Mechelen is een fijne stad met vele troeven en evenveel uitdagingen. We zijn jong en vruchtbaar, we worden ouder en diverser. Een stadsbestuur op maat van alle Mechelaars houdt rekening met die veranderende bevolkingssamenstelling. Een stadsbestuur op maat van alle Mechelaars bereidt de toekomst voor. Daarom de vraag: Maakt Mechelen zich klaar voor de toekomst?

Op basis van de Mechelse omgevingsanalyse, het rechtsgroene bestuursakkoord en de financiële meerjarenplanning van de stad analyseerden we of onze stad klaar is voor de toekomst. Het eerlijke antwoord is: onvoldoende. Het stadsbestuur blinkt uit in goede intenties, maar men slaagt er niet in de voornaamste uitdagingen aan te pakken of zijn eigen prioriteiten te realiseren.

Het begrotingsbeleid is ontransparant en onvoorzichtig. Elke Mechelaar torst een historisch hoge schuld van 3.000 euro. Ingewikkelde financiële ingrepen zijn onvoorzichtige debudgetteringstrucs die de cijfers nog verder versomberen. De jonge Mechelaars krijgen zo een gigantische last op hun schouders.

Bovendien slaagt het rechtsgroene stadsbestuur er niet in zijn eigen financiële beloftes na te komen. Elke Mechelaar zou in 2016 een lastenverlaging van 100 euro krijgen. Helaas staat er in de cijfers voor 2016 slechts een fiscale mildering van 40 euro tot maximum 82 euro. Dit volstaat niet om de vele gestegen kosten, van boterhammentaks tot waterfactuur over afvaltaks, te compenseren. Reken daarbij de Vlaamse Turteltaks en de gemiddelde Mechelaar komt er in 2016 bekaaid vanaf.

De Mechelse omgevingsanalyse brengt objectief in kaart wat de voornaamste uitdagingen zijn voor onze stad. Zo zou het stadsbestuur vandaag vooral moeten inzetten op zorg, betaalbaar wonen, mobiliteit en bereikbaarheid en activering van werkzoekenden. De zorginvesteringen, voornamelijk in betaalbare kinderopvang en ouderenvoorzieningen blijven schromelijk onder de prognoses van wat onze verjongende en verzilverende stad nodig heeft. De 1.000 extra kindopvangplaatsen die het coalitieakkoord beloofde zijn verre van gerealiseerd, met een schromelijk tekort in alle wijken van de stad als gevolg. De tevredenheid over het zorgaanbod voor senioren is historisch laag en de druk op de ligdagprijzen in de woonzorgcentra blijft toenemen.

Betaalbaar wonen in Mechelen blijft een pijnpunt. Het aantal sociale woningen daalt in plaats van te stijgen met de beloofde 300 uit het coalitieakkoord. De investeringen in het Sociaal Verhuurkantoor dalen, net zoals die om de private markt vanuit de stad te dynamiseren.

Op vlak van mobiliteit en bereikbaarheid bengelt Mechelen onderaan het lijstje van de centrumsteden. Een slecht uitgerust en almaar duurder busvervoer is daar de voornaamste boosdoener. Maar ook de ambitie inzake (her)aanleg van veilige fietspaden is financieel veel magerder dan de lippendienst die eraan bewezen wordt.

Inzake integratie en participatie van mensen in langdurige werkloosheid, leefloners en nieuwe Mechelaars doen we het slechter dan het Vlaamse gemiddelde. Het stadsbestuur zou dan ook extra moeten inzetten op maatwerk via sociale economie en werkgelegenheidsconvenanten. Maar ook hier zien we de publieke middelen jaar na jaar teruglopen.

Moraal van het verhaal: het rechtsgroene stadsbestuur legt niet de klemtonen die Mechelen nodig heeft. sp.a komt dus tot de conclusie dat het Mechelse bestuur de troeven van onze stad onvoldoende uitspeelt en de toekomst onvoldoende voorbereidt. Nog 3 jaar te gaan. Alles kan beter. Vanuit de oppositie zullen we mee constructieve voorstellen blijven doen.