Maarten De Groote is 29 jaar en woont sinds januari samen met Fatinha in Portugal, waar hij zaakvoerder is van Amarelo, een pas opgestarte onderneming gespecialiseerd in zonne-energie installaties.zaterdag 30 augustusOp zaterdag werk ik meestal wat voor Amarelo, maar vandaag dus niet. De hele dag gevierd ter ere van Vicente, het tweejarige metekindje van Fatinha. 

De familie van mijn schoonzus heeft aan het stuwmeer van Aguieira een klein barrakje staan, mooi geïntegreerd tussen de naaldbomen, een fantastische plek… Heel de dag gegeten, en gedronken. Het plaatselijk streekgerecht is “Leitão” oftewel big aan het spit. Niet echt mijn ding, maar meer dan genoeg andere zaken om de buik rond te krijgen.
Dergelijke feesten zijn hier wel een heel drukke bedoeling, enkel Spanjaarden zijn naar het schijnt nog rumoeriger. Om deze drukte te ontlopen ben ik een beetje gaan wandelen door de heerlijk geurende Eucalyptusbomen.
Een Eucalyptus is geen inheemse Portugese boom maar wordt hier wel massal veel aangepland omdat hij heel snel groeit en de nodige grondstoffen kan leveren voor de grote papierindustrie. Het gevolg is een eentonig landschap dat uitdroogt omdat de Eucalyptus veel meer water opslorpt dan de lokale bomen zoals (kurk)eiken, naald- en olijfbomen.
Hierdoor is er ook meer risisco op het ontstaan van de bosbranden die jaarlijks het binnenland teisteren. Gelukkig is deze zomer de schade beperkt gebleven, waarcshijnlijk door het nattere weer en de sensibilisatie van de overheid.
Portugal heeft ongeveer hetzelfde aantal inwoners dan België maar is wel drie keer zo groot, dus meer plaats voor natuur. Helaas is deze natuur moeilijk toegankelijk. Weinig en slecht aangeduide wandelwegen, nauwelijks fietspaden en bijna nergens vind je stafkaarten. Ik ken weinig (eigenlijk geen) Portugezen die echt voor een dag gaan wandelen … nu ja, als je een kustlijn hebt van 800 kilometer. Het is hier wel de gewoonte om op zondag met de familie met de auto naar een mooie en gemakkelijk bereikbare plaats te rijden en daar dan te eten. Op deze plekjes vind je dan altijd andere Portugese families terug, dus eens zo druk.

Gisterenavond zijn we nog iets gaan drinken met vrienden ter ere van het nieuwe werk van Tania. Zij is lerares Plastische Opvoeding en had zoals alle andere leerkrachten zonder vaste benoeming een aanvraag ingediend om les te kunnen geven.
Je kan hier als leerkracht dus niet solliciteren voor een school naar keuze. Je moet een formulier bezorgen aan het Ministerie van Onderwijs waarop je aanduidt welke vakken je kan/wil geven en in welke regio. Het negatieve aan heel dit systeem is dat je eind augustus pas weet of je al dan niet een job hebt en waar je dus twee weken later kan beginnen.

Vandaag in  de krant gelezen  dat er 47 000 leerkrachten geen functie hebben gekregen. Deze mensen hebben de aanvraag ingediend in juni en twee maand later krijgen ze te horen dat ze naar een andere job moeten zoeken, heel pijnlijke zaak.

Nog erger is dat dit circus zich jaarlijks herhaalt, dus volgend jaar moet Tania opnieuw een aanvraag
indienen, want een vaste benoeming kan je enkel krijgen indien een andere leerkracht op pensioen gaat.

vrijdag 29 augustus
Gisterenavond was het leuk, maar deze morgen heb ik de gevolgen mogen dragen. Een verkwikkende douche deed deugd, en het idee dat het water gratis door de zon is opgewarmd is natuurlijk ook leuk.

Op ons appartement in Aveiro hebben we in april ons eerste zonnepaneel geplaatst. Sindsdien heb ik de gasgeiser, die als naverwarming dient nog niet moeten opzetten! Nu ja, één keer, maar toen hadden zeven mensen achter elkaar een douche genomen.

In Portugal kan je met een zonneboiler 80% van je warm water uit de zon halen. In België is dit een 50 à 60%. Dus nog altijd de moeite, maar het is wel niet prioriteit nummer één van de energiebesparende maatregelen. Het belangrijkste is degelijke isolatie, een maatregel met een terugverdientijd van nog geen twee jaar. Ik begrijp niet dat er nog zoveel mensen in hun nieuwe woning nauwelijks aandacht besteden aan duurzame bouwtechnieken. Je spaart niet alleen geld, maar bovendien verhoogt je comfort en is je woning gezonder.

Vandaag bijna de hele dag zitten zwoegen aan de inhoud van onze nieuwe website. In het begin van het jaar hadden we snel een voorlopige website in elkaar gestoken, tegen oktober zou ik graag onze uitgebreide site online hebben. De structuur en de inhoud staan ongeveer op punt, nu ben ik nog aan het overwegen om de site eveneens in het Engels, en zelfs in het Nederlands op te maken.

