Marc Verstappen is directeur van Villanella en werkt momenteel aan het programma van De Nachten (7&8 nov, Antwerpen)Woensdag, 1 oktoberGeachte Caroline Gennez, Ik ben nieuwsgierig. Vandaag is de dag dat de Vlaamse kunstinstellingen hun plannen inleveren voor de komende vier jaar. Ook in “mijn huis”, Villanella, werden de laatste week dromen getoetst aan cijfers en werd er nagedacht hoe een kunstencentrum er moet uitzien in de 21ste eeuw.  

Nu weet ik dat dit niet zo een populair thema is, ik bedoel: gesubsidieerde kunstinstellingen. Het lijkt alsof elk gesprek daarover in termen van economisch rendement wordt gevoerd. En alleen door types als Herman Schueremans die van pure zottigheid niet weten wat ze met al hun verdiende geld moeten doen.
Alle fundamentele debatten lijken de laatste twintig jaar geplaatst te worden in een liberaal perspectief. Wat opbrengt is goed, wat geld kost is niet goed.
We kennen op den duur van alles de prijs, we negeren de waarde.

Op uw site vond ik volgende tekst:
De 'Visiedebatten' en discussies worden aangevuurd met provocerende stellingen, dus ook over rechtse thema's zoals boot camps, de zwaarte van de loopbaan of de financiering van cultuur. 'We mogen niets uit de weg gaan. Zwijgen over veiligheid of over asiel bijvoorbeeld omdat dat een heikel thema is, is ab-so-lu-te onzin', zegt Gennez. 'Er bestaan geen linkse of rechtse thema's, wel goede of slechte oplossingen.'

Ik breek mij het hoofd waarom u die drie thema’s rechtse thema’s noemt.
Ik kijk met verwondering naar de clustering van weerspannige jongeren, overspannen ouders en cultuursubsidies. Ik kom er niet uit.
De te vroeg gestorven schrijver Kamiel Vanhole schreef zes jaar geleden:
Als kind vond ik dat niet te vatten: dat de aarde met zo’n slordige 107.000 kilometer per uur rond de zon draait, terwijl je daar absoluut niks van voelt, van de omwenteling niet en ook niet van de baan die beschreven wordt. Mij verwarde dat, daarom lag ik zo graag op mijn buik, ik wou dat voelen. Het moet mogelijk zijn, dacht ik. Zoals je, wanneer je niet focuste, de dingen dubbel kon zien, zo wou ik scheel kunnen horen en het razen van de planeet opvangen, misschien net zo vaag als het geruis van een verkeersader onder een hotelraam, maar in ieder geval hoorbaar.

Zo vaag als het ruisen van de Antwerpse Ring – hier amper te horen in mijn werkkamer naast het Fotografiemuseum. Zo vaag en onhoorbaar en ongrijpbaar dreigt uw visiedebat te worden.

U kunt beter!

Ga vanavond plat op de grond liggen. U mag er een wollen dekentje onder leggen. De nachten worden kouder.

En laat het allemaal op u inwerken: het kamp, de zwaarte en de financiering.

Verblijd ons zo snel mogelijk met uw inzicht!

 

In vreugdevolle verwachting,

Oprechte groet,

Marc Verstappen

dinsdag 30 september

Liefste Caroline,

Ik ben nog aan het bekomen. Het gebeurt toch maar heel zelden dat een foto van twee politici in de krant een schokje van euforie kan veroorzaken. Was u ook zo onder de indruk van de uitstraling van Miet Smet en Wilfried Martens? Of genoot u vooral van de harde grappen die zonder twijfel de ronde doen in het politieke milieu?

Het is een van die paradoxen uit het politieke wereldje. Aan de ene kant, politici die wanhopig op zoek zijn naar de Liefde van de Bevolking. Aan de andere kant, politieke partijen die vooral mensen (lees: mannen) aantrekken van wie de tone of voice eerder aansluit bij die van websites als Zatte Vrienden. En harde maar slechte moppen vertellen over de Ware Liefde.

En nog een andere paradox. Of is het in dit geval een raadsel? Waarom sorteren Morel en Vanhecke eerder een tegenovergesteld effect? Is dat omdat we ongemakkelijk worden bij het idee dat Ware Liefde ook kan toeslaan bij echt lelijke mensen? Of is het omdat Ware Liefde in de buurt van de Macht altijd een ranzig bijsmaakje heeft – namelijk die van plat opportunisme? En omdat we Ware Liefde eerder herkennen in de belangeloze overgave?

