vrijdag 9 meiOm 10u30 in San Agustín toegekomen, net op tijd voor mijn “taller de teatro” op vrijdag. Vandaag de 9 tot 12-jarigen, iets plezanter werken. Ze zijn zelfstandiger en creatiever, maar vooral minder vermoeiend! Ik begin altijd eerst met een concentratie-oefening en een opwarmingsoefening om het lichaam los te krijgen.

Daarna gaan we improviseren of bereiden we kleine presentatietjes voor voor de rest van de groep. En ik zorg er altijd voor dat er op het einde van de les tijd is voor een ontspanningsoefening. Ik gebruik ook veel muziek, het liefst mijn cd’s van Cirque du Soleil. Mooi om te zien hoe dat de fantasie van de kinderen stimuleert.
In de namiddag moest ik jammer genoeg naar de bank. Jammer genoeg, want het is vrijdag en dan zijn de banken belachelijk overvol. En deze vrijdag werden er veel mensen uitbetaald, het was chaos kan ik je verzekeren, een heuse beleving. In elke bank vind je minstens twee bewakers aan de deur, met wapen, en iedereen die binnenkomt wordt gecontroleerd. En dan aanschuiven maar! Komt er een ouder persoon binnen, mag die echter altijd eerst in de rij, ook al staan er 50 mensen voor hem te wachten. Familie en respect voor de ouderen is hier echt heel belangrijk, ik vind dat mooi!
Daarna slecht nieuws… doña Elsie, moeder van mijn papa Jose Miguel en dus onze grootmoeder, is thuis gevallen. Lang gehoopt dat het niet ernstig was, maar blijkt dat ze haar heup gebroken heeft! Doña Elsie is al voorbij de 80… Jose Miguel en zijn broers hebben haar naar het ziekenhuis in San Jose begeleid in de ambulance, ze wordt morgen geopereerd.
Ik was dus voor de rest van de namiddag alleen thuis, ik had een leuk gesprek met Daisy, onze huishoudster. Ze is Nica, zo noemt men hier de mensen uit Nicaragua (mensen uit Costa Rica noemt men Tico’s). Bijna alle huishoudsters hier komen uit Nicaragua. Daisy vertelde me over haar huis ginder, over haar familie en over haar tijd hier in Costa Rica. Binnenkort koken we eens samen, Daisy leert me iets koken uit Nicaragua en ik haar iets uit België. Ze is een erg nieuwsgierige vrouw, leert erg graag veel nieuwe dingen. En ze is een uitstekende kokkin, amai! Ze zou graag ginder een eigen restaurant beginnen, ik hoop dat het haar lukt.
‘s Avonds uitgeweest in San Jose! Met Alfredo, mijn neef, Luis Miguel, mijn broer, en hun vriend Mauricio. Het was verplicht om “ropa pipi” te dragen, we moesten er met andere woorden deftig uitzien… ik vond het leuk om me voor de verandering eens op te kleden en te gaan dansen, al was het de ganse avond reggaeton. Uitgaan in Costa Rica is immers doorgaans een ander begrip. Meestal stapt iedereen in de wagen, gaat men bier kopen of een ander soort alcohol, en gaat men daarna een eindje rijden… met wat geluk wordt er ergens gestopt om naar wat muziek te luisteren, om dan later doodleuk terug naar huis te keren. Niks aan dus. Er zijn natuurlijk ook salsa-avonden, en soda’s (wat wij een café zouden noemen). Maar meestal als de vraag komt: “gaan we uit vanavond?” weet je dat je de avond in de wagen zal doorbrengen…. Vandaag dus niet, en daar was ik blij om! Goed geamuseerd, laat thuis. En morgen uitslapen!

