Nadine Vanhoegaerden werd geboren in Gent op 27 april 1953. Haar vader Frans was burgerlijk bouwkundig ingenieur bij de Stad Gent; haar moeder, Jeanne Vandermeirtssche, was ‘zonder beroep’. Nadine was het derde en laatste kind in het gezin, ze heeft nog twee oudere zussen.

Nadine deed haar kleuter- en lagere school in de ‘Lagere Hoofdschool Gezusters Loveling’, een stadsschool in de Van Hulthemstraat. Nadien trok ze naar het Koninklijk Lyceum (alleen voor meisjes, toen) op de Kortrijksesteenweg 12.  Ze volgde Latijn en vanaf het 3de middelbaar Latijn-Grieks. Nadine studeerde er af in 1971. Ze wou gaan werken en schreef zich onmiddellijk in bij de RVA voor een opleiding 4-talig Handel & Secretariaat in de Ham.

Eens daar afgestudeerd, toog zij aan ’t werk bij “De Federatie van de Chemische Nijverheid”, op de Internationale Afdeling op de Square Marie-Louise in Brussel. Zij werkte er als secretaresse en was bij elke vergadering waarvan ze achteraf het verslag moest opmaken. Tweetaligheid was een must. Nadine werkte er zeer graag want het was interessant werk, ondanks de zeer vele uren per dag.

Op 10 oktober 1975 trouwt Nadine met Gil Michel. Hun eerste kind wordt geboren in februari 1979, een flinke dochter. Ze moest haar ontslag indienen op het werk, want de lange werkdagen waren niet meer te combineren met het jonge.

Ze solliciteerde bij onze Universiteit, toen nog de Rijksuniversiteit Gent. Op 1 januari 1980 startte ze op het secretariaat van professor Walter Prevenier. Het was een zogenaamd BTK-project (‘Bijzonder Tijdelijk Kader’) en dus werk voor slechts een jaar. Nadine werkte zo’n zes keer in BTK-projecten op de RUG en ook eventjes voor de Stadsbibliotheek.

Inmiddels was ook haar zoon geboren en keek ze echt uit naar een meer permanente tewerkstelling, los van het ‘Bijzonder Tijdelijk Kader- tewerkstellingsplan’. Ze nam deel aan examens voor het OCMW, slaagde en stond tweede gerangschikt en voor Stad Gent, waar ze ook slaagde. Op 1 januari 1986 werd ze aangeworven als ‘opsteller’ bij de Stad Gent, op de Personeelsdienst, toen ‘de 1ste Directie’ genaamd. Negen jaar later, bij de start van de nieuwe legislatuur (1995-2000) begon ze te werken op het SP-fractiesecretariaat in de Hoogpoort. Daarna werd ze medewerkster op het kabinet van Freya Van den Bossche, die als schepen van Onderwijs in september 2003 opgevolgd werd door Rudy Coddens. Ze zou al die jaren voor Rudy blijven werken, tot ze – hoe symbolisch - op 1 mei als kabinetssecretaris met pensioen ging.

Privé was er tegenslag onderweg. Nadine haar huwelijk liep op de klippen, zij scheidde van haar man in 1987 en voedde haar kinderen, die toen 7 en 8 jaar waren, alleen op. Zonder erg: die twee stellen het vandaag zeer goed.

Maar hoe kwam Nadine bij de SP terecht? Het gezin Vanhoegaerden was vrijzinnig/vrijdenkend, daar was geen twijfel over. Nadine kwam dichter tot de partij door haar tewerkstelling op het SP-secretariaat in 1995. Zij werkte er voor de fractieleden (onder meer voor Marina Hoornaert die in september 1999 schepen werd) en leerde de partij van binnenuit kennen. Nadien ging het hard: tijdens haar 18-jarige carrière als ‘cabinettard’ was ze medewerkster, kabinetssecretaris en kabinetschef van Freya en Rudy. Dat werkte als het ware ‘politiserend’. Ze zei daarover: “Werken voor en in het fractiesecretariaat was aangenaam, maar werken voor beleidsmensen was hyperinteressant!”

Ik ken Nadine van in 1998, twintig jaar dus. Ik leerde haar kennen als een verstandige vrouw, die eerst nadenkt en dan spreekt. Een ‘beschaafde’ vrouw ook, die veel van kunst en cultuur kent, er oprecht in geïnteresseerd is. Ze is ook, gezien haar levensloop, een kranige vrouw, met een grote zin voor verantwoordelijkheid - kloekmoedig en zeer zelfstandig, in haar denken en handelen.

Maar ze heeft ook een groot gevoel voor humor, wat absoluut niet hetzelfde is als ‘zomaar moppen tappen’. Die humor kan soms lichtjes evolueren naar ironie, maar niet verder: sarcasme is haar ongetwijfeld bekend maar ze geeft daar geen blijk van. Nadine is een belezen vrouw, ‘une lettrée’. Zij kent haar klassiekers, in literatuur en algemene geschiedenis; maar ook de geschiedenis van de arbeidersbeweging is haar vanzelfsprekend niet vreemd…

Nadine is helemaal geen ‘partijkwezel’, Nadine is altijd kritisch, ook voor onze beweging, maar blijft positief en constructief. Zo moet dat zijn, houden zo!

(tekst: Marc Lootens)