De wachtlijsten in de zorg geraken niet weggewerkt, verplegers hebben nauwelijks nog de tijd om ‘dag’ te zeggen, een gips heb je in enkele uren als je je arm breekt, terwijl jongeren pas na maanden hulp krijgen als ze overwegen uit het leven te stappen... Karin Jiroflée en Hannelore Goeman gaan poolshoogte nemen in de zorgsector en brengen hier de volgende weken verslag uit van hun ervaringen. 

Ik spreek af met Mike. Mike werkt als begeleider binnen het project beschut wonen van het Psycho – Sociaal Centrum (PSC) Sint Alexius in Elsene. Dit centrum biedt sociale opvang en begeleiding. 

Ik wist niet juist wat te verwachten, maar ben ergens verbaasd om op zo’n mooie, rustige plek terecht te komen.

Met @HanneloreGoeman op bezoek bij Psycho – Sociaal Centrum (PSC) Sint Alexius in Elsene

Mike is naast begeleider ook coördinator van kunstorganisatie KAOS. KAOS ontwikkelt artistieke projecten met kunstenaars die al dan niet een psychische kwetsbaarheid hebben. Het brengt kunst en psychiatrie samen en wil het negatieve beeld rond psychiatrie veranderen. St-Alexius heeft een unieke samenwerking met KAOS op poten gezet.

Het project begon kleinschalig met tentoonstellingen in het prachtig gerenoveerd achterhuis van de kantoren van Beschut Wonen. Vandaag treden zo veel mogelijk buiten de muren van het centrum en organiseren ze op locatie tentoonstellingen, concerten en zelfs een modeshow. De kunstwerken die je ziet, werden gecreëerd door mensen met of zonder psychische kwetsbaarheid. De bezoekers weten niet wie wat heeft gemaakt. Zo zijn ze verrast door de kwaliteit van de werken, zonder de achtergrond te kennen. Bedoeling is om zo het stigma dat kleeft aan mensen met een psychische kwetsbaarheid weg te nemen of op zijn minst in vraag te stellen.

Mike laat mij geweldige kunstwerken zien en vertelt honderduit over de kunstenaarsresidentie: “In één van onze gemeenschapshuizen is een kamer waar internationale kunstenaars tijdelijk kunnen wonen. Ze maken gebruik van het gedeelde atelier. Zo leven en werken ze echt samen met de bewoners. Één van de pioniers in dit project is fotografe Milou Abel. Zij kwam hier voor het eerst in 2015, maar spreekt ook vandaag nog vaak af met de bewoners. Ze duiken ook geregeld op in haar werk. Met sommige bewoners is ze echt bevriend geraakt”.

Als ik de deur achter me dicht sla, staat er een brede glimlach op mijn gezicht. Wat een warm nest, wat een liefde en zorg voor elkaar, wat goed dat dit bestaat.