donderdag 8 mei
Vandaag lekker kunnen uitslapen, San Agustín hield de deuren gesloten. Gelukkig, het werd nog behoorlijk laat gisteravond! Er was een belangrijke voetbalmatch op tv tussen Saprissa (Costa Rica) en Pachuca (México), het ging om de kwalificatie om naar de wereldbeker voor clubs te gaan in Japan.
Voor zover ik het goed begrepen heb toch, in voetbal ben ik geen held…. Het was de finale van Centraal-Amerika! En Saprissa verloor. Desalniettemin was het een erg gezellige avond, met lekker eten en we hebben ook goed gelachen!
Het was een luie dag, maar ook een dag van successen. Allereerst is de keuken terug muisvrij, vanmorgen een lugubere vondst gedaan. Opgelucht. Ook mijn kookkunsten werden met succes onthaald! Ik toonde Lourdes hoe je spagetti kookt op z’n Belgisch, (hahaha). Iedereen vond het erg lekker, Lore blij. Later in de namiddag belde Martijn me op, een vriend uit België. Is twee dagen geleden geland in San José, zijn zus woont hier in Costa Rica en hij komt haar bezoeken. Hij nodigde me uit om hem te vergezellen binnen twee weken, zijn zus heeft een soort van hostel in Golfito, een kuststad dichtbij de grens met Panama. Ik kijk er al erg naar uit, wat bijkletsen, in het Nederlands!
‘s Avonds met Alfredo, mijn tico-neef, naar de cinema geweest. Niet veel keuze, in San Ramón spelen ze maar 3 films… uiteindelijk geopteerd voor “Sin Rastros”. Niet veel soeps, maar het had erger gekund: een psychopatische moordenaar, onvindbaar, maar uiteindelijk toch weer niet want na lang zoeken vinden ze hem wél! En ik heb na afloop zonder veel moeite mijn bedje gevonden. Ik was moe, maar erg tevreden.

 woensdag 7 mei
Op woensdag en vrijdag geef ik toneelles in de lagere school van San Agustín. Ik hou erg van de school. Het is een kleuterschool, lagere school, middelbare school en ‘s avonds ook universiteit en centro cultural costarricense norteamericana, veel bedrijvigheid dus. 

Normaal gezien zou ik Engelse les hebben gegeven in de universiteit en de middelbare school, maar omdat ik daar geen diploma voor heb was dit uiteindelijk niet mogelijk. San Agustín is een privéschool, en dus constant onder toezicht van het ministerie. Maar voor de toneellessen was er geen enkel probleem. Elke woensdag en vrijdagvoormiddag worden er in de lagere school “talleres” gegeven, workshops van bijvoorbeeld dans, schilderen, muziek, karate, enz…
Toen ik hier aankwam in Palmares ben ik aan Don Rudy gaan vragen of ik een toneelproject kon opstarten in zijn school, en dus is er sinds begin april ook een “taller de teatro”. Ik doe het enorm graag, maar het is verdorie niet makkelijk. Ik heb het allemaal een beetje onderschat. Om te beginnen is er de taalbarrière: hoe je het ook draait of keert, theater draait om taal en is er onlosmakelijk mee verbonden. Nu spreek ik aardig Spaans, maar het blijft erg moeilijk bepaalde oefeningen uit te leggen en de kinderen onder controle te houden. Ik kan me bijvoorbeeld echt niet boosmaken in het Spaans…. en dat is soms wel nodig, jammer genoeg. Bovendien sta ik er tijdens de toneelles alleen voor, ik ben geen assistente en ik héb ook geen assistente. Maar hoe dan ook is dit een zeer interessante ervaring, ik leer erg veel bij en ik geniet elke keer opnieuw van de creativiteit van de kinderen.
Deze namiddag is het weer erg heftig beginnen regenen, er zat niks anders op dan binnen te blijven. Lekker gezellig tv kijken met mijn zus Vanessa. Dadelijk nog naar de supermarkt, ik ga proberen mama’s beroemde spaghetti klaar te maken voor mijn gezinnetje hier. En we moeten ook iets kopen tegen ongedierte : ik heb net de schrik van mijn leven gehad! Er lopen muizen rond in de keuken... to be continued!

dinsdag 6 mei 
Vandaag terug vroeg uit de veren om Dahianna te vergezellen in de Kinder. Buiten een paar krokodillentraantjes niet veel te rapporteren, we zitten nog steeds aan de letter “F”. Ik heb vandaag aan Don Rudy, de directeur van de school, gevraagd of ik niet de ganse periode met Dahianna mag werken. Normaal gezien moet ik elke maand een andere leerkracht Engels assisteren, wat betekent dat ik volgende week zou veranderen. Ik begon net de namen te kennen van de kindjes in Dahianna’s groepen, het lijkt me zonde om elke maand opnieuw te moeten beginnen. Bovendien werk ik erg graag met haar samen, we komen goed overeen en hebben ongeveer dezelfde leeftijd. Hij zou erover nadenken…. Don Rudy is een erg serieuze mens!