Doordat de nacht kort was had ik het niet atijd even gemakkelijk mijn ogen open te houden. Gelukkig is Portugal een koffieland, en is een kleine espresso een echte cafeïnebom waardoor je weer een paar uren verder kan.

Ondertussen is Caroline Gennez ook ijverig aan het bloggen vanuit de Verenigde Staten. Naar mijn mening is heel dat verkiezingscircus al veel te lang aan het duren. Dat de Amerikanen maar vlug een nieuwe president kiezen, en ditmaal wel de juiste keuze maken, of moet ik zeggen de minst verkeerde. Nu ja, Obama, het moet gezegd zijn heeft wel charisma, en een president met kleur zou een sterke boodschap zijn.

Over politiek gesproken, heel de polemiek in België doet de geloofwaardigheid van onze politiek in het buitenland geen goed, het is zelfs hier tot de media hier.

Ik krijg dikwijls de vraag wat het probleem nu eigenlijk is. Mijn antwoord is dat in de aanloop naar de verkiezingen er beloftes (al of niet populistisch) naar de achterban gedaan zijn die tijdens de onderhandelingen niet hard kunnen gemaakt worden.

Zit ik als politieke leek er ver naast? Over BHV begin ik niet eens, denk dat het merendeel van de Belgen nauwelijks weten waar dat precies over gaat.

Het Belgische nieuws kan ik goed volgen dankzij de elektronische kranten en de website van de openbare omroep. Lang leve het internet.

Morgen gaan we naar het verjaardagsfeest van Vicente, het metekindje van Fatinha. Hij wordt 2 en is een guitig mannetje dat volop van het leven aan het genieten is. We gaan met heel de familie en pick-nick houden aan een stuwmeer. En het moet gezegd zijn, de Portugezen weten hoe ze zo’n festijn moeten regelen. Breugeliaanse taferelen in Portugal!

Donderdag 28 augustus
De dag heb ik laat beëindigd in het gezelschap van Fatinha, Sonia en Paulo. We gingen samen iets gaan eten, en zoals te verwachten is het niet alleen bij eten gebleven...

Fatinha en Sonia waren tijdens hun middelbare studies onafscheidelijke vriendinnen, nu is de kwantiteit van hun contact wel minder, maar niet de kwaliteit. Sonia's ouders zijn Portugees, maar ze is opgegroeid in Australië, en spreekt dus een fantastisch “Aussi-English”. Haar ouders zijn, zoals vele anderen, geëmmigreerd in de jaren 60-70, toen Portugal nog in de ban van de dictatuur was.

Deze emigratiegolf is nog steeds zichtbaar. Zo is de stad met het tweede grootste aantal Portugezen niet Porto, maar wel Parijs (Lissabon uiteraard op één). Je vindt er Portugese radiostations, banken, kranten ... De vele auto’s met Franse nummerplaten die je tijdens de zomermaanden ziet zijn dus voor het grote deel Portugezen op vakantie in het thuisfront. Ook Fatinha heeft familie in Parijs wonen.

Met vrienden en familie spreek ik al een tijdje Portugees, maar ook op professioneel vlak begint het goed te gaan. Al die verschillende tijden (meer dan 10!!!) maken het mij wel niet gemakkelijk, maar het voordeel is wel dat er niet zoveel uitzonderingen zijn zoals in het Nederlands.

Wel vergeet ik nog dikwijls over te schakelen op de “U”-vorm, een toch niet onbelangrijk detail voor de Portugezen. De omgangsvorm is hier toch net iets plechtiger en er wordt (te) veel belang gehecht aan status. Een dokter spreek je niet zomaar aan met de voornaam, maar wel met “Mijnheer of mevrouw de dokter”. Idem voor architecten, professoren, ingenieurs...

In "Publico" (vergelijkbaar met De Standaard in België) zojuist gelezen dat er een groot verschil is tussen de lonen van mannen en vrouwen, deze ongelijkheid behoort zelfs tot één van de grootste van Europa. Er is eveneens een groot verschil tussen de lonen van de verschillende “klassen”, het minimum loon bedraagt slechts €420 bruto!

"Ja maar, het leven is hier toch goedkoper?" Het is inderdaad zo dat voeding over het algemeen iets minder kost, en op restaurant of café gaan dus ook, maar al de rest (vastgoed, transport, electroapparatuur, ...) is sterk vergelijkbaar met de Belgische prijzen. Degelijke gezondheidszorg is zelfs duurder! Aan dit soort zaken merk je dat Portugal toch één van de zwakkere broertjes van de EU blijft, en met de stijle opmars van de nieuwe Oost-Europese landen vrees ik dat het niet snel zal verbeteren.Het vele Europese geld is helaas niet zo goed geïnvesteerd als in Spanje of Ierland.

