De Gucht en Di Rupo kibbelden het afgelopen weekend over Caterpillar en de 1400 jobs die daar verdwijnen. Volgens Di Rupo heeft Europa geen samenhangend industrieel beleid. De Gucht kaatste de bal terug door te beweren dat lidstaten meer moeten inzetten op innovatie en ontwikkeling van nieuwe producten in de lidstaten. We hebben dit weekend dus vooral een rondje ‘zwartepieten’ achter de rug.

De Gucht heeft de macht om jobs te redden en te creëren. Hij kan ten minste moeite doen.

Dat levert ons helaas niets op, terwijl het toch absoluut noodzakelijk is om de armlastige Europese economie terug op het spoor te krijgen. De macht die de Europese Commissie daarbij heeft, is niet te onderschatten en vooral niet weg te wuiven door lidstaten te beschuldigen dat ze niet innovatief genoeg zijn. Zelfs innovatie en de ontwikkeling van nieuwe producten is geen zaak meer van lidstaten, maar gebeurt door samenwerking tussen verschillende bedrijven die over de hele Unie verspreid zijn.

We zouden bovendien al een eind op weg zijn als Europees Commissaris De Gucht werk maakt van eerlijke handels- en investeringsakkoorden in plaats van zijn liberaliseringsdroom door de Europese strot te rammen. Zo ligt er vandaag een investeringsakkoord met China op de tafel van de Europese Commissie. Net zoals voor de regeling met de Wereldhandelsorganisatie over ‘openbare aanbestedingen’ merken we dat buitenlandse investeerders in Europa veel meer vrijheid krijgen dan Europese investeerders. In januari nog kloeg Wim Hoeckman, ceo van de grootste staalconstructeur van ons land, Victor Buyck Steel Construction, er tijdens de naweeën van het Arcelor Mittal-débacle nog over dat ‘vrije handel’ ons jobs kost. In de Antwerpse haven werd voor de bouw van vier sluisdeuren en twee bruggen gekozen voor een Chinese importeur. Die was 8 miljoen goedkoper dan de Belgische kandidaat, een pak geld op het totale kostplaatje van 35 miljoen euro. Maar de Chinezen creëren hier geen jobs, integendeel, ze laten jobs verloren gaan. Dat moeten wij, ondermeer via de sociale zekerheid, betalen. Mocht er gekozen zijn voor een Belgische producent, dan zou er 14 miljoen teruggevloeid zijn naar de Belgische economie via de personen- en winstbelastingen, zouden er banen behouden zijn, en zou er veel minder CO2-uitstoot zijn ten gevolge van het transport van China naar Antwerpen. Een besparing van 8 miljoen op de openbare aanbesteding, kost de gemeenschap dus minstens 6 miljoen. Of om het anders te stellen: waar het systeem van De Gucht winst creëert voor een privé-bedrijf, zorgt het voor gigantische kosten voor de gemeenschap, kosten die véél hoger zijn dan de winsten voor het privé-bedrijf. Waar zijn we in godsnaam mee bezig? Dat is het model dat De Gucht verdedigt. Letterlijk, want Hoeckman liet weten dat hij in een gesprek met het kabinet van De Gucht de raad kreeg om te delocaliseren naar een land buiten de Unie. Die uitspraak is wat onder de radar verdwenen, maar toont haarscherp aan dat het liberaliseringsmodel van De Gucht mee verantwoordelijk is voor de economische rampspoed in de Unie.

Zo zijn er nog wel argumenten te bedenken waaruit blijkt dat een eerlijker Europees beleid banen zou kunnen redden en zelfs kan creëren in de lidstaten, of het nu gaat om banen in de oude industrie of in de innovatieve sectoren. Europa heeft wellicht de strengste milieunormen ter wereld, een vaststelling die vaak gebruikt wordt als het gaat om het verlies van jobs. Onze milieunormen zijn te hoog! Nu weet het kleinste kind inmiddels dat de industrie van de toekomst een duurzame industrie moet zijn, willen we niet met z’n allen kopje onder gaan. Dat is niet eens een ideologische discussie, maar een wetenschappelijk feit. Alleen, die strenge milieunormen gelden enkel voor producten die in Europa geproduceerd worden. Import valt niet onder die strenge milieunormen. Dan is het niet verwonderlijk dat de vervuilende Chinese industrieën goedkopere producten kunnen leveren. De strenge Europese normen - die ons wereldwijd een voorsprong kunnen bieden in de ontwikkeling van de industrie van de toekomst - moeten uiteraard ook van toepassing zijn op importartikelen. Dat is de bevoegdheid van De Gucht als hij weer handelsakkoorden gaat afsluiten. Ja, jullie mogen importeren, maar het moet wel op onze voorwaarden gebeuren en onder onze regelgeving en wetgeving. Ja, jullie mogen hier investeren, als wij onder dezelfde voorwaarden bij jullie mogen investeren. De Gucht moet de zwartepiet dus niet doorschuiven naar Di Rupo, maar zelf gebruik maken van de macht waarover hij beschikt om Europese jobs te redden en Europese jobs te creëren. Dat ontslaat de lidstaten uiteraard niet van hun verantwoordelijkheid, maar het toont wel aan dat De Gucht zich niet moet verstoppen achter zijn bureau in het Berlaymontgebouw om alle verantwoordelijkheid bij de Belgische premier te leggen. Die kan de Europese regels niet veranderen. De Gucht wel. Hij kan ten minste moeite doen.