«Ik heb me vaak alleen gevoeld» Tienduizend socialisten zagen haar zondag in de Zoo een traan wegpinken - haar eerste publieke traan sinds ze twee jaar geleden voorzitster werd. Nochtans was het om te huilen, de lijdensweg die Caroline Gennez (33) sindsdien is gegaan. Hoe feller ze zich weerde, hoe dieper haar sp.a zakte in de peilingen en hoe harder de oude olifanten van de partij op haar inbeukten - lomp was ze. Maar zie, daar in de Zoo klaarde de hemel uit. Loopt het dan toch nog goed af, met die babyolifant als symbool van de ommekeer? «Kai-Mook is een socialist.»

Is het tij voor de sp.a alsnog aan het keren? In de Zoo proefde je voorzichtig optimisme en in de peilingen is uw vrije val gestuit.

«Ik hoop dat die peilingen andermaal de grootste verliezers van de verkiezingen worden. De jongste weken voel ik opnieuw meer sympathie voor de sp.a, maar wat mag je verwachten als zelfs de grootste partij in Vlaanderen amper boven de 20% uitkomt? Ik hoed me voor prognoses, want verkiezingen zijn nooit onvoorspelbaarder geweest dan nu. En we zitten in de hoek waar de klappen vallen. Dat we de geliefkoosde boksbal zijn van Dewinter, Dedecker en De Wever - soit, dat beschouw ik nog als een compliment. Wrang wordt het pas als je ook de boksbal wordt van andere progressieve partijen. Heel sympathiek hoor, als de PVDA zondag 2% haalt en de SLP 3%, maar wat koop je daarvoor, als man in de straat? Niks. Ook Groen! richt zijn pijlen op ons, meer dan op de asocialen.»

Wie zijn dat, de asocialen?
«Lijst Dedecker natuurlijk, en onder druk van de vunzige praat van Dedecker is ook Open Vld ver doorgeschoten. Plots neigen die weer naar de recepten van de jaren '80 die elders in de wereld nochtans ten grave zijn gedragen: winstmaximalisatie, liberalisering, vrije toplonen, ongebreidelde concurrentie. Wat hoor ik Somers, Van Mechelen en De Gucht nu roepen? 'Maak het openbaar vervoer duurder! Snoei in het gezondheidsbudget! Commercialiseer de zorgsector!' Open Vld heeft zich jarenlang een progressief jasje aangemeten, maar alleen de voering was paars, blijkt nu. De buitenkant slaat weer donkerblauw uit, zoals vroeger.»

In 2007 koos de paarse kiezer massaal voor Open Vld ten koste van sp.a. Denkt u dat zich zondag het omgekeerde voordoet?
«Dat kan ik maar hopen. 't Is in elk geval paniek bij de liberalen. Out of the blue halen ze Verhofstadt nog snel van stal - de man die in al zijn wijsheid op zijn Europese wolk zat en nochtans gezegd had dat hij zich niet meer zou moeien met de Belgische of de Vlaamse politiek. Het doet me denken aan een ex-lief dat zegt dat je hem een tijd niet meer zal horen, maar dat de volgende dag toch alweer aan de lijn hangt.»

Ik hoop dat de peilingen WEER de grootste verliezers van de KIESSTRIJD

Van verzameld links tot verzameld rechts, u bent van iedereen de boksbal, zegt u. Maar niemand heeft harder op u geslagen dan uw eigen partijgenoten. Tobback & co trompetterden erop los en de jonge garde liet begaan.
«Ze hebben intussen ook bekend dat ze mij noch de partij daarmee een dienst hebben bewezen. Ik heb de jongste twee jaar vaak gedacht: 'Dju, mijn ego is niet groot genoeg voor de toppolitiek.' Toch niet in vergelijking met dat van anderen. Het voordeel daarvan is dat ik niet rancuneus ben. Het is ook niet zo dat ik continu eenzaam ben geweest, maar ik heb me wel vaak alleen gevoeld, daar in de frontlijn. Ik zie de kogels beter afkomen, nu.»

U bent een taaie brok, is gebleken. Louis Tobback noemt u nochtans een braaf meiske.
«Zo zie ik mezelf niet. Niet als een braaf meiske, maar ook niet als de bitch van de Wetstraat. Die ambitie heb ik niet. Ik wil een heel gewone mens blijven in de ongewone wereld die de politiek is. Misschien klinkt dat naïef, maar als ik ooit cynisch word, zeg het me dan - dan stop ik. Ik ben in die twee jaar als voorzitster zelfs milder geworden. Vroeger floepte ik eruit wat ik over iemand dacht. Nu draai ik twee keer mijn tong voor ik nog een uppercut uitdeel. (Lacht) Tenzij de man of de vrouw in kwestie het verdient, natuurlijk.»

Zou u er graag vanaf zijn, van dat voorzitterschap?
«Ik ben verkozen voor vier jaar, niet voor twee, en ik wil die termijn graag uitdoen.»

Het is niet zo dat Freya Van den Bossche het straks van u overneemt en dat u straks Vlaams minister wordt?
«Daar is zelfs nog niet over gediscussieerd.»

Mocht u zondag alsnog de 16,5% halen die sp.a-spirit in 2007 haalde, dan wordt u als een heldin op het schild gehesen.
«Die 16,5% was een schok, maar de situatie is anders dan toen: we hebben geen kartel meer en er zijn geen echt grote partijen meer. Die 16,5% zou nu een aanvaardbaar resultaat zijn.»
Het minste wat we over die krop in uw keel kunnen zeggen, daar in Antwerpen, was dat hij goed getimed was.

Meteen werd de vergelijking gemaakt met de tranen van Hillary Clinton - al of niet fake.
«Dan moet Clinton toch een heel straffe actrice zijn geweest, want ik zou het niet kunnen, zo op commando. Ik ben geen type dat haar tranen bij het minste geringste de vrije loop laat, maar het was gewoon een zeer emotioneel moment, daar in de Zoo. Na zo'n lastige periode plots 10.000 blije socialisten voor je zien, dat ontroerde mij. Het waren mijn eerste tranen sinds de verscheurende voorzittersverkiezingen (tegen Erik De Bruyn van SP.a Rood, red.). Toen heb ik stilletjes geweend op de terugweg van de Brugse afdeling naar Mechelen. Maar dat waren tranen van onmacht, nu waren het tranen van hoop.»

Wie u niet kent, zal verbaasd zijn geweest. Mensen kennen u als een monotone politieke machine, niet als een spontane flapuit of als een vat vol emoties.
«Ik bén ook nogal evenwichtig. Ik neem mijn beroep als politica - 't is meer een roeping dan een job - zeer ernstig, in tegenstelling tot het echte leven, dat ik niét al te ernstig neem. Maar dat is de privé-Caroline, en die geef ik niet zomaar prijs. Wellicht kom ik op het scherm wat serieuzer of gewichtiger over dan ik ben. Eigenlijk ben ik een heel gewone vrouw.»

Wie wint zondag de verkiezingen?
«De CD&V, zeker?»

En u als ex-tennisbelofte: wie wint zondag Roland Garros?
«Federer, sinds Rafael Nadal eruit ligt. Het moest er eens van komen. Nadal speelt uitputtingstennis. Die pleegt roofbouw op zichzelf. Dat blijf je niet uithouden. Vroeg of laat betaal je dat.»

't Is alsof u uw zelfportret schetst als sp.a-voorzitster.
«Ik was een mepper, vroeger. Op het veld was ik een McEnroe, ernaast een lief kind. (Lacht) Een braaf meiske, zoals Louis zegt.»