In de namiddag nog een telefoontje gekregen van het thuisfront. Het was mijn moeder om te zeggen dat mijn grootouders er heel hard naar uitkeken om in oktober naar hier te komen. Het is de eerste maal dat ze zullen vliegen, dus voor hun best wel spannend. Ik ben er zeker van dat ze het hier fantastisch zullen vinden.

Woensdag 27 augustus
Deze morgen nog onder een grijze hemel naar het werk gefietst, maar tegen de middag was de helder blauwe lucht daar al terug. Lang leve het zuiderse klimaat. Nu ja, de hele dag in een kantoor zitten terwijl het buiten stralend weer is is ook niet altijd even aangenaam.

In de voormiddag heb ik samen met mijn zakenpartner een nieuwe prijsofferte afgewerkt. Omdat we nog in opstartfase zitten geven we meestal een korting, het is nog een beetje zoeken hoever we hierin moeten gaan. Vermits het nu een prijsvraag betreft van een interessant architectenbureau hebben we besloten om meer korting te geven dan gewoonlijk.

We zullen de offerte wel niet opsturen via email, maar persoonlijk voorstellen zodat we de voordelen van onze producten en service kunnen verduidelijken. Dit is nodig, want we werken met degelijke materialen en veel van onze concurrenten doen dit niet of leveren geen complete offerte. Daardoor kunnen ze natuurlijk een scherpe prijs opmaken. Aan ons dus om de meerwaarde van Amarelo* aan te tonen.


Naast de zonnepanelen zijn we ook aan het overwegen om energieprestatie certificaten af te leveren. Hiermee kan je het globaal energieverbuik van woningen vergelijken. Een beetje zoals de energielabels bij elektroapparatuur. Binnenkort zullen deze certificaten, net als in België, verplicht zijn bij de verkoop van een woning.

Om deze service te mogen uitvoeren moet je een opleiding volgen, en hiervoor heb je dan weer een hoger diploma nodig. Ik dacht dat dankzij de Europese Bologna akkoorden de herkenning van mijn hoger (Belgisch) diploma geen probleem zou zijn, maar niets is minder waar. In de namiddag met de Belgische ambassade gebeld en de hele procedure is absoluut Kafka.

Gelukkig blijft het laat licht zodat ik na het werk nog even met mijn surfplank de zee kan induiken. Hier geen babygolfjes zoals in de Noordzee, maar kanjers van 2m. Vechten tegen de kracht van de zee, het is een bij voorbaat verloren strijd, maar de voldoening is groot als je die golf mooi te pakken krijgt.

dinsdag 26 augustus
Net thuis gekomen van mijn  werk. Na 8 maanden blijft het hier in Portugal toch nog wat vreemd aanvoelen. Het is wel geen vakantiegevoel, maar een thuis dus ook (nog) niet.

Dit “thuis” is het vakantieappartement van Fatinha' ouders, mijn schoonouders dus. Het is hier in Barra (Aveiro) heel aangenaam wonen, zeker omdat we vanuit onze living zicht op zee hebben. Ik zit hier dus met mijn laptop op schoot met op de achtergrond het geluid van de bruisende golven, gekleurd door een schitterende zonsondergang.

Fatinha en ik verblijven hier wel maar tijdelijk, eens we onze draai gevonden hebben zoeken we een eigen stek. Helaas zullen we ons dan geen zeezicht kunnen veroorloven.

 

Naar en van mijn werk doe ik zo goed als altijd met de fiets, het is een tiental km enkel, dus goed te doen. Zo spaar ik dure brandstof en werk ik een beetje aan de conditie, maar bovenal ben ik bij aankomst goed wakker en kan ik vol energie aan de nieuwe dag beginnen.


Vandaag heb ik de nieuwe Amarelo* folders opgehaald bij de drukker. Op de inhoud hebben we lang gezwoegd, vervolgens heeft Fatinha, die grafisch ontwerpster is, het geheel vorm gegeven. De folders zien er fantastisch uit, en zijn netjes gedrukt op milieuvriendelijk papier.

We willen Amarelo* meer naambekendheid geven in Aveiro. Dankzij de nieuwe wet die eigenaars van nieuwe woningen verplicht een zonnepaal te plaatsen is de markt aan het groeien. Het is nu aan ons om op een deel hiervan aanspraak te kunnen maken.

 

Zo dadelijk ga ik nog even naar het dakterras de planten water geven. Het is “survival of the fittest” want met de zoute zeelucht en de sterke wind is het moeilijk overleven. De kiwi heeft het al begeven en de passievrucht is de helft van zijn bladeren kwijt. Helaas zien ook de druivelaars, die ik van Belgische vrienden gekregen heb met als opzet mijn eigen wijngaard op te starten, er maar zwakjes uit. Voorlopig doen de olijf, vijg en kamperfoelie het wel nog goed, hopen maar dat ze het zout wel overleven.

Op ons dakterras hebben Fatinha en ik al regelmatig Belgische en Portugese vrienden uitgenodigd voor een BBQ die dan meestal uitliep in een tof feestje. Een geslaagde combinatie die mengeling van culturen, zeker in combinatie met de heerlijke Portugese wijnen.