Voor het programma van mijn festival De Nachten herlees ik de teksten van Hadewijch.
Het is iedere keer weer een ontdekking. De teksten uit de 13de eeuw zijn sprankelend, meeslepend, indringend, indrukwekkend.
Hadewijch schrijft over die minne. De alles verterende liefde. De ultieme passie. De ongemakkelijk stemmende overgave.

Wie Macchiavelli kan verzoenen met Hadewijch heeft de sleutel van het succes in handen.

‘En toen ik zo, in die rijke weelde, mijn angstwekkende en onuitsprekelijk zoete lief mocht bekennen, toen viel ik buiten de geest en buiten mezelf en buiten al wat ik in hem gezien had, en ik viel, helemaal verloren, aan de verzaligde borst van zijn wezen dat minne is. Daar bleef ik in verzwolgen, verloren van alle besef van alles wat er te weten, te zien of te begrijpen valt buiten het een zijn met hem en hem te genieten.’

Bent u al op de leeftijd dat u af en toe op een of andere vergadering, meeting of congres wegdroomt en in die dagdroom een verwarmend en verwarrend visioen beleeft van HIJ/ZIJ die Voor Eeuwig Een Plaats Heeft Veroverd In Uw Hart?

Ik hoop het uit de grond van mijn hart.

Tot morgen.

Uw,
Marc Verstappen



maandag 29 september

Waarde Caroline Gennez,

Ik ben stikjaloers!

Wat een Gouden Tijden zijn het nu voor degelijke ouderwetse socialisten. Wie had ooit gedacht dat we in twee dagen tijd de nationalisering van de grootste Belgische bank zouden meemaken

Vergeet even dat hele gedoetje rond Minister Dewael. U hebt daar niets bij te winnen. Ik citeer maar even Slavoj Zizeks analyse. “Weet u nog hoe in Frankrijk de strijd om het presidentschap uiteindelijk uitliep in een tweestrijd tussen le Pen en Chirac (op dat moment onder verdenking van zwendel)? Op straat verschenen toen spandoeken met als opschrift L’arnaque plutôt que la haine (liever zwendel dan haat). Dit is de uiteindelijke paradox van democratie: binnen de bestaande politieke orde wordt elke campagne tegen corruptie uiteindelijk door populistisch extreemrechts overgenomen.” (Uit: Welkom in de woestijn van de werkelijkheid)

Vergeet even dat hele gedoetje rond Minister Dewael. U hebt daar niets bij te winnen. Ik citeer maar even Slavoj Zizeks analyse. “Weet u nog hoe in Frankrijk de strijd om het presidentschap uiteindelijk uitliep in een tweestrijd tussen le Pen en Chirac (op dat moment onder verdenking van zwendel)? Op straat verschenen toen spandoeken met als opschrift L’arnaque plutôt que la haine (liever zwendel dan haat). Dit is de uiteindelijke paradox van democratie: binnen de bestaande politieke orde wordt elke campagne tegen corruptie uiteindelijk door populistisch extreemrechts overgenomen.” (Uit: Welkom in de woestijn van de werkelijkheid)

 

Uw moment is gekomen. Ga niet in op de zwendel van de banken. Focus op de herauten van het liberalisme! Negeer de liberalen, maar val uw echte vijand aan, de LDD!

Nu het VRT-journaal Filip De Winter heeft laten vallen, komt Jean-Marie Dedecker steeds meer in beeld. Zelfs nietszeggende tussenshots in de Commissie Binnenlandse Zaken brachten de kop van hem in close-up – ook en misschien vooral op momenten dat het niet terzake was!

Daar zit de vijand. Daar zijn de stemmen te halen. Als angst de drijfveer is geweest om massaal rechts te gaan stemmen, dan is nu het moment gekomen om een beetje angst toe te voegen aan uw discours.

Dedecker wil minder staat en meer Vrije Markt – vertaal dat als ‘risicomaatschappij’. Dat voorbeeld op uw site van de mevrouw met haar obligaties is een goed begin. Misschien is het goed om nog even dat grote schandaal rond de Amerikaanse energiereus Enron in herinnering te brengen. Duizenden werknemers verloren baan en pensioengeld toen ze blootgesteld waren aan dat blinde risico. Senior managers beschikten echter wel over de juiste informatie en verkochten op tijd hun aandelen. De feitelijke keuzen en risico’s in de ‘palm van de onzichtbare hand van de markt’ waren erg goed verdeeld.

