Een natuurlijke leider die de bakens uitzet en een voorzitter voor de dagelijkse werking. In tegenstelling tot CD&V en Open Vld lijkt Caroline Gennez bij sp.a beide taken toebedeeld te krijgen. Een loodzware opdracht? "Ik zal de partij opnieuw organiseren en een nieuwe politieke generatie klaarstomen. Ik geef toe dat ik niet de sterkste organisator uit de Europese geschiedenis ben, maar eerder voor enthousiasme over een overtuiging kan zorgen. Het is een dubbele opdracht, waarbij het ene niet zonder het andere kan, maar vergeet niet dat ik een enthousiast team achter me heb. Socialisten hebben nu eenmaal niet de traditie om elkaar vliegen af te vangen. Een slagveld van persoonlijke relaties heb ik bij mijn aantreden zeker niet aangetroffen" (grijnst).Lees vandaag het volledige artikel in Metro! 

"Dat leek toch even anders tijdens de bitse voorzittersstrijd met Erik De Bruyn. «Persoonlijk heb ik geen enkel probleem met Erik. Hij heeft gewoon een totaal andere visie op de partij. Die deel ik absoluut niet. Daarvoor hoef je maar naar de PS in Frankrijk te kijken. Elk ideetje van een partijkopstuk of een halve gare uit de periferie is ook effectief tot een tendens uitgegroeid binnen de partij. Het heeft de PS hopeloos verdeeld, zodat ze ook totaal geen slagkracht meer heeft. Daar bedank ik feestelijk voor. Discussie mag, maar op voorwaarde dat de rangen op tijd gesloten worden."

Vandaag zou de Raad van Wijzen een eerste pakket over de staatshervorming klaar moeten hebben. Verwacht u meer dan borrelnootjes?
"Niet bepaald. Van ‘wijze’ Johan Vande Lanotte weet ik natuurlijk grotendeels de inhoud al, en de veertien eerder genoemde punten zijn er nu een negen à tiental geworden. Daarbij zou het gaan over een regionalisering van de huurwetgeving, sociale economie en een en ander over budgetten voor onder meer kinderopvang."

Johan Vande Lanotte is dus niet vergeten dat hij intussen in de oppositie zit?
"We hebben altijd gezegd dat sp.a zich ook in de oppositie constructief zou opstellen. Als je twintig jaar onafgebroken in de regering zit, kun je het verleden niet zomaar verloochenen. Dat Johan nu meewerkt aan een staatshervorming, kunnen wij alleen maar toejuichen. De communautaire crisis is een hete aardappel die maar op tafel blijft liggen. Zolang we daar niet op zijn minst een klein hapje van nemen, komt niets anders van het menu op tafel. De sp.a begint zo stilaan honger te krijgen. En door de stijgende koopkracht moeten we straks weer veel meer betalen voor onze maaltijd. Maar goed, ik stel vast dat andere partijen liever in hun symbolenstrijd vast blijven zitten."

U profiteert toch van een mislukking. Dan komt u weer in beeld?
"Voor wat? De regering? En jij vindt dat een goede zaak? Wees gerust, ik ben totaal niet geïnteresseerd om deel uit te maken van een spookregering. Ze is er wel, maar je ziet ze niet. Erger is dat er ook geen enkel teken van beterschap is. Ik had toch stilaan wat meer zin in compromis of een begin van akkoord verwacht. Maar ze vangen elkaar zo mogelijk nog meer vliegen af dan voorheen. Aan die poppenkast hoeven wij gelukkig niet mee te doen."

Grootste vliegenvanger is nog uw zusterpartij PS. Het moet u toch steken dat Elio Di Rupo punt na punt binnenhaalt, van het stookoliefonds tot de notionele intrest?
"Wij hebben het stookoliefonds vanuit de oppositie op de agenda gezet. Mij maakt het dan echt niet uit wie onze voorzet binnenkopt. Wij hebben gewoon goed werk geleverd. De notionele intrest vind ik moeilijker. Ik vraag me eerlijk gezegd af hoe je een begroting - waar dergelijke maatregel toch een grote impact op heeft - maakt zonder programma. Bij een budgetopmaak moet je toch keuzes maken waar je wel of net geen geld tegenover zet. De hele discussie is nu voor mij niets anders dan nattevingerwerk."

Maar de PS heeft wel de pluimen van uw werk op zijn hoed gestoken.
"Nee, het getuigt van een volwassen manier aan politiek doen. Wij onderhandelen alleen over inhoud, niet over symbolen of postjes. Wij hebben niet het profiel om ons avontuurtjes te permitteren. Het fundamentele verschil is dat de PS met zijn 30% kiezers een echte machtspartij is. Dat zijn wij nu eenmaal niet. Als de regering een voorstel van ons goedkeurt, ben ik op dit moment even tevreden."

CdH heeft zich heel erg vastgeklampt aan de PS. Had die laatste dat ook niet wat meer met u moeten doen?
"Dat hebben ze ook gedaan. Di Rupo heeft heel hard aan onze mouw getrokken. En hij was lang niet de enige, hoor. Verhofstadt wilde ook heel graag een tripartite, maar binnen zijn partij heeft hij blijkbaar ook zo zijn tegenstanders. Maar dat heeft de artikelenreeks in De Standaard al uitvoerig duidelijk gemaakt. Dat weet u goed genoeg."

