doen.

 

Luc sprak over politiek met mij. Het was heel aangenaam (dat is niet altijd zo als mensen over politiek met mij spreken). Hij had een heel open visie. Opgegroeid in een CD&V-gezin begreep hij niet dat een partij als de CD&V zich vastreed in communautaire discussies, terwijl er zo veel maatschappelijke problemen om meer aandacht en beleidskracht vragen. Ook Paars had zijn verantwoordelijkheid niet genomen om, zeg maar B-H-V op te lossen. De problemen van de mensen liggen echter wel elders. CD&V moet kiezen: verglijden in de marginale niche van het communautaire opbod en de hielen blijven likken van N-VA, of zich opnieuw ontpoppen tot een staatspartij met een krachtig sociaal-economisch programma en een gezonde, realistische visie op staatshervorming. De partij is verdeeld. Dat leer ik uit de vele gesprekken met CD&V’ers in mijn regio. Leterme kan het niet. Maar conservatief rechts zal willens nillens willen bewijzen dat ze een alternatief kunnen vormen. Het zal het alternatief van het wantrouwen zijn, van het slecht bestuur. De krantencommentatoren durven nog niet helemaal voluit gaan, maar de vraag is nu reeds relevant: Leterme, wie gelooft nog dat dit goed bestuur is? Het is een kwestie van tijd. De leider zijn van een Davidsfondsparlement met geld op overschot is nog altijd iets anders dan een federatie leiden van verschillende gemeenschappen, budgettair geconfronteerd met de uitwassen van een historische CVP-schuldenberg. Maar het communiefeest was plezant. Ik had een mooie armband voor Liesje gekocht. De familie was deze zondag even belangrijker. Ik ben dus niet op het voetbaltornooi van de Jins geraakt. Maar ze zullen het me vergeven.

Mijn scoutsgroep, de 31ste VVKS, bestaat 75 jaar. Zaterdagavond hebben we in de schaduw van onze molen kampvuur gehouden. Daar ben ik heel de avond uit volle longen gaan meezingen, van ‘een scout dat is een jongen’ … ik was daar niet als burgemeester, maar als behulpzame panda. Het avondlied, hand-in-hand met iedereen, gaf dat gevoel van vriendschap en verbondenheid dat je niet kan beschrijven. De sterren fonkelden net iets harder. Een scout is een jongen en een meisje, in vogelvlucht voor een wereld die niet luchtledig is. Alle vrouwen en mannen aan de macht. Toen Caroline me vroeg om deze week dagelijks iets op haar weblog te schrijven, dacht ik, maar Caroline toch, nu bijna alle partijvoorzitters vrouwen zijn moeten de mannen zich met al hun commentaren terugtrekken. Verplicht! Gelijke kansen betekent na zovele jaren alle vrouwen aan de macht. Maar ik ben vereerd dat je het gevraagd hebt. Ik zal wel iets vrouwelijks in me hebben, denk ik dan naïef.