Zet uw spindoctors aan het werk. Laat uw marketeers overuren draaien. Uw tijd is gekomen!

Verander Casinokapitalisme in Dedeckerkapitalisme.

Ten oorlog!

Tot morgen!


Met beleefde groet,

Marc Verstappen


zondag 28 september
Geachte Caroline Gennez,

Ik benijd u niet.

Politici behoren in België niet tot de meest geliefde beroepsgroep. En dat terwijl ik mij niet van de indruk kan ontdoen dat ze bijna wanhopig op zoek op zijn naar liefde en aandacht.

Maar sinds de vorige verkiezingen lijken de kansen helemaal gekeerd: u en de uwen worden tegenwoordig in het beste geval gewantrouwd maar in de meeste gevallen uitgespuwd.

 

Ik ken u niet. De paar keren dat ik u in levende lijve zag, maakte u een veeleer normale indruk. Niet zoals veel van uw collega’s, die eerder gespannen – ik zou bijna zeggen ziekelijk lijken, maar daarover dadelijk meer.
 

Met uw welnemen praat ik u graag even bij over dingen die buiten de politiek gebeuren. Deze week kende Vlaanderen zijn eigen bescheiden “rentrée littéraire”, zoals dat in Frankrijk ronkend heet.
 

Eerst waren er de 320.000 ex van “Godverdomse dagen op een goedverdomse bol” van Dimitri Verhulst. Een mooie stunt met een mooi boek. Een schrijver in bloedvorm.

Gisteren was Arnon Grunberg aan de beurt. “Onze oom” werd voorgesteld in Eupen. Misschien weet u dat Grunberg een cordon heeft gelegd rond literair Nederland? Na pietluttig gekrakeel rond de Ako Literatuurprijs besloot hij niet meer deel te nemen aan literaire activiteiten in zijn voormalige vaderland. Daarom werden we gisteren uitgenodigd in Eupen vlakbij het drinkwaterbassin voor heel Wallonië, dat meldde de burgemeester trots.

En zo verzamelde zich een bont en kleurrijk gezelschap. Meestal blijf ik weg van boekpresentaties – het is niet mijn favoriete tijdverdrijf. De hapjes zijn niet briljant. De gesprekken niet interessant. Voor Grunberg maak ik graag een uitzondering. Misschien omdat ik de schrijver bewonder, misschien omdat de speeches meestal interessant zijn, misschien omdat er doorgaans een prettige sfeer hangt.

Het aangekondigde “regionale buffet” bestond overigens uit niet meer dan halfbakken kip en kroketjes - niet echt briljant dus. Maar het was geen onprettig trouwfeest uit de jaren zestig, daar leek het nog meest op.

Naast het kloeke gesigneerde boek kregen we ook een tegeltje als cadeau. Daarop staat de spreuk: “Als je kunt doden op commando, dan kun je ook liefhebben op commando. Eupen, 27 IX 2008”. Het is een spreuk die politici misschien ter harte moeten nemen als er nieuwe beleidsplannen moeten gemaakt worden. Een ondankbare bevolking moet met zachte dwang tot liefde te bewegen zijn.

Maar wat ik echt met u wou delen was het korte dankwoord van Grunberg zelf. Hij dankte in het bijzonder zijn moeder – “zijn muze”. En in de toelichting die hij gaf dwaalden mijn gedachten af naar de Belgische politiek.

Zijn moeder overleefde Auschwitz. Grunbergs stellige overtuiging is dat haar leven nadien alleen maar soort extratijd is met daarin wat schaarse vreugdevolle momenten. Het leven dat toen had moeten eindigen is niet echt opnieuw begonnen.

Ik kan dat beeld niet vergeten. 15 juni 2007 was een soort Auschwitz voor Yves Leterme. Alles wat daarna is gekomen zijn slechts opflakkeringen. Het ware leven speelde zich af voor die fatale dag, toen hij omringd door leeuwenvlaggen een volgend leven moest betreden. Het beeld van de grijnzende Leterme in Terzake van vorige vrijdag was deerniswekkend, bijna hartverscheurend. Help die man uit zijn lijden, geachte Mevrouw Gennez. Breek in in die federale regering. Zet af die levende dode. U weet dat een geredde ziel meer betekent dan wat ook in de christelijke traditie – een traditie die zoals ik steeds meer verneem de essentie uitmaakt van onze Vlaamse Normen en Waarden.


Met beleefde groet, Marc