In de namiddag ben in naar San José afgezakt, de hoofdstad. Het is een busrit van ongeveer 1 uur en 15 min, wat hier absoluut niet veel is. Ik had een afspraak in de UCR, Universidad de Costa Rica, met señor Rodolfo Carvajal. Ik leerde hem kennen samen met mijn broer aan de bushalte richting Puerto Viejo dit weekend. Zeer interessante man. Heeft 20 jaar in Europa gewoond, ook in België, en is bevriend met ex – president Carazo. Momenteel werkt hij aan de universiteit, maar hij is ook actief in enkele interessante projecten. Zijn organisatie heet Fundación ecologísta Sechium. In Alajuela werkt hij aan een project met kinderen rond natuur en recyclage. Dit is hier echt nodig, Costa Rica barst van de prachtige natuur er wordt hier bitterweinig gerecycleert, met alle gevolgen vandien! Señor Rodolfo is ook van plan een project op te starten in Limón, voor vrouwen. Alleenstaande moeders, prostituees, tienermoeders, ongeschoolde vrouwen…. Het is de bedoeling een minionderneming op te starten waarin deze vrouwen kunnen tewerkgesteld worden, zoals bijvoorbeeld een vlindertuin. Hij heeft contacten met ecologische organisaties in België die zijn projecten willen financieren en heeft nu aan mij gevraagd als contactpersoon te fungeren. De organisatie vraagt dat de communicatie in het Nederlands gebeurt, en ik heb vanzelfsprekend mijn hulp aangeboden!

Na een zeer interessante namiddag ben ik met mijn broer Luis Miguel iets gaan eten in de buurt van de unief. En de hemel barstte open! Het natte seizoen is hier vroeg begonnen, en ik die dacht dat het in België hard kon regenen… het was quasi onmogelijk een taxi te pakken te krijgen, maar uiteindelijk toch aan de bushalte richting San Ramón gearriveerd en veilig thuis geraakt. Nu mijn toneelles van morgenvroeg voorbereiden.

maandag 5 mei
Wat was het vroeg dag vandaag! Om 6 uur opgestaan, vandaag gaf ik les in de kinder. De Kleuterschool in Costa Rica is opgedeeld in drie categorieën: je hebt materna, de allerkleinsten, dan pre-kinder, en tenslotte de kinder, de 5 á 6 jarigen.
Elke maandag, dinsdag en donderdag geef ik Engelse les in de Kinder van San Agustín hier in Palmares. Ik ben assistente van Dahianna, en samen proberen we de gastjes wat woordenschat bij te leren al zingend en spelend. Vandaag deden we de letter “F”. Het was erg vermoeiend, telkens 3 groepen van 24 joelende kinderen! Maar het was het allemaal waard: vandaag heb ik mijn eerste tekening gekregen! Estefanía stopte me een briefje toe, zeggende: ‘Teacher, te quiero mucho!’ Ze hebben hier mijn hartje gestolen, de bengels!
‘s Middags had Daisy, onze huishoudster uit Nicaragua, weer heerlijk gekookt. Ik dacht dat ik de rijst en bonen snel beu zou geraken, maar niets is minder waar! Daarna ben ik als een blok in slaap gevallen, ik had dan ook wat in te halen… pas om 16 uur terug wakker geworden.

zondag 4 mei
Net terug van een weekendje Puerto Viejo aan de Caraïbische kust, samen met een aantal vrijwilligers van AFS en mijn gastbroer.
De busrit was lang ( 7 uren reizen) en erg vermoeiend en ik moet toegeven, erg veel nachtrust heb ik niet gekend dit weekend. Twee nachten op de grond moeten slapen… er was geen plaats meer in de cabinas voor mij en mijn broer Luis, wij kwamen later toe. De groep moest hals over kop van hotel veranderen, aangezien ze in het eerste hotel bestolen werden. “Gelukkig” enkel geld, zo’n 300 euro, de paspoorten en creditkaarten lieten ze ongemoeid. Dat er minstens één van ons iets dergelijks zou overkomen was te verwachten, Limón is de gevaarlijkste streek in Costa Rica… maar ook één van de mooiste! Je waant je in een ander land, meer bepaald Jamaica. Er heerst een beduidend ander klimaat, erg vochtig en heet, de bevolking is er overwegend zwart en rastafari, en vanuit elk huis, elke bar, elk restaurant weergalmt Bob Marley’s stem. Prachtige stranden, heerlijk eten, leuke feestjes… hier kom ik zeker nog terug, een weekend is echt niet lang genoeg. Maar volgende keer reis ik wel niet meer in groep, dat weet ik nu wel zeker! Mix een groep twintigers met zon, zee, strand en tequila en…. ik moet er geen tekening bij maken, het was een interessant weekend laten we het zo stellen. Morgen erg vroeg opstaan, ik moet om 7u30 beginnen werken…