Uit de begroting bleek ook dat de regering-Michel alvast op 4 cruciale elementen haar staart intrekt. Eerdere beloftes worden duidelijk niet nagekomen.

Belofte 1: “De regering saneert de begroting en zet volop in op economische groei.”

De rekening klopt niet. Uit het rapport van het Rekenhof blijkt dat de opbrengsten van een aantal fiscale ontvangsten verkeerd worden ingeschat. Volgens datzelfde Rekenhof zijn heel wat maatregelen van de regering-Michel eenmalig, hoewel ze ingeschreven staan als structureel. In een aantal gevallen hebben maatregelen zelfs een positief effect tot 2019 maar creëren ze nadien een put van minstens 350 miljoen euro per jaar. Deze begroting had bij monde van De Wever nochtans beloofd om een inspanning van 12 miljard te doen “zonder trucs en eenmaligen”. Het Rekenhof was ook niet mals voor de bedragen die de regering voorzag in haar begroting. Ze somt heel wat posten op waarvoor er ontoereikende kredieten zijn voorzien en wijst er op dat de goede werking van sommige diensten in het gedrang komt.

De sanering leidt niet tot economische groei. Wel integendeel. Uit de cijfers van de Europese Commissie en de Nationale Bank is gebleken dat het consumentenvertrouwen (financiële verwachtingen van de gezinnen) door de maatregelen van de regering-Michel is gezakt. Hierdoor dreigt de economie nog verder af te remmen, waardoor de inkomsten voor de overheid dalen, waardoor men nog meer zal besparen. Deze begrotingspolitiek dreigt ons land dus in een economische neerwaartse spiraal te duwen, een vicieuze cirkel waarbij besparingen uiteindelijk steeds meer besparingen uitlokken. Heel wat Europese landen – niet in het minst de Unie zelf - zijn ons op dat traject voorgegaan en keren nu op hun passen terug. De regering-Michel springt met deze begroting in het besparingsmoeras waar anderen vandaag uit proberen te raken omdat het de verkeerde keuze bleek.

Belofte 2: “Deze regering zal 80.000 nieuwe jobs creëren door de lasten voor werkgevers te verlagen.”

De regering beloofde bij monde van Minister Van Overtveldt 80.000 nieuwe jobs. Uit eerdere berekeningen van het Planbureau is gebleken dat er door de gecontesteerde indexsprong amper 5.000 nieuwe jobs worden gecreëerd. Terwijl een gerichte lastenverlaging volgens berekeningen op basis van het Planbureau bijna 6 keer meer nieuwe jobs zou opleveren. Karin Temmerman: “Als het echt de bedoeling was om jobs te creëren, dan waren gerichte lastenverlagingen veel beter geweest.”

Uit de toelichting bij de begroting blijkt wel dat de regering er wel van uitgaat dat de indexsprong zal leiden tot 860 miljoen euro extra winst voor de bedrijven. Als die middelen integraal naar jobcreatie zouden gaan (a rato van 30.000 euro per job) zou dit een extra werkgelegenheid van maximaal 28.000 jobs betekenen.

Met deze begroting laat de regering ook na om de kmo’s te ondersteunen . Nochtans is het daar waar er de meeste ruimte is om bijkomende tewerkstelling te creëren. KMO’s worden met deze begroting op geen enkele manier gestimuleerd om mensen aan te werven.

De regering vertraagt ook de voorziene lastenverlaging van 450 miljoen euro uit het competitiviteitspact. Voor wie werk creëert zijn er bijgevolg geen stimuli.

Belofte 3: “De koopkracht wordt beschermd”

De regering beloofde de koopkracht te beschermen maar haalt met de indexsprong 2,6 miljard euro aan koopkracht weg bij de gezinnen. Dat is een stevige slok op de borrel voor het gezinsbudget. De belofte om deze indexsprong sociaal te neutraliseren voor de laagste uitkeringen wordt niet nagekomen. Er is amper voldoende budget om de helft van het koopkrachtverlies ten gevolge van de indexsprong te neutraliseren voor deze laagste uitkeringen. Werklozen krijgen bovendien helemaal niks. Voor de werkende mensen wordt verhoging van het beroepskostenforfait in 2015 maar voor de helft toegepast.

De regering beweert ook steevast dat ze de welvaartsenveloppe ten volle zal toekennen. Die ‘enveloppe’ bevat middelen om de uitkeringen aan te passen aan de levensduurte. Maar in praktijk wordt de enveloppen slechts voor 81 % toegekend en wordt ze misbruikt voor andere doeleinden. Tot slot wordt de fiscale aftrek voor ondermeer voor pensioensparen gedurende 5 jaar niet geïndexeerd. “Ondanks eerdere beloftes van mijnheer De Wever zullen de mensen deze indexsprong wel degelijk voelen.”, besluit Karin Temmerman.

Belofte 4: “Er is geen alternatief en we doen al veel op vermogens”

Charles Michel beloofde dat de regering 1 miljard aan bijdragen uit de vermogens zou halen. In praktijk worden er in 2015 amper voor slechts 50 miljoen (1/20e) aan dergelijke initiatieven genomen: de bijdrage van de financiële instellingen zou volgens het Rekenhof slechts 10 miljoen bedragen en de beurstaks zou slechts 40 miljoen aan extra inkomsten betekenen. De Kaaimantaks wordt pas later ingevoerd, tegen eerdere beloftes in.

“Dit is uiteraard veel te weinig en staat niet in verhouding met de inspanningen die worden gevraagd van de gezinnen”, aldus Peter Vanvelthoven. ‘Het is wraakroepend dat deze factuurregering blijft weigeren om werk te maken van een echte vermogenswinstbelasting. Nochtans heeft de Hoge Raad voor Financiën op vraag van Minister Geens(toen nog Financiën) eerder dit jaar al een zeer duidelijk rapport geschreven waarin duidelijk stond dat een vermogenswinstbelasting 4.2 miljard euro zou kunnen opbrengen.”