Dit bestuur wou reeds van bij haar intrede de stedelijke zorgdiensten verkopen. Het doel is duidelijk: meer budget overhouden voor de realisatie van prestigeprojecten. Dat als gevolg hiervan een groot deel van de bevolking straks niet langer de zorg kan krijgen die ze nodig heeft, vindt dit bestuur blijkbaar geen probleem. Voor dit bestuur is het aanbieden van betaalbare en kwaliteitsvolle zorg geen kerntaak. Het aanbieden van een zwemaanbod, het grootste project van dit bestuur, is dat blijkbaar wel. 


Van bij meet af aan heeft het middenveld, het stadspersoneel en sp.a zich fel verzet tegen de verkoop van de stedelijke zorgdiensten. Door de sleutels van de zorg te overhandigen aan de meest biedende koper, levert men de zorgbehoevende Ronsenaars over aan de logica van de winst. Waar dit ons heen leidt, kon iedereen zien in de undercover reportage van Pano. Stijgende facturen, zorgbehoevenden die bij gebrek aan personeel reeds om 14u00 in bed worden gestoken en voedsel dat even wansmakelijk als ongezond is. Voor ons is dit onaanvaardbaar.

Als alternatief hebben wij een publiek zorgbedrijf voorgesteld. Hierbij bundelen verschillende steden en gemeenten de krachten om dankzij de schaalgrootte efficiënter en goedkoper te werken zonder evenwel de regierol te verliezen. Die piste heeft dit bestuur nooit willen onderzoeken. Het privaat en niet gedocumenteerd onderonsje met NVA steden Antwerpen en Maarkedal dat de stad nu ter verdediging boven haalt overtuigt niemand.


Ook niet de gouverneur en de Vlaamse regering die eerdere pogingen tot verkoop van de stedelijke zorg hebben tegen gehouden. Het bestuur doet nu enkele maanden voor de verkiezingen een laatste wanhoopspoging om de verkoop van het woonzorgcentrum alsnog te realiseren. Gemeenteraadslid Bjorn Bordon ziet echter niet in waarom deze poging meer succes zou oogsten dan de vorige. "Op de fundamentele punten dient het bestuur hetzelfde document in. De publieke piste werd nog steeds niet onderzocht. En de stad krijgt voor de 152 erkende bedden en infrastructuur van de zorgsite die ze aanbiedt zo goed als geen zeggenschap in de nieuwe structuren. Met slechts 3 stemmen op 8 in de algemene vergadering en 1 op 5 in de raad van bestuur is het voor iedereen duidelijk dat de stad niet meer dan een toeschouwer wordt". Maar volgens de meerderheid zijn de gebouwen en bedden niks waard en moeten we dankbaar zijn dat de privé ons nog duldt...

Ook de financiële motivatie die het bestuur levert voor haar beslissing houdt geen steek. De Vlaamse regering maakte ondertussen immers duidelijk dat ze, weliswaar verspreidt over 30 jaar, een subsidie van 8.322.000 aanbiedt voor de bouw van een nieuw zorgcentrum waarvan de kost geraamd wordt op 13.000.000 euro. Datzelfde bestuur aarzelt echter niet om een nieuw zwembad te bouwen met een kostprijs van meer dan 10.000.000 terwijl men hiervoor slechts 695.000 euro subsidie ontvangt. Het is dus niet een kwestie van centen, maar een kwestie van keuzes.


Steeds opnieuw hetzelfde doen, maar toch een ander resultaat verwachten is volgens Einstein de definitie van waanzin. We hadden gehoopt dat dit bestuur na de fiertel zou genezen zijn, maar het nieuw voorstel getuigt van het tegendeel. Misschien zijn de banden tussen Sint-Hermes en Sint-Vincentius te sterk.

In elk geval kan de Vlaamse regering als ze eerlijk oordeelt niet anders dan ook dit voorstel de prullenmand in te mikken. En wat dan? Tegen alle adviezen in verkocht het bestuur alle zorgdiensten aan één overnemer. Als één onderdeel niet afgerond wordt, valt de hele constructie als een kaartenhuisje ineen. Misschien zal dit bestuur dan eindelijk in het belang van de bewoners een stevigere toekomst gaan bouwen samen met de andere steden en gemeenten binnen de regio.