Dat u na Pasen nog in de regering stapt, is dus niet meteen realistisch?
"Graag, wat ons betreft, maar het hoeft niet zo nodigt. Daar ligt ook het fundamentele verschil met de andere Vlaamse partijen. Zij rollen over elkaar omdat ze toch allemaal zo graag in een coalitie willen stappen. Onze aangekondigde herbronning loopt uitstekend in de luwte van de oppositie. Als ik het slagveld overschouw, bekruipt me niet veel goesting om mijn troepen in de strijd te storten. Dan mag ik over een paar maanden weer van nul herbeginnen."

De werkgeversorganisaties hakken de voorbije maanden ook hard in op de vakbonden. De vakbonden zijn hysterisch over de koopkracht en met hun wilde stakingen blazen ze het sociaal overleg op.
"Ik ben er gisteren toevallig nog over aangesproken op straat. ‘Wij horen dat de koopkracht niet gedaald is, maar zijn die geleerde professoren van de Nationale Bank recent nog in de Colruyt geweest’, vroegen ze. Ze hebben natuurlijk gelijk. De werkgevers zien het vanuit een een macro-economische benadering. De economie draait inderdaad relatief goed en de topkaders verdienen uitstekend. Maar de lagere en middeninkomens voelen het echt wel in hun portefeuille, hoor."

Moet u bij problemen niet wat meer aan de poorten van bedrijven verschijnen? De vakbonden kunnen uw steun best gebruiken.
"Ik geef toe dat we dat in het verleden wat hebben verwaarloosd. Daar wil ik niet flauw over doen. We hebben ons wat laten afschrikken door het wantrouwen tegenover de politiek die er soms toch is. Het vergt veel moed en doorzettingsvermogen om je soms eerst de huid vol te laten schelden en dan toch een dialoog proberen te beginnen. We hebben het ons echt wel te gemakkelijk gemaakt. En de vakbond heeft zijn mensen soms wat te veel op ons laten roepen."

Bij uw voorgangers zat er soms toch veel ruis op de lijn met de vakbonden.

"In het verleden hebben we toch een paar keer teveel de deur hard in elkaars gezicht geslagen, zoals bij het generatiepact. Ik heb de indruk dat we daar allebei onze lessen uit getrokken hebben. Op een bepaald moment was de dialoog helemaal weg. Dat moet anders. Voor 1 mei werken we momenteel aan een sociaal memorandum, samen met de vakbonden en de socialistische mutualiteit. Het is een teken van andere, betere tijden."

Uw verkozen vakbondsvrouw Meryem Kitir wil meer regels voor de uitzendarbeid.
"Terecht. Je kunt toch niet verwachten dat mensen, die als vuil worden behandeld, voeling hebben met een bedrijf. Dan is het logisch dat ze nu brood op de plank en een verhoging van hun koopkracht willen. Meer vaste contracten, zou een goed idee zijn. En dan is er nog de steeds hogere werkdruk. Perfect meetbaar, wat ons betreft. Dus moeten we eens gaan nadenken om ook dat in een wetsvoorstel te gieten."

Ik hoor de werkgevers nu al hun geweren laden.
"Waar ik geen zin in heb, is mee te doen aan het geschreeuw en de verruwing. Ook in het sociaal overleg lijkt dat steeds meer de norm te worden. Kunnen we niet gewoon weer eens mensen verzamelen rond een gezamenlijk project? Op dat vlak heeft Vlaams Belang het cordon wel zeker doorbroken. Iedereen lijkt wel met bokshandschoenen op het terrein te komen. Als het je niet zint, sla ik op je gezicht. Bijna letterlijk. Het kartel heeft de allochtonen van het VB alleen vervangen door de luie Walen. Als we van hen verlost zijn, dan wordt Vlaanderen het land van melk en honing. En maar beloven."

U voelt zich dus ook het slachtoffer van het populisme tijdens de kiescampagne voor 10 juni?
"Maar natuurlijk. Heel de tijd ‘more, more, more’. Dat heeft compleet onrealistische verwachtingen gecreëerd. Jean-Luc Dehaene heeft het afgelopen weekend zelf toegegeven. De mensen van zijn partij zullen wat moeten dimmen, of er komt niets van hun staatshervorming. Dat wist Leterme toch al lang. Hij en de andere onderhandelaars kunnen toch niet zo dom zijn dat ze dat nooit hebben voelen aankomen."

En mogelijk liggen er vroeger dan verwacht nieuwe verkiezingen in het verschiet. Is de sp.a daar klaar voor?
"Jammer genoeg zullen wij daar geen inspraak over krijgen. Geen enkele partij is ooit klaar voor verkiezingen, denk ik. Het is een beetje zoals een student en zijn examens. Als er toch verkiezingen komen, zullen we er met heel veel ambitie instappen. We zullen waarschijnlijk wel geen 20% halen, maar slechter dan op 10 juni zal het ook niet zijn. Al zou het ook niet slecht zijn dat de kippen in de regering eens ophouden met kakelen en eieren beginnen te leggen. Volgens mijn planning moet de partij tegen 2011 weer helemaal op de sporen staan. Het helpt niet echt als de hele Wetstraat verlamd blijft door een onzekere toekomst. Dat is voor niemand gezond, ook niet voor